II SA/Ol 592/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 11 wrzesnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G J o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E z dnia "[...]"r. w sprawie ze skargi G J na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E z dnia "[...]"r. nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E z dnia [...]"r. WSA/post.1 - sentencja postanowienia G J wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E z dnia "[...]"r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy E z dnia "[...]"r. nr. "[...]", dotyczącą stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia "budowa elektrowni fotowoltaicznej o mocy "[...]" MW na działce nr. "[...]" o "[...]", obręb S, gmina E", jak również szczegółowego określenia warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji oraz eksploatacji. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania na zasadzie art. 62 §2 p.p.s.a. przez organ odwoławczy, a w razie braku uwzględnienia tego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi, odnoszącym się również do wspomnianego wyżej wniosku, skarżący wskazał, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje nadmierne obciążenie dla środowiska w tym sąsiadujących z przedmiotowymi działkami nieruchomościami z numerem "[...]" oraz "[...]". Oprócz konsekwencji w zakresie zanieczyszczenia środowiska potencjalnymi odpadami, oraz pyłem powstałym w procesie realizacji inwestycji, strona zwracała uwagę na możliwe immisje na inne nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E postanowieniem z dnia "[...]"r. odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o szkodę zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot świadczenia po jego spełnieniu lub jego wyegzekwowaniu, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. np. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2009 r., III SA/GL 1520/08 opubl. Lex nr 523871). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zatem przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego, nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż rozstrzygnięcie środowiskowe, którego rodzajem jest decyzja w przedmiocie braku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ma charakter opiniodawczy i zapada w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie np. decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o pozwoleniu na budowę (vide art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r. poz. 1405 ze zm.). Zatem to nie decyzja środowiskowa, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem prawnym, mogą podlegać wykonaniu (jak np. pozwolenie na budowę). Decyzja ta nie zezwala bezpośrednio na realizację inwestycji, a tym samym nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej rzecz ujmując można ocenić, że zaskarżone w sprawie niniejszej rozstrzygnięcie środowiskowe jedynie stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ale nie może spowodować trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego – szkodliwego w ocenie skarżącej - nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Stanowisko orzecznictwa w powyżej wskazanej kwestii jest jednolite (vide postanowienie NSA z dnia 24 maja 2012 r., II OZ 431/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie jedynie Sąd wskazuje (choć ta okoliczność nie miała w niniejszej sprawie znaczenia dla rozstrzygnięcia), że uzasadnienie rozpoznawanego wniosku jest lakoniczne. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w niniejszej sprawie zabrakło wskazania jakichkolwiek "konkretnych zdarzeń" mających uzasadnić twierdzenie o możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.