II SA/Ol 492/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2014r. sprawy ze skargi Spółki A o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Ol 1392/12 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenkiej postanawia 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 174 zł (słownie: sto siedemdziesiąt cztery) tytułem uiszczonego wpisu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1392/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę spółki A (dalej też jako: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w O. przy ulicy "[...]", na skutek jej podziału. W dniu 21 maja 2014 r. Spółka, działająca przez pełnomocnika adwokata T. K., wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego w/w wyrokiem, żądając jego uchylenia i merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżąca wskazała, że w postępowaniu administracyjnym kontrolowanym w sprawie sygn. akt II SA/Ol 1392/12 kwestionowała wydanie decyzji na podstawie operatu szacunkowego, sporządzonego przed wszczęciem postępowania a ponadto twierdziła, że na skutek podziału wartość nieruchomości nie wzrosła. Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania sądowego, skarżąca wskazała, że jest kapitałowo powiązana ze spółką B, która jest obecnie stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości innej nieruchomości, na skutek jej podziału. W ocenie pełnomocnika skarżącej, sprawa ta jest identyczna ze sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem WSA i dotyczy podobnego stanu faktycznego. W sprawie tej Samorządowe Kolegium Odwoławcze powzięło wątpliwości co do operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę ustalenia opłaty i uchyliło decyzję organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącej, wydanie przez organ odwoławczy decyzji z dnia "[...]" r., nr"[...]" spowodowało wykrycie nowej okoliczności faktycznej (błędów w operacie szacunkowym rzeczoznawcy), mającej wpływ na wynik sprawy sygn. akt II SA/Ol 1392/12. Pełnomocnik strony wywodził, że nie mógł z niej skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ o ich istnieniu Spółka dowiedziała się dopiero z w/w decyzji. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, pomimo wniesionych zarzutów do operatu, uznały, że został on sporządzony prawidłowo, co spowodowało, iż skarżąca pozostawała w przekonaniu, że faktycznie operat nie jest sprzeczny z prawem i dlatego odstąpiła od zaskarżenia wyroku. Pełnomocnik skarżącej opisał na czym polegały nieprawidłowości w operacie, stanowiącym podstawę wydania decyzji kontrolowanej w postępowaniu zakończonym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 19 lutego 2013 r. zarzucając, że ani organ, ani Sąd tego nie zauważyły. Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż termin przewidziany w art. 277 p.p.s.a. należy liczyć od dnia 27 marca 2014 r. to jest doręczenia stronie decyzji SKO z dnia "[...]" Skarga o wznowienie została zatem wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, iż w sprawie nie zaszły żadne okoliczności, które mogłyby uzasadniać zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013 r. Zdaniem organu, nie wykryto żadnych nowych okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową instytucją umożliwiającą wzruszenie prawomocnego, kończącego postępowanie orzeczenia sądowego, na ściśle określonych podstawach i przy zachowaniu wszelkich warunków stawianych w przepisach działu VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zanim Sąd przystąpi do badania merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania, musi dokonać sprawdzenia jej dopuszczalności. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach. Niespełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje niemożność rozpoznania skargi co do istoty, co w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Skarżąca, jako podstawę wznowienia wskazała przesłankę określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a., to jest późniejsze wykrycie nowych okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy, a których strona nie mogła przedstawić w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie wiedziała o ich istnieniu. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania opartą na tej podstawie należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie skarżąca jako datę powzięcia wiadomości o nowych okolicznościach, które jej zdaniem, miały wpływ na wynik sprawy, wskazała dzień 27 marca 2014 r. Skarga o wznowienie postępowania została wniesiona 21 maja 2014 r. a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Stosownie do art. 281 p.p.s.a., Sąd odrzuca wniosek o wznowienie postępowania nie tylko wtedy, gdy termin do wniesienia skargi nie został zachowany ale także jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że wskazywana przez stronę podstawa nie zachodzi (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r. I OSK 1471/09; z dnia 28 stycznia 2010 r. I OSK 44/10; z dnia 23 lutego 2013 r. II OSK 257/11) W niniejszej sprawie już z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że wskazywana przez stronę podstawa prawna wznowienia nie zachodzi. Po pierwsze zauważyć należy, iż skarżąca sformułowała w skardze o wznowienie postępowania zarzuty przeciwko organowi administracji, w szczególności przyjęcia za podstawę ustalenia opłaty adiacenckiej wadliwego operatu szacunkowego. Kwestionowanie tegoż operatu mogło jednak odbywać się w toku postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1392/12 ewentualnie w skardze kasacyjnej od wyroku wydanego w tamtej sprawie. Wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym natomiast uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia, które wymienione są w dziale VII ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Muszą to być zatem następstwa zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod redakcją R.Hausera Warszawa 2013 r. str. 1008). Ponadto przyczyny, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. muszą dotyczyć tego samego postępowania, które poprzedzało wydanie prawomocnego wyroku, objętego skargą o wznowienie. (tamże: str. 1011). Powoływanie się zatem na okoliczności faktyczne i dowody z innego postępowania administracyjnego, z udziałem innej strony, dotyczącego zupełnie innej nieruchomości, nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a., choćby okoliczności faktyczne i prawne tej sprawy były podobne. Ponadto podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w w/w przepisie, mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. OSK 446/04, ONSAiWSA z 2005 roku, nr 1, poz. 13; postanowienia tegoż Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. II OZ 250/10, z dnia 22 listopada 2010 r. II FSK 2135/10, postanowienie NSA z dnia 1 października 2013 r. II OSK 2284/13, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Możliwość powoływania się na nowe fakty i dowody w zakończonym postępowaniu ogranicza się zatem wyłącznie do tych okoliczności i środków dowodowych, które istniały w trakcie zakończonego postępowania. Stosownie bowiem do art. 273 § 2 p.p.s.a., podstawę wznowienia może stanowić wyłącznie późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a które istniały w dacie wydania wyroku, lecz mimo to strona z nich nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. wydana w innej sprawie administracyjnej oraz operat szacunkowy sporządzony na potrzeby tegoż postępowania, na które to powołuje się skarżąca, nie stanowią w istocie przesłanki, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżąca formalnie powołała ustawową podstawę wznowienia postępowania, to jednak w rzeczywistości przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie występuje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 281 § 1 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.