II SA/Ol 525/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipcau 2021 r. sprawy ze sprzeciwu Spółki A od decyzji Samorządowego Kolegiu Odwoławczego z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala sprzeciw. Spółka A (dalej jako "Spółka, "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 1 czerwca 2020 r. strona zwróciła się do Burmistrza (dalej: "organ I instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" położonej na działce nr "[...]", obręb ewidencyjny O., gmina O. W toku postępowania organ pierwszej instancji zwrócił się z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni o wydanie opinii dotyczącej obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odpowiadając na wniosek o wydanie opinii, Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie analizy przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia a także pozostałej dokumentacji dotyczącej przedmiotowej instalacji przedstawionej przez inwestora stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) – dalej jako: rozporządzenie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 17 lipca 2020 r., a także Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w piśmie z dnia 9 lipca 2020 r. stwierdzili, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak jest zatem podstaw prawnych do wydania opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Burmistrz decyzją z dnia "[...]" r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wyspecjalizowane organy, do których zwrócił się o przedstawienia opinii co do konieczności przeprowadzenia dla planowanego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko zajęły stanowisko, zgodnie z którym zamierzona inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem nie jest wymieniona w rozporządzeniu. Wskazał również, że wielokrotnie zwracał się do wnioskodawcy o informacje dotyczące maksymalnych kątów pochylenia anten sektorowych (tzw. tilty) oraz maksymalnej mocy EIRP planowanych anten sektorowych. Przy czym dotyczyło to nie deklarowanych przez wnioskodawcę, ale maksymalnych technicznych możliwości instalacji. W ocenie organu I instancji, przedstawione przez wnioskodawcę informacje okazały się niepełne i nie pozwalają ustalić rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko. Tymczasem planowana inwestycja może należeć do przedsięwzięć, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest konieczne. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie oraz podniosła, że organ pierwszej instancji rozpatrując przedmiotową sprawę, winien opierać się na deklarowanych przez wnioskodawcę parametrach inwestycji i w oparciu o te dane procedować w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia. Dotyczy to tak marginesów pochylenia anten sektorowych (tilt), jak również mocy anten (EIRP) z jakimi będą one pracowały. W tym zakresie wskazał, iż bezcelowe jest zakładanie, iż wnioskodawca, wbrew wydanym pozwoleniom, będzie przekraczał deklarowane wcześniej poziomy pochylenia anten oraz ich mocy. Inwestor, projektując obiekt telekomunikacyjny, określa takie moce minimalne i maksymalne, które będą spełniać zapotrzebowanie na sygnał telefonii komórkowej w danym miejscu. Dla obu przypadków wykonywane są stosowne obliczenia, analizowana przestrzeń dostępna dla ludności i przedstawiana jest dokumentacja środowiskowa. Maksymalne moce będą wykorzystywane tylko w przypadku bardzo dużego obciążenia stacji, co w praktyce zdarza się rzadko (n.p. podczas imprez masowych). Kwalifikacja przedsięwzięcia, moce EIRP anten dla planowanej inwestycji zawierają się w przedziale od 1000 do 2000 W, a ich maksymalne pochylenie ( tilt) wynosi 6 °. I dla takich wartości została wykonana analiza gęstości pól elektromagnetycznych. Nie ma potrzeby badania potencjalnego oddziaływania stacji bazowej w oparciu o wszelkie techniczne możliwe ustawienia anten, przy założeniu wykorzystania ich najwyższych teoretycznych parametrów podanych w karcie katalogowej, gdyż nie znajduje to oparcia w obowiązujących przepisach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium") decyzją z dnia "[...]" r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej jako Kodeks postepowania administracyjnego lub k.p.a.), uchyliło zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium, powołując treść art. 59 ust.1, art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm., dalej jako: ustawa środowiskowa), § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wskazało, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na nieruchomości położonej na działce nr "[...]", obręb ewidencyjny O., gmina O. Stacja bazowa składać się będzie z systemów antenowych zainstalowanych na wieży telekomunikacyjnej oraz urządzeń zasilająco-sterujących i nadawczo-odbiorczych znajdujących się w szafach u podstawy wieży. W skład systemu antenowego wchodzić będą trzy anteny sektorowe, zawieszone na wysokości 29,2 m n.p.t. w tym jedna antena ukierunkowana na azymut 350, druga ukierunkowana na azymut 110° i trzecia ukierunkowana na azymut 250°. Maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) każdej z anten wynosi 1959 W. W skład instalacji wchodzić będą także dwie anteny radioliniowe RL1 azymut 130° i 337° zamontowane na wysokości 25,8 m oraz 24,7 m (n.p.t.). Inwestor przewiduje możliwość pochylenia wiązek promieniowania anten w zakresie od 0° do 6°. Według wnioskodawcy, inwestycja o wskazanych powyżej parametrach nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem po uwzględnieniu minimalnego i maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania, a także sposobu wykorzystania najbliższego terenu i jego zabudowy, w odległości 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium wskazało, że dokonana przez wnioskodawcę kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego i podlega ocenie organu. Ocena kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, powinna być dokonana w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Ponadto, kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego zagospodarowania. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji winien dopuścić dowód z opinii biegłego celem zweryfikowania poprawności przedstawionych przez wnioskodawcę danych i wyliczeń. Dopiero wtedy będzie możliwa właściwa ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W przypadku stwierdzenia, iż planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ pierwszej instancji ewentualnie wyda stosowne postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W sprzeciwie od powyżej decyzji Spółka, wnosząc o jej uchylenia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. - poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji w celu przekazania do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy Kolegium powinno było przede wszystkim rozważyć możliwość samodzielnego wydania decyzji; - w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej zwanej również POŚ) - poprzez bezpodstawne uznanie, że przy ocenie poziomu promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności, należy badać potencjalne zagospodarowanie, natomiast przepisy jednoznacznie odwołują się do istniejącego zagospodarowania; - w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia - poprzez bezpodstawne narzucenie obowiązku analizowania sumarycznego oddziaływania przedsięwzięcia, w sytuacji gdy przedsięwzięcie składa się z 3 anten sektorowych, każda skierowana w innym kierunku; - w zw. z art. 52, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Kolegium, że organy administracji powinny ingerować w treść wniosku poprzez badanie inwestycji w zakresie nie wskazanym przez inwestora, tj. analizować przedsięwzięcie w zakresie w jakim inwestor nie zamierza z niego korzystać, w szczególności w zakresie maksymalnych i minimalnych tiltów. W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium odwołało się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych bez uwzględnienia zmian wynikających z aktualnego stanu prawnego. Wskazano, że niezasadne jest badanie zagospodarowania potencjalnego w sytuacji, gdy pod koniec 2019 r. została sformułowana nowa treść art. 124 ust 2 POŚ, w której ustalono rozumienie miejsc dostępnych dla ludności według istniejącego stanu zagospodarowana i zabudowy nieruchomości. W związku z tym nie ma potrzeby badania zagospodarowania potencjalnego. Niezasadne, zdaniem Spółki, są zalecenia Kolegium co do dalszego postępowania z uwzględnieniem skumulowanej mocy oddziaływania wszystkich anten. Pełnomocnik strony wskazał, że przepisy ww. rozporządzenia wskazują, że przy ocenie należy wziąć pod uwagę rodzaj inwestycji (instalacje radiokomunikacyjne), o określonej częstotliwości (od 0,03 MHz do 300 000 MHz), dla której równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż określona wartość podana w watach (W) oraz odległości od środka energetycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przepis ten jest jednoznaczny i odnosi się do wiązki związanej z pojedynczą anteną i wiązki promieniowania w osi głównej tej anteny. Przepisy nie przewidują na tym etapie postępowania innego rodzaju pomiarów, w szczególności kumulowania się sąsiadujących ze sobą anten. Żadna z zainstalowanych anten nie jest zbieżna w osi głównej wiązki z inna anteną, a w konsekwencji na przedmiotowej działce nie ma przedsięwzięć, które z uwagi na charakter wymagałyby sumowania mocy. W sprawie nie ma zatem zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Podkreślono, że dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne nie odnosiło się dotychczas do kwestii kumulowania mocy anten w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne składało się z 3 anten sektorowych, każda skierowana w innym kierunku. Ponadto, Spółka zakwestionowała konieczność badania przedsięwzięcia w zakresie nie wskazanym przez inwestora, tj. maksymalnych i minimalnych tiltów. Zgodnie z art. 52-54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zwartość merytoryczną wniosku, a ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art.64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji, miał obowiązek ocenić jedynie istnienie przesłanek do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy jako przyczynę uchylenia decyzji uznał naruszenie przez organ I instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Kolegium, nie została w sprawie dostatecznie wyjaśniona kwestia czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia. W ocenie Kolegium, organ I instancji powinien dopuścić dowód z opinii biegłego posiadającego fachową wiedzę w tym zakresie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu odwoławczego w zakresie stwierdzonych naruszeń, przy czym stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mają istotny i bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy Nie może ujść z pola widzenia, że kwalifikacja planowanej inwestycji ma istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Obowiązek dokonania oceny, czy dane przedsięwzięcie wymaga decyzji środowiskowej wynika z przepisów art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych. Wniosek w niniejszej sprawie został złożony 1 czerwca 2020 r. W sprawie niniejszej zastosowanie więc będą miały przepisy obowiązującego (od 11 października 2019 r.) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz.1839) Katalog przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko zawarty w tym rozporządzeniu zakresowo jest tożsamy z katalogiem zawartym w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W myśl zaś § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia określono, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z przytoczonych przepisów wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj instalacji (radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne); moc promieniowania poszczególnych anten; emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Dopiero określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie jej lokalizacji (wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyroki NSA: z 12 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 104/13; z 16 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14 dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Prawidłowo zatem Kolegium uznało, że dla należytej oceny, czy dana inwestycja może oddziaływać na środowisko (zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco), niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Poprawność tego stanowiska potwierdza wyrok NSA z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2263/20, dostępny w CBOSA). Skoro wartości określone przez normodawcę w ww. przepisach rozporządzenia wyznaczone dla pojedynczej anteny dają podstawę do uznania instalacji za oddziałującą na środowisko to tym bardziej dotyczy to wielokrotności anten. Kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który m.in. w wyrokach z dnia: 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1900/17; z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1276/18; 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2336/20 prezentował utrwalone stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest zatem ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Jak zasadnie wskazywał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 22 czerwca 20221 r., sygn. akt II SA/Lu 777/20, brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia, dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia, potwierdza zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Jeżeli bowiem nakazano sprawdzać kwalifikację danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalne byłoby przyjęcie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega sumowaniu. Nie ma przy tym znaczenia, że orzeczenia, na które powołuje się organ odwoławczy zostały wydane w nieaktualnym stanie prawnym. Trzeba mieć bowiem na względzie, że katalog przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko zawarty w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zakresowo jest tożsamy z katalogiem zawartym w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. W ocenie Sądu, odmienna wykładnia przepisów rozporządzenia mogłaby prowadzić do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją prawodawcy. Przyjęcie stanowiska, że dla ustalenia oddziaływania instalacji na środowisko wystarczające jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku lub kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, natomiast w przypadku kumulacji ich oddziaływania mogą emitować pola elektromagnetyczne, w których równoważna moc promieniowana izotropowo jest wyższa niż dopuszczalna. Jest tym bardziej uzasadnione, że sam inwestor nie wyklucza wykorzystywania maksymalnych mocy anten, co przyznaje w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wykluczenie możliwości badania kumulacji oddziaływania na środowisko byłoby też sprzeczne z zasadą prewencji i przezorności i czyniłoby iluzorycznym ochronę środowiska, a w konsekwencji wymóg zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska (art. 68 ust. 4 Konstytucji). Biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia, niewątpliwie na organach administracji spoczywa też obowiązek ustalenia, czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległości i kierunki zależne od wielkości zweryfikowanych parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Istotna zmianą, która może mieć wpływ na tę ocenę jest zmiana definicji miejsc dostępnych dla ludności. W stanie prawnym obowiązującym do 24 października 2019 r. przez miejsca dostępne dla ludności rozumiane były wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Definicja ta nasuwała wątpliwości interpretacyjne, które usunęła nowelizacja ustawy POŚ. Od 25 października 2019 r. obowiązuje nowe brzmienie art. 124 ust. 2 ustawy POŚ, zgodnie z którym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Takie brzmienie przepisu nie nasuwa już wątpliwości co do tego, że przy ocenie tej nie bierze się uwagę potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, lecz tylko już istniejące. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ jest związany wnioskiem inwestora, stwierdzić należy, że organ może oprzeć się na złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, ale pod warunkiem, że dokumentacja złożona przez inwestora jest wystarczająca do dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a organ dokona jej analizy i właściwej oceny. Oczywistym jest, że organ nie może ingerować w treść wniosku inwestora, ale oczywistym jest też, iż przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, na organie ciążą, wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązki, wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie. W uzasadnieniu decyzji natomiast Burmistrz wskazał jedynie, że po wszczęciu postępowania zwrócił się do organów współdziałających o wydanie opinii dotyczącej obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko, a następnie, z powołaniem się na stanowisko organów współdziałających, wydał decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Dodał jednocześnie, że informacje przedstawione przez wnioskodawcę nie są pełne i nie pozwalają ustalić rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko, ponieważ wnioskodawca nie nadesłał wszystkich żądanych przez organ dokumentów. Oznacza to, że już Burmistrz dostrzegł braki w złożonej przez stronę dokumentacji, co uniemożliwiło dokonanie oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Wobec tego zgodzić się należy z Kolegium, że należało zastosować art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Prawidłowo też Kolegium uznało, że kwestie, dotyczące analizy emisji pola elektromagnetycznego i występujących w tej płaszczyźnie zależności, wymagają wiedzy specjalistycznej, co uzasadnia przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Z tych względów sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.