II SA/Ol 575/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P.Z. na uchwałę Rady z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości stanowiącej własność Gminy oddala skargę. W dniu 24 maja 2018 r. Rada Miejska w Nidzicy podjęła uchwałę nr LIIl/738/2018 w sprawie wyrażenie zgody na zbycie nieruchomości stanowiącej własność Gminy Nidzica. Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017r. poz. 1875 ze zm.) oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 209a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2108 r. poz. 121 ze zm.) Rada Miejska w Nidzicy wyraziła zgodę na zbycie nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]" o pow. "[...]", położonej w obrębie nr "[...]" m. A, przy ul. A, z przeznaczeniem na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, niespełniającej wymogów działki budowlanej, położonej w obrębie A m. A przy ul. A, oznaczonej jako działka nr "[...]". Skargę na ww. uchwałę wywiódł P. Z., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem. Skarżący zarzucił, że uchwała narusza art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W uzasadnieniu skarżący podał, że sprzedaż działki wymienionej w uchwale utrudni lub uniemożliwi dostęp do gniazda śmietnikowego położonego na gruncie gminnym. Skarżący stwierdził też, że organy Gminy Nidzicy doprowadziły do kuriozalnej sytuacji, w której dotychczas wspólne gniazdo śmietnikowe leżące na gruncie gminnym udostępniono tylko wspólnotom A, B, C, pomijając przy tym wspólnotę D, która też leży w bezpośrednim sąsiedztwie, a pojemniki do segregacji dla wspólnoty D ustawiono obok istniejącej wiaty w odległości 1 metra. Znaczącą część skargi stanowią zarzuty wobec działalności sąsiednich wspólnot mieszkaniowych oraz Burmistrza A. Skarżący podniósł, że Wspólnota bloku zlokalizowanego przy ulicy D złożyła wniosek o wykup części gruntu (Załącznik 5), który teraz gmina chce sprzedać w drodze bezprzetargowej, a także, że sprzedaż spornej działki nie pozwoli na ustawienie wiaty śmietnikowej zgodnie z przepisami, gdyż pozostała część działek będąca w zasobach miasta nie będzie odpowiednia do ustawienia kolejnej wiaty śmietnikowej. Podniósł też, że bezprzetargowa sprzedaż na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy może mieć miejsce jedynie wtedy gdy tylko jedna osoba może być zainteresowana kupnem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ stwierdził, że skarżący nie wykazał istnienia po jego stronie interesu prawnego. Argumenty przedstawione w treści skargi w żaden sposób nie uprawdopodabniają istnienie takiego interesu prawnego. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2018r. będącym odpowiedzią na zarzuty podniesione w odpowiedzi na skargę, skarżący podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze. Skarżący podkreślił, że organ nie odniósł się w odpowiedzi na skargę do nieprawidłowości takich jak nieprawidłowe wyznaczenie miejsca do zbiórki odpadów dla wspólnoty D oraz tego, że mieszkańcy pozostałych wspólnot uzurpują sobie prawo własności do dotychczas wspólnego gniazda śmietnikowego, dotychczas leżącego na gruncie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwana dalej p.p.s.a., stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy odnieść się do legitymacji skarżącego do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne jest, by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 11 grudnia 2018r. podniósł, że sprzedaż działki wskazanej w zaskarżonej uchwale narusza jego interes i interes Wspólnoty oraz narusza zasady współżycia społecznego. Podniósł, że wiaty śmietnikowe ul. D i ul. B są usytuowane poza działką nr "[...]", by następnie stwierdzić, że jego gniazdo śmietnikowe jest usytuowane na działce przeznaczonej do sprzedaży, nie jest zaś pewien jaki jest to numer działki. Podał, że jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej D i właścicielem lokalu nr "[...]" i z tego tytułu wywodzi swój interes prawny do zaskarżenia tej uchwały. Inni członkowie nie skarżyli tej uchwały, ale popierają jego działania. Wspólnota zaś ma 3 - osobowy zarząd, a w zarządzie zasiada również skarżący. Ostatecznie skarżący stwierdził, że skargę wnosi we własnym imieniu, w Wspólnota nie podjęła uchwały kto może ją reprezentować na zewnątrz (protokół rozprawy z dnia 11 grudnia 2018r., akta adm., k. – 82). Skarżący nie wykazał, że jest uprawniony do występowania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej D, w której zarządzie zasiada. Z przepisu art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2018, poz. 716 j.t.) wynika, że gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie. Z twierdzeń skarżącego złożonych na rozprawie wynika, że zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej D jest trzyosobowy. Skarżący nie jest jednoosobowo umocowany do występowania w imieniu tej wspólnoty, ostatecznie na rozprawie przyznał, że kwestionuje uchwałę jako osoba będąca członkiem wspólnoty mieszkaniowej i w swoim imieniu. Skarżący stwierdził, że sprzedaż działki wymienionej w uchwale utrudni lub uniemożliwi dostęp do gniazda śmietnikowego położonego na gruncie gminnym. Zwrócić należy jednak przy tym uwagę, że pełnomocnik organu podniósł na rozprawie przed tut. Sądem, iż wiaty śmietnikowe należące do ul. D i pozostałych Wspólnot, są to wiaty odrębne, ale wszystkie są poza działką przeznaczoną do sprzedaży. D zaś nie ma wiaty, tylko śmietniki. Trudno uznać zatem, że zaskarżonym aktem zostało odebrane lub ograniczone jakieś konkretne prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie żeby został nałożony na niego nowy obowiązek prawny lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty mają charakter jedynie potencjalny i hipotetyczny. Co najwyżej zaś odnoszą się one do sfery naruszenia interesu faktycznego, a nie prawnego. Taki charakter ma zarzut dotyczący tego, że sprzedaż działki objętej sporną uchwałą w konsekwencji uniemożliwi mu dostęp do gniazda śmietnikowego. Na rozprawie skarżący zmodyfikował ten zarzut, stwierdzając, że odległość od śmietnika zwiększy się 3 - krotnie. Zarzut ten został jednak na rozprawie zakwestionowany przez pełnomocnika organu, który stwierdził, że odległość ta nie zwiększy się o więcej niż 10m. Nie mniej jednak, to, że skarżącemu nie odpowiada aktualne posadowienie punktu zbiórki odpadów, nie przesądza o naruszeniu wobec niego przepisów prawa, a tym samym o istnieniu po jego stronie interesu prawnego w tej sprawie. Niezależnie od tego czy droga skarżącego do śmietnika zwiększy 3-krotnie, czy tylko o 10 metrów to i tak nie można stwierdzić aby naruszony został jakikolwiek interes prawny skarżącego, być może został w takim przypadku naruszony interes faktyczny, ale naruszenie tego interesu nie daje podstaw do wniesienia skargi. W skardze skarżący wskazał, że uchwała narusza art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017, poz. 1289 j.t.). Według art. 3 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób zapewniający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a. Jest to przepis stanowiący ogólny obowiązek Gminy tworzenia warunków dla utrzymania czystości i porządku, w tym stworzenia punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych i trudno wywieść z niego interes prawny skarżącego, który miałby zostać naruszony przedmiotowa uchwałą. Stosownie zaś do art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nieruchomość jest sprzedawana w drodze bezprzetargowej jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Wskazać warto w tym miejscu, że zasadą sformułowaną w art. 28 ust. 1 i art. 37 ust. 1 u.g.n. jest sprzedaż nieruchomości gminnych w drodze przetargu. Wyjątki regulują przepisy szczególne, w tym przepis art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. W orzecznictwie dominuje pogląd, wedle którego tylko wówczas, gdy przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej część, mogące poprawić warunki zagospodarowania jednej tylko nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej część nabyć, a nie mogą one być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości, dopuszczalne jest jej zbycie w drodze bezprzetargowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt IV CSK 98/06 (Lex nr 459229), wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1252/14, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżącemu jednak jako jednemu z 24 członków wspólnoty mieszkaniowej uprawnienie do skutecznego żądania zbycia nieruchomości przyległej nie przysługuje. Zwrócić należy również uwagę na powołany w podstawie prawnej wydania zaskarżonej uchwały art. 209a u.g.n., zgodnie z którym jeżeli przy wyodrębnianiu własności lokali w budynku wydzielono dla tego budynku działkę gruntu niespełniającą wymogów działki budowlanej, właścicielom lokali przysługuje w stosunku do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego roszczenie o zawarcie umowy przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości gruntowej lub jej części, która wraz z dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie spełniać wymogi działki budowlanej, pod warunkiem że roszczenie to zostało zgłoszone łącznie przez właścicieli wszystkich lokali; w razie braku zgody stosuje się przepisy art. 199 Kodeksu cywilnego. Wskazany przepis powstał żeby ułatwiać rozwiązywanie problemów związanych z niewłaściwym wydzielaniem działek dla potrzeb ustanowienia odrębnej własności lokali. Zaskarżona uchwała została właśnie podjęta w celu realizacji roszczenia o zawarcie umowy przeniesienia własności, przewidzianego w art. 209a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2017r. Zarządca Nieruchomości zwrócił się do Burmistrza, w imieniu właścicieli lokali budynku mieszkalnego przy ulicy A w A, o sprzedaż działki przyległej w oparciu o art. 209a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wnioskiem z dnia 8 listopada 2017r. właściciele lokali budynku mieszkalnego Nr "[...]" przy ulicy A w A zwrócili się do Burmistrza o wyrażenie zgody na sprzedaż części działki nr "[...]" na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości zgodnie ze szkicem projektu podziału. Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Burmistrz zatwierdził podział nieruchomości położonej w obrębie Nr "[...]" miasta A oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem działki "[...]" o powierzchni "[...]". Działka ta uległa podziałowi na działki nr "[...]". Następnie w celu realizacji rzeczonego roszczenia podjęto zaskarżoną uchwałę o wyrażeniu zgody na zbycie nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]". Przywołane wyżej przepisy umożliwiały zatem Radzie Miejskiej w Nidzicy zbycie w trybie bezprzetargowym spornej nieruchomości, niespełniającej wymogów działki budowlanej, z przeznaczeniem na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej. Jednocześnie jeszcze raz należy podkreślić, że z przepisów tych nie można wywieść naruszenia interesu prawnego skarżącego przez zaskarżoną uchwałę, który jako jeden z członków wspólnoty mieszkaniowej nie posiada interesu prawnego koniecznego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.