II SA/Ol 491/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 22 maja 2018 r. A. K. wywiódł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że kwota nałożonej przez organ kary pieniężnej jest znacząca, zważywszy na aktualną sytuację finansową strony. Skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi w takiej wysokości, aby pokryły wymagalną kwotę 36 000 zł. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która w chwili obecnej przynosi straty i zaktualizował się obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Dodatkowo wskazano, że przy aktualnej kondycji finansowej przedsiębiorstwa strony, przymusowa egzekucja kary w tak znaczącej wysokości skutkowałoby utratą jakiejkolwiek płynności finansowej strony i pociągnęłoby istotne ograniczenie prowadzonej działalności finansowej, a w konsekwencji ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Strona zredukowała już zatrudnienie pracowników, a przy egzekucji kwoty 36 000 zł by musiała dalej redukować zatrudnienie i zgłosić wniosek o upadłość. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową strony, w zasadzie egzekucja mogłaby odbywać się wyłącznie z nieruchomości, w której skarżący zamieszkuje wraz z małoletnim dzieckiem. Sprzedaż tej nieruchomości w drodze egzekucji pokryłaby nałożoną karę, jednak po pierwsze wiązałaby się z olbrzymimi kosztami egzekucji, po drugie dotknęłaby małoletnie dziecko strony, a po trzecie, w razie uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji zwrotne przeniesienie własności nieruchomości do lokalu byłoby niemożliwe, a nie tylko znacznie utrudnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 j.t., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć o ocenę zarówno wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia odnośnie do konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących sytuację materialną strony, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 49/11, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała w wystarczającym stopniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona nie wykazała w jaki sposób wykonanie spornej decyzji spowoduje zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uprawdopodabniając w wystarczającym stopniu niebezpieczeństwa wystąpienia po jej stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał jedynie, że przymusowa egzekucja kary w tak znaczącej wysokości skutkowałoby utratą jakiejkolwiek płynności finansowej strony i pociągnęłoby istotne ograniczenie prowadzonej działalności finansowej, a w konsekwencji ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Strona zredukowała już zatrudnienie pracowników, a przy egzekucji kwoty 36 000 zł by musiała dalej redukować zatrudnienie i zgłosić wniosek o upadłość. Biorąc zaś pod uwagę sytuację majątkową strony, w ocenie skarżącego egzekucja mogłaby odbywać się wyłącznie z nieruchomości, w której skarżący zamieszkuje wraz z małoletnim dzieckiem. Sprzedaż tej nieruchomości w drodze egzekucji pokryłaby nałożoną karę, jednak wiązałaby się z olbrzymimi kosztami egzekucji. Skarżący załączył do skargi (wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji) "Podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres styczeń – kwiecień 2018", a także zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w latach podatkowych 2015-2017. Ponadto skarżący załączył zawiadomienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Z przedstawionej dokumentacji (zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, podsumowanie z księgi przychodów i rozchodów) wynika, że skarżący nie uzyskiwał od 2015 roku żadnych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, a notował z tego tytułu straty. Tym samym trudno uznać, że nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych może mieć tak negatywne konsekwencje dla prowadzonej przez skarżącego działalności, o jakich mowa w skardze, skoro z przedstawionej dokumentacji wynika, że działalność gospodarcza skarżącego i tak jest nierentowna. Skarżący nie wykazał, że nałożony na niego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej przełoży się bezpośrednio na zagrożenie zakończenia przez niego działalności gospodarczej, czy nawet na redukcję etatów. Strona nie uprawdopodobniła również, że zaktualizował się w jej przypadków obowiązek ogłoszenia upadłości. Podkreślić trzeba, że jeszcze zanim nałożono stosowną karę z tytułu urządzania gier hazardowych, skarżący wykazywał straty z tytułu prowadzonej przez niego działalności. Sama natomiast konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności takie nie zostały przez wnioskodawcę w tej sprawie wskazane. Sąd jest świadomy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że ryzyko zakończenia działalności gospodarczej lub ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa a w konsekwencji utrata źródła utrzymania są traktowane jako przesłanki uzasadniające zastosowanie tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym. Tym samym w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał jednak prawdopodobieństwa zaistnienia takiej okoliczności, w sytuacji wykonania przedmiotowej decyzji. Dodatkowo należy jeszcze raz podkreślić, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może uzasadniać twierdzenie strony skarżącej o jej nieprawidłowości. Podkreślenia bowiem wymaga, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Reasumując, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.