II SA/Ol 670/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant Starszy referent Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 13 grudnia 2022 r., nr LIX/333/2022 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Biskupiec postanawia: - odrzucić skargę. M. P. (dalej jako: skarżący), powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej jako: u.s.g.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr [...] z dnia 13 grudnia 2022 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie: 1. Art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 9 ust 4, art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503; dalej jako: u.p.z.p.), w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360; dalej jako: k.c.), w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), w związku z art. 31 ust. 3 i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i zezwolenie na lokalizację na terenie Miasta [...], w szczególności na działce [...], obiektów powyżej 2000 m² bez wprowadzenia zmiany w Studium, co skutkuje znacznym oddziaływaniem na nieruchomości i inwestycje skarżącego poprzez znaczne zwiększenie natężenia ruchu pieszego i kołowego oraz zwiększenie natężenia hałasu, 2. Art. 3 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie w zaskarżonej uchwale obowiązującego w Studium zakazu lokalizacji obiektów powyżej 2.000 m² na terenie miasta [...] oraz poprzez nierozpatrzenie uwag skarżącego do projektu zmiany planu zatwierdzonego zaskarżoną uchwałą. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: ppsa), skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości (opisanych w skardze numerami ewidencyjnymi działek) gruntowych położonych w centrum miasta [...]. Ponadto, na nieruchomościach skarżącego posadowiony jest budynek mieszkalny z lokalami mieszkalnymi, a dodatkowo nieruchomości są objęte pozwoleniem na budowę pawilonu handlowo usługowego. Roboty budowlane zostały rozpoczęte i są w toku. Niektóre z działek należących do skarżącego są objęte ochroną konserwatorską. Na działce nr [...] skarżący zamierza wybudować budynek mieszkalno-usługowy (projekt w opracowaniu). Do Starosty (dalej jako: starosta) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę i rozbudowę centrum handlowego wielkopowierzchniowego (powyżej 2000 m², ok. 3000 m²) wraz z towarzyszącymi budowlami urządzeniami i obiektami małej architektury, na działkach [...], [...], [...]. Sprawa jest w toku. Działka [...] stanowi własność Gminy [...]. Skarżący podniósł, że jego nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania powyższej inwestycji objętej powyższym wnioskiem, w szczególności w zakresie dróg dojazdowych i zwiększonego natężenia ruchu pieszego i kołowego (art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane). Aby umożliwić powyższą inwestycję, Rada Miasta [...] dokonała zmiany planu miejscowego zaskarżoną uchwałą z 13 grudnia 2022 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Ponadto Rada Miejska wydala uchwałę Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2023 r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy gruntu. Zgodnie z treścią uchwały, działka Gminy nr [...] zostanie oddana w dzierżawę na okres 25 lat z możliwością zabudowy. Zdaniem skarżącego tryb bezprzetargowy budzi tu uzasadnione i poważne wątpliwości, co będzie przedmiotem dalszych czynności. Skarżący podniósł, że także stara się o pozyskanie działki [...] w dzierżawę. W ocenie skarżącego w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. Uchwała umożliwia przeprowadzenie inwestycji będącej w oddziaływaniu na nieruchomości i inwestycje skarżącego (zmiana organizacji i natężenia ruchu kołowego i pieszego poprzez znaczne jego zwiększenie), co skutkuje naruszeniem jego interesów, tj. prawa własności. Skarżący także stara się o pozyskanie w dzierżawę działki objętej zaskarżoną uchwałą i uchwałą o bezprzetargowym oddaniu działki w dzierżawę. Organ nie uwzględnił uwag skarżącego. Skarżący podniósł dalej, że zaskarżona uchwała nie obejmuje nieruchomości stanowiących własność skarżącego, co jednak nie pozbawia go możliwości zaskarżenia uchwały. Skarżący zaakcentował zasady ochrony prawa własności wyrażone w polskim systemie prawa, tj. art. 140 k.c. i przepisy Konstytucji RP, podnosząc, że powyższe zostały naruszone w zaskarżonej uchwale. W dalszej części skargi skarżący zarzucił, że zgodnie z ustaleniami Studium (Rozdział 18 Kierunki zagospodarowania, str. 59) na terenie Gminy [...] obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m². Tymczasem zaskarżona uchwała dopuszcza lokalizację obiektów powyżej 2000 m² m.in. na działce [...], położonej na terenie [...]. Dochodzi zatem do obejścia ustaleń Studium, bez wcześniejszej jego zmiany, co należy uznać za niedopuszczalne. Skarżący argumentował dalej, że w niniejszej sprawne, porównanie treści złożonych przez skarżącego uwag do projektu planu (pismem z dnia 29.11.2022 r.) z treścią załącznika nr 6 do uchwały przyjmującej plan nasuwa wniosek, że złożone uwagi zostały zmodyfikowane względem ich oryginalnego brzmienia, doszło do ich przedstawienia Radzie w zmodyfikowanej formie. Doszło do zmiany ich znaczenia. Skutkiem tego było nierozpatrzenie ich w tej części i tym zakresie treściowym, jakiego rzeczywiście dotyczyły. Brak rozpatrzenia uwag do planu lub ich części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu. Dalej skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała jest wadliwa także z innych powodów. Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała: a) nie zawiera zasad budowy i rozbudowy infrastruktury technicznej, b) z naruszeniem przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zakazuje stosowania rozwiązań indywidualnych w zakresie odprowadzania ścieków, c) nakazuje przyłączenie do sieci infrastruktury technicznej, która faktycznie nie istnieje, d) narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do określenia wskaźników dotyczących miejsc parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, e) dopuszcza wydzielenie działek o powierzchni 2000 m² bez określenia przyszłego układu komunikacyjnego, f) nie zapewnia jednoznacznego powiązania rysunku planu miejscowego z tekstem uchwały w sprawie planu miejscowego, g) plan narusza art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ wyjaśnił, że nieruchomości skarżącego nie są położone na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Skarżący swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały wiąże z wnioskiem spółki [...] (dalej jako: spółka) złożonym do starosty o pozwolenie na budowę i rozbudowę centrum handlowego wielkopowierzchniowego na działkach o nr [...], [...] i [...], w związku z tym, że w ocenie skarżącego jego nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej powyższym wnioskiem, w szczególności w zakresie dróg dojazdowych i zwiększonego natężenia ruchu pieszego i kołowego (art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane). Organ wskazał, że skarżący nie posiada żadnego prawa do nieruchomości objętych planowaną przez spółkę inwestycją - zarówno prawa rzeczowego, czy też wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego, w tym do działki nr [...], która stanowi własność Gminy [...]. W ocenie organu naruszenia interesu prawnego skarżący nie może też wywodzić z okoliczności starania się o pozyskanie działki nr [...] w dzierżawę. W związku z tym, że skarżący nie posiada żadnych praw do nieruchomości objętych zaskarżoną uchwałą, zaskarżona uchwała nie może wpływać bezpośrednio na sytuację prawną skarżącego, tym samym nie można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącego. Niezasadne jest zatem – w ocenie organu - uzasadnianie przez skarżącego swojego interesu prawnego przepisami prawa dotyczącymi prawa własności, a mianowicie art. 140 k.c. oraz Konstytucji RP, które skarżący ogólnikowo przytoczył i nie wykazał naruszenia bezpośredniego, indywidualnego i konkretnego interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę. Następnie odnosząc się do twierdzeń, że nieruchomości skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej powyższym wnioskiem spółki złożonym do starosty o pozwolenie na budowę i rozbudowę centrum handlowego wielkopowierzchniowego na działkach o nr [...], [...] i [...], organ wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym nie chodzi o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający, wbrew obowiązującym przepisom, możliwość jej zabudowy. Niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego możliwość zabudowy działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Organ podkreślił, że nieruchomości skarżącego nawet nie sąsiadują z działkami nr [...], [...] i [...], na których spółka planuje zrealizować inwestycję. Organ zwrócił uwagę na bardzo duże odległości pomiędzy nieruchomościami skarżącego a działką Gminy [...] o nr [...], na której nastąpić ma rozbudowa parku handlowego, przy czym rozbudowa przedmiotowego parku handlowego ma nastąpić w najbardziej oddalonej części działki nr [...] patrząc od strony nieruchomości skarżącego. W ocenie organu potwierdzeniem tego, że nieruchomości skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu jest wydana w 17 lipca 2023 r. przez starostę decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla spółki z uzasadnienia, której wynika, że starosta odmówił uznania skarżącego za stronę postępowania. Zdaniem organu zastosowania w sprawie nie znajduje również przywołany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 774/20, w którym stwierdzono, że "dopuszczenie wysokiej zabudowy na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżącego narusza jego chroniony interes prawny, bowiem ogranicza prawo własności i możliwość korzystania z należącej do niego nieruchomości". Organ w tym zakresie wskazał, że powoływanie się przez skarżącego na oddziaływanie inwestycji spółki na jego nieruchomości jest bezzasadne. Następnie organ podniósł, że zgodnie z zaskarżoną uchwałą, działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] i przeznaczonym na tereny zabudowy usługowej. Co istotne, nieruchomości skarżącego w znaczącej większości również znajdują się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w [...] pomiędzy ulicami [...] i [...] uchwalonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia 31 marca 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 maja 2015 r. poz. 1942) pod zabudowę usługową. Ponadto nieruchomości skarżącego zgodnie z powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowią tereny dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych. Nadto są to w niewielkiej ilości tereny zabudowy wielorodzinnej z usługami, znacząco oddalone od działki nr [...]. W związku z powyższym – zdaniem organu – skarżący nie posiada interesu prawnego, nie spełnia przesłanki z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i nie posiada legitymacji do wniesienia skargi. Z powyższych względów skarga winna zostać odrzucona, zgodnie z art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a. Dodatkowo organ wskazał z daleko idącej ostrożności procesowej, że zarzuty skarżącego dotyczące niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały również są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z tym, przed merytorycznym rozpoznaniem skargi na uchwałę rady gminy, sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący skargę legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Należało zatem zbadać, czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, gdyż merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest możliwa tylko wtedy, jeśli skarżący posiada legitymację procesową do wniesienia skargi. Sąd stwierdził, że skarżący nie jest legitymowany do wystąpienia ze skargą na przedmiotową uchwałę, a w związku z tym jego skarga podlega odrzuceniu. Przede wszystkim należy podkreślić, że ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01; publikowany w Internecie w CBOSA, i tam przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym winny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność i realny charakter. Dodatkowy wymóg zaistnienia "naruszenia" takiego interesu prawnego (uprawnienia) nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, że istnieje określony związek pomiędzy jego indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący ograniczeniem lub pozbawieniem danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożeniem konkretnych obowiązków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Kr 560/09, dostępny w Internecie). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, dostępne w Internecie). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, dostępny w Internecie). Musi to być zatem interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym oddziaływanie to musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, mogące wystąpić w przyszłości. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd zatem najpierw bada legitymację skargową, a dopiero później, gdy stwierdzi, że ta legitymacja skarżącemu przysługuje, może przejść do oceny, czy wraz z naruszeniem tego interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny (por. postanowienie NSA z 1 lipca 2021 r. (sygn. akt II OSK 1105/21, dostępne w Internecie). Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 978/08; wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, dostępne w Internecie). Skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, zaskarżona uchwała dopuszcza zabudowę oddziałującą na nieruchomości skarżącego. Uchwała umożliwia przeprowadzenie inwestycji będącej w oddziaływaniu na nieruchomości i inwestycje skarżącego (zmiana organizacji i natężenia ruchu kołowego i pieszego poprzez znaczne jego zwiększenie), co skutkuje naruszeniem jego interesów, tj. prawa własności. Skarżący także stara się o pozyskanie w dzierżawę działki objętej zaskarżoną uchwałą i uchwałą o bezprzetargowym oddaniu działki w dzierżawę. Organ nie uwzględnił uwag skarżącego. Skarżący podniósł dalej, że uchwała nie obejmuje nieruchomości stanowiących własność skarżącego, co jednak nie pozbawia go możliwości zaskarżenia uchwały. Skarżący zaakcentował zasady ochrony prawa własności wyrażone w polskim systemie prawa, tj. art. 140 k.c. i przepisach Konstytucji RP, podnosząc, że powyższe zostały naruszone w zaskarżonej uchwale. Zdaniem sądu okoliczności wymienione przez skarżącego wskazują jedynie na istnienie interesu faktycznego. Skarżący nie posiada nieruchomości objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały. Okoliczność, że skarżący stara się o pozyskanie działki nr [...] w dzierżawę także nie świadczy o istnieniu po stronie skarżącego interesu prawnego. Jak słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę sam fakt ubiegania się o nabycie nieruchomości objętej uchwałą rady gminy w przedmiocie zbycia w trybie bezprzetargowym (czy też oddanie w tym trybie nieruchomości w dzierżawę) nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym, które stanowiłoby podstawę do naruszenia interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie. Dodatkowo tutejszy sąd postanowieniem z 2 października 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 744/23 (orzeczenie nieprawomocne) odrzucił skargę skarżącego na uchwałę 5 kwietnia 2023 r., Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy gruntu. Ponadto trudno przyjąć, że ustalenia planu bezpośrednio ograniczają skarżącemu sposób zagospodarowania jego działki, a przynajmniej nie wynika to ze skargi. Wyrażone zaś obawy związane z koniecznością znoszenia uciążliwych immisji (zwiększony ruch samochodowy i pieszy, hałas) wskutek przyszłej, ewentualnej zabudowy na sąsiednich działkach ocenić należy w kategoriach hipotetycznych zagrożeń. Przepisy Kodeksu cywilnego o ochronie własności, przede wszystkim art. 140 i art. 144 nie stanowią, że własność jest prawem absolutnym, która daje właścicielowi nieograniczoną władzę nad rzeczą. Właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, może również rozporządzać rzeczą, jednakże w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 K.c.). Ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Natomiast przeznaczenie terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, będącym aktem prawa miejscowego (art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy). Wprawdzie w myśl art. 144 K.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W przypadku realizacji zamierzenia budowlanego zasada ta została rozwinięta w przepisach ustawy - Prawo budowlane - zob. m.in. art. 5 ust. 1, w tym pkt 9 i znajdzie w pełni zastosowanie w toku postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, o ile takowe zostanie uruchomione. Wówczas poszanowanie uzasadnionych ich interesów będzie zapewnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 50/23, dostępne w Internecie). Na marginesie wskazać należy (co wynika z odpowiedzi na skargę), że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie uznał skarżącego za stronę postępowania w sprawie dotyczącej zabudowy m.in. działki [...] obiektem wielkopowierzchniowym parku handlowego. Niezależnie od powyższego trudno jest przyjąć, że skarżony plan wpływa w nadmierny sposób na nieruchomości skarżącego skoro z jego ustaleń wynika, że działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] przeznaczonym na tereny zabudowy usługowej. Co istotne, nieruchomości skarżącego również w znaczącej większości znajdują się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (plan obejmujący nieruchomości skarżącego przyjęty opisaną wyżej uchwałą z 31 marca 2015 r.) pod zabudowę usługową. Ponadto nieruchomości skarżącego zgodnie z powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowią tereny dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych. Nadto są to w niewielkiej ilości tereny zabudowy wielorodzinnej z usługami, oddalone od działki nr [...]. Dodatkowo sam skarżący wyjaśnia, że posiada grunty w centrum [...], a dla części nieruchomości posiada pozwolenie na budowę dla budynku usługowo-handlowego. Organ wskazuje również – czemu skarżący nie zaprzeczył – że zabudowa na działce nr [...] będzie realizowana w najbardziej oddalonej części działki patrząc od strony nieruchomości skarżącego. Przywołane okoliczności wskazują, że interes prawny skarżącego nie został naruszony. Na marginesie wskazać także należy, że skarżący zakwestionował w całości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chociaż wykazując naruszenie interesu prawnego zarzuty skarżącego skupiały się jedynie na zabudowie bezpośrednio wokół działki [...]. W skardze nie podjęto nawet próby wykazania, że pozostałe zapisy uchwały naruszają interes prawny skarżącego. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tej sytuacji sąd nie może dokonać merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. W związku z tym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.