II SA/Ol 687/23

Dnia 5 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - oddala skargę. Decyzją z 8 lutego 2022 r. Wójt [...] (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji") stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o maksymalnej mocy do 60 MW z infrastrukturą towarzyszącą na [...]. Po rozpoznania odwołania M.W. (dalej: "skarżąca"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") decyzją z 29 września 2022 r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło bowiem, że niezbędne jest ustalenie, czy wszystkie skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, gdyż nie zbadano, czy planowane zamierzenie może być zrealizowane ani czy wpłynie ono na krajobraz mający znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne z uwagi na to, że na działce nr [...] zlokalizowane jest stanowisko archeologiczne wpisane do ewidencji zabytków. Wskazało również na obowiązek oceny planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także gęstości zaludnienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu [...] spółki z o.o. (dalej: "inwestor") od ww. decyzji Kolegium Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Olsztynie wyrokiem z 15 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 790/22 uchylił tę decyzję. Sąd zauważył, że z pisma Wójta z 5 grudnia 2022 r. wynika, że na ww. działce nie zaewidencjonowano stanowisk archeologicznych. Nie można zatem stwierdzić istotnego naruszenia przepisów postępowania przed organem pierwszej instancji. Ocenił ponadto, że organ pierwszej instancji ocenił w decyzji planowane zamierzenie z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także gęstości zaludnienia. Decyzją z 10 maja 2023 r. Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości. W uzasadnieniu stwierdziło, że zamierzone przedsięwzięcie mieści się w katalogu określonym w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, dalej: rozporządzenie). Oceniło, że wniosek o wydanie decyzji zawierał wymagane załączniki, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia spełniającą wymogi przewidziane w art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, z późn. zm.; dalej: "ustawa"). Wskazał, że organ pierwszej instancji zapewnił stronom, których liczba przekracza 10, prawo czynnego udziału w postępowaniu i uzyskał opinię dwóch organów współdziałających, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej: "RDOŚ") oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Augustowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Ww. organy wyraziły opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ełku nie zajął stanowiska w terminie określonym w art. 78 ust. 4 ustawy, co skutkuje uznaniem, że nie ma zastrzeżeń co do planowanego przez wnioskodawcę zamierzenia. Kolegium stwierdziło, że wydając decyzję, Wójt uznał, że informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia są wystarczające, aby przewidzieć wszystkie środowiskowe skutki realizacji przedsięwzięcia i przesądził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Kolegium podzieliło wyrażone przez organy opiniujące i Wójta stanowisko o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wskazało, że za powyższym przemawia rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium zaznaczyło ponadto, że łączna powierzchnia działek, na których planowana jest instalacja fotowoltaiczna, wynosi około 86,73 ha, przy czym inwestycja zajmie około 70 ha. Aktualnie działki te są użytkowane rolniczo. Z terenu inwestycji wyłączone zostaną grunty pod rowami, tereny podmokłe, zbiorniki i cieki wodne oraz lasy i grunty zadrzewione oraz fragment działki nr [...], na której realizowana będzie elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 1 MW. Po realizacji inwestycji moduły nie będą miały znaczącego wpływu na znajdującą się pod nimi roślinność. Teren planowanej inwestycji graniczy z obszarami użytkowanymi rolniczo, drogami i lasami, a najbliżej zlokalizowana zabudowa mieszkaniowa znajduje się ok. 120 m od granicy planowanej inwestycji. Kolegium stwierdziło, że przewiduje się, że zasięg uciążliwości w fazie realizacji przedsięwzięcia ograniczy się do najbliższego otoczenia, a emisja spalin będzie miała charakter krótkoterminowy i ustanie z zakończeniem prac budowlanych. Zaznaczyło, że na etapie eksploatacji planowana instalacja ma charakter bezobsługowy, parametry pracy i bezpieczeństwa instalacji będą monitorowane automatycznie. Instalacja nie będzie zużywać gazu, wody, nie generuje odpadów, za wyjątkiem odpadów związanych z naprawą lub wymianą elementów farmy fotowoltaicznej, a zapotrzebowanie na energię elektryczną będzie wynosiło 50 kw. Panele fotowoltaiczne nie emitują hałasu, a hałas związany z wykaszaniem terenu, myciem czy pracą transformatora nie przekroczy dopuszczalnych norm, tego typu inwestycje nie wpływają także na zanieczyszczenia wód powierzchniowych, podziemnych oraz gleby i nie wywołują ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny. Dopuszczalne normy pola elektromagnetycznego nie będą w żaden sposób przekroczone. Po zakończeniu eksploatacji konstrukcja elektrowni fotowoltaicznej zostanie rozebrana, a teren zostanie uporządkowany. Funkcjonowanie instalacji nie będzie związane z emisją zanieczyszczeń do powietrza, odpadów oraz powstawaniem ścieków bytowych czy przemysłowych. Kolegium zaznaczyło, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest na obszarze dorzecza Wisły, dla którego opracowano Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły przyjęty rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1911), poza obszarami specjalnej ochrony Natura 2000 oraz poza innymi formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098). Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest Jezioro Woszczelskie PLB280015, oddalone ok. 2,4 km od analizowanego teren. Z uwagi na odległość, rodzaj, skalę i zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się jednak negatywnego wpływu na cele i przedmiot ochrony ww. obszaru Natura 2000, jego integralność oraz walory przyrodnicze i krajobrazowe. Obszar planowanej inwestycji nie wpłynie znacząco na korytarz ekologiczny Puszcza Borecka – Puszcza Piska. Przedsięwzięcie będzie realizowane poza granicami obszarów chronionych regulowanych ustawą o ochronie przyrody, poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych i o płytkim zaleganiu wód podziemnych oraz poza obszarami objętymi ochroną, w tym strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych. Działki inwestycyjne znajdują się poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych (GZWP). Uwzględniając powyższe Kolegium oceniło, że z uwagi na charakter i skalę przedsięwzięcia oraz jego potencjalne oddziaływanie realizacja i funkcjonowanie inwestycji nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Kolegium podkreśliło, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i gdy we wniosku pojawią się sprzeczności z innymi przepisami prawa lub z przeprowadzonego postępowania wynika możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Stwierdziło, że w sprawie nie wystąpiła żadna z negatywnych przesłanek do wydania decyzji środowiskowej. Kolegium nie podzieliło zarzutów dotyczących groźby degradacji środowiska i wpływu na ochronę wód i zwierząt, uznając je za gołosłowne i nie mające żadnego potwierdzenia w przeprowadzonym postępowaniu ani w warunkach nałożonych na wnioskodawcę. Kolegium nie dostrzegło żadnego negatywnego związku miedzy realizacją planowanego zamierzenia a prowadzeniem terapii uzależnień. Uznało ponadto za niepotwierdzony zarzut dotyczący zagrożenia pożarowego, jakie ma stanowić planowana instalacja. Za nieuzasadnione uznało zarzuty dotyczące groźby kumulacji oddziaływań, skoro ponadnormatywne oddziaływania nie wykroczą poza granice planowanego przedsięwzięcia. Wyjaśniło, że w postępowaniu nie bada się czy planowane zamierzenie stanowi kontynuację istniejących w sąsiedztwie obiektów. Teren planowanego przedsięwzięcia nie jest objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie zachodzi wynikająca z art. 80 ust. 2 ustawy negatywna przesłanka wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w postaci niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego. Kolegium zaznaczyło, że w uzasadnieniu wyroku z 15 grudnia 2022 r. II SA/Ol 790/22 Sąd wskazał, że Kolegium błędnie uznało, że na działce nr [...] zlokalizowane jest stanowisko archeologiczne wpisane do ewidencji zabytków, a ponadto uznał, że organ pierwszej instancji ocenił w decyzji planowane zamierzenie z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także gęstości zaludnienia. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na ww. decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez: - niewyjaśnienie poziomu hałasu emitowanego przez wszystkie urządzenia składające się na instalację fotowoltaiczną, w szczególności falowniki i stacje transformatorowe, i ograniczenie się do zbadania poziomu hałasu emitowanego przez panele fotowoltaiczne, co mogło mieć wpływ na ustalenie, że użytkowanie całego planowanego przedsięwzięcia nie będzie wiązało się z przekroczeniem dopuszczalnych norm emisji hałasu; - zaniechanie porównania powierzchni planowanej inwestycji do powierzchni okolicznych jednostek przestrzennych (np. miejscowości, lasów, pól uprawnych), średniej wielkości okolicznych działek lub zestawienia tej powierzchni z jakimkolwiek innym obiektywnym miernikiem, co mogło mieć wpływ na stwierdzenie, że skala planowanej inwestycji nie uzasadnia przeprowadzania oceny jej wpływu na środowisko; - zaniechanie rozważenia potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na Obszar Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego, mimo że instalacja fotowoltaiczna ma bezpośrednio graniczyć z tym obszarem, co mogło mieć wpływ na stwierdzenie, że nie zachodzi konieczność przeprowadzania oceny wpływu przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej na środowisko. Zdaniem skarżącej decyzja narusza również art. 7 i art. 80 k.p.a. przez dowolne ustalenie, że planowana inwestycja ma charakter bezobsługowy, chociaż z doświadczenia życiowego i z informacji podanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że instalacje fotowoltaiczne wymagają bieżącej konserwacji i monitorowania stanu urządzeń, co mogło wpłynąć na błędne ustalenie, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie dochodziło do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z wydruku artykułu "Największe elektrownie fotowoltaiczne w Polsce RANKING" opublikowanego 14 listopada 2022 r. w serwisie "rynekelektryczny.pl" w celu ustalenia rozmiaru, skali i mocy największych instalacji fotowoltaicznych zrealizowanych na terenie Polski i rzeczywistej skali, rozmiaru i mocy instalacji fotowoltaicznej będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując sprawę w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia należy mieć na uwadze specyfikę wydawanego rozstrzygnięcia, które nie ma charakteru uznaniowego. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzależniona od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Przy czym, jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, w art. 81 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, z późn. zm.; dalej "ustawa") ustawodawca szczegółowo określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań uzależniona jest od stwierdzenia, że zaistniały konkretne, określone prawem przesłanki, w tym m.in. wynikające z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody czy też przedsięwzięcie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo uznano, że przesłanki takie nie wystąpiły. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ten ostatni przepis wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria enumeratywnie wymienione w tym artykule. Organ administracji prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących, gdyż art. 64 ust. 1 ustawy obliguje organ do zasięgnięcia opinii m.in. regionalnego dyrektora ochrony środowiska i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy - Prawo wodne. Ustawodawca uznał, że ze względu na charakter zamierzenia sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ze szczegółową analizą bezwzględnie wymagają przedsięwzięcia kwalifikowane jako zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko. Zwolnił natomiast z tego obowiązku inwestycje, których oddziaływanie uznano za potencjalne (art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wniosek inwestora, który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest bowiem zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie i życie ludzkie. Wydając decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ analizuje potencjalną możliwość oddziaływania inwestycji na środowisko na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Nie jest kwestionowane, że przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o maksymalnej mocy do 60 MW z infrastrukturą towarzyszącą, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), jako zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (to jest na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy). Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Wójta przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Pismami z 2 grudnia 2021 r. Wójt wystąpił do właściwych miejscowo organów opiniujących: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyrażenie opinii, czy istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zaznaczyć należy, że są to wyspecjalizowane organy administracji, które posiadają fachową wiedzę w zakresie, który podlega ich właściwości. Powyższe nie wyłącza obowiązku oceny poprawności opinii wydanych w trybie art. 64 ust. 1 ustawy przez organy rozpoznające sprawę. Wprawdzie opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1, jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jednak stanowi element obligatoryjny omawianego postępowania i stanowisko wskazanych w tym przepisie wyspecjalizowanych organów współdziałających nie może zostać pominięte. Organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej ma obowiązek oceny tych opinii i w oparciu o nie stwierdza, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Sporządzone w sprawie opinie zasadnie zostały uznane za mogące stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Postanowieniem z 20 grudnia 2021 r. RDOŚ, po przeanalizowaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia i uwzględnieniu uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy, w szczególności rodzaju, charakteru, usytuowania i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia tej oceny. Wskazał jednakże na konieczność podjęcia określonych w sentencji postanowienia działań dotyczących etapu realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W opinii z 9 grudnia 2021 r. Dyrektor PGW Wody Polskie również nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko, wskazując jednocześnie na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych w tym piśmie warunków i wymagań. Organ ten wziął pod uwagę m.in. specyfikę instalacji fotowoltaicznych i planowane działania ograniczające negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, wskazane w tej opinii, których zastosowanie spowoduje, że skutki realizacji inwestycji nie wpłynął negatywnie na realizację celów środowiskowych określonych dla jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych. Podkreślić należy, że wszystkie zalecenia wyrażone w ww. opiniach Wójt uwzględnił w decyzji z 8 lutego 2022 r. PPIS nie zajął pisemnego stanowiska, co stosownie do art. 78 ust. 4 ustawy traktuje się jako brak zastrzeżeń. Orzekające w sprawie organy uznały, po przeanalizowaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia i warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a., powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a dotyczących rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaju, cech i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1. Umożliwia to dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego. W skardze zarzucono, że Kolegium naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie poziomu hałasu emitowanego przez wszystkie urządzenia wchodzące w skład farmy fotowoltaicznej, brak oceny skali przedsięwzięcia i jego wpływu na obszar chronionego krajobrazu. Odnosząc się do powyższych zarzutów przede wszystkim należy wskazać, że z powołanych wyżej przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że w kontrolowanym postępowaniu szczególne znaczenie ma karta informacyjna przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 62a ust. 1 ustawy karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o: rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania, pokryciu nieruchomości szatą roślinną oraz dziko występujących zwierzętach na nieruchomości, rodzaju technologii, ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, rozwiązaniach chroniących środowisko, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko – z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów. Kartę informacyjną przedsięwzięcia podpisuje autor, a w przypadku gdy jej wykonawcą jest zespół autorów - kierujący tym zespołem, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (ust. 1). Załączona do wniosku z 8 listopada 2021 r. karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy, a dane dotyczące planowanej inwestycji nie wymagają uzupełnienia dodatkowymi dowodami. W dokumencie tym inwestor szczegółowo scharakteryzował przedsięwzięcie, pozwalając na jego właściwą kwalifikację środowiskową i zastosowanie właściwego trybu procedowania wymaganego przez przepisy ustawy. Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek nieprawidłowości w opisie przedsięwzięcia, a skarżąca nie podważyła skutecznie danych zawartych w tym dokumencie, poprzestając na gołosłownych twierdzeniach odnośnie do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. W karcie podano, że inwestycja w fazie eksploatacji nie wiąże się z poborem wody, emisją zanieczyszczeń do powietrza ani emisją hałasu. Tego typu oddziaływania mają miejsce jedynie w niewielkim stopniu podczas fazy realizacji inwestycji, z uwagi jednak na znaczne oddalenie inwestycji od budowy zagrodowej, etap budowy nie będzie uciążliwy dla społeczności lokalnej. Na etapie budowy przedsięwzięcia emisja hałasu związana będzie z pracami budowlanymi i montażowymi. W celu jej minimalizacji prace budowlane prowadzone będą etapowo i w porze dziennej (6 – 22); wykorzystywane w czasie budowy maszyny będą spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. z 2005 r. Nr 263, poz. 2202 z późn. zm.), a podczas postoju i przerw w pracy silniki maszyn będą wyłączane. Na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia emisja hałasu do środowiska związana będzie z pracą falowników, stacji transformatorowej oraz z ruchem środków transportu wykorzystywanymi niecyklicznie do prowadzenia prac konserwacyjnych. Podkreślenia wymaga, że przewidywane poziomy hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną nie przekroczą wartości dopuszczalnych zarówno dla pory dnia, jak i pory nocy. Funkcjonowanie przedmiotowej instalacji nie będzie oddziaływało ponadnormatywnie na tereny chronione akustyczne. Wskazano, że wszystkie emisje, w tym oddziaływanie akustyczne związane z pracą transformatorów i inwerterów, są bardzo niskie i nie przekroczą wartości dopuszczalnych poza terenem działki. Zaznaczyć również należy, że na terenie planowanej inwestycji przeważają pastwiska trwałe (ponad 77% całego obszaru). Teren ten graniczy z obszarami użytkowanymi rolniczo, drogami i lasami. W okolicy znajduje się również zabudowa zagrodowa, a najbliżej zlokalizowana zabudowa mieszkaniowa (działka nr [...] - inwestor posiada prawo do dysponowania tym gruntem) znajduje się w odległości około 115 m od granicy planowanej inwestycji. Jeżeli z przedstawionej w karcie informacyjnej charakterystyki przedsięwzięcia, analizowanej pod względem logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy m.in. przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, wynika, że instalacja na etapie eksploatacji nie będzie emitowała do otoczenia ponadnormatywnego hałasu i nie będzie potencjalnym źródłem ograniczeń wynikających z tej emisji dla terenów sąsiednich, a tym samym nie będzie oddziaływać znacząco na środowisko, w tym zdrowie ludzi, to nie ma potrzeby wymagać od inwestora szczegółowych danych w tym zakresie. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, np. z ekspertyzy czy opinii specjalisty, ani nawet jakichkolwiek danych, które podważałyby prawdziwość informacji zawartych w karcie i ich ocenę dokonaną przez organy opiniujące, w tym RDOŚ, oraz przez orzekające w sprawie organy. Jak zaś już wyżej wyjaśniono, ustawodawca zdecydował, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać tylko podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, które umożliwiłyby analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1. Skoro organy ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej, które dysponują wiedzą specjalistyczną, nie stwierdziły braków w tym zakresie i nie uznały za konieczne uzupełnienia danych zawartych w karcie informacyjnej, to gołosłowne podważanie przez skarżącą oceny, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie doprowadzi do przekroczenia norm akustycznych, nie może skutkować uznaniem, że naruszono w sprawie obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w tym zakresie. Podkreślenia bowiem wymaga, że choć przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi dokument prywatny, który podlega swobodnej ocenie, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie, jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Z tych względów w orzecznictwie podkreśla się, że podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autor karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. np. wyroki NSA z 14.07.2020 r. II OSK 875/20 i z 27.06.2023 r. III OSK 2352/21 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia NSA są dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podnieść, że uregulowana w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zebranie z urzędu lub na wniosek strony oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego ze stanem rzeczywistym. Podkreślenie przez ustawodawcę, że zebranie materiału dowodowego sprawy następuje zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, zwraca jednak uwagę na obowiązek stron postępowania współdziałania z organem administracji w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Jest to szczególnie istotne, gdy jedna ze stron kwestionuje dowód złożony przez innego uczestnika postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że na stronie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki prawne (zob. np. wyroki NSA z 29.09.2020 r. II OSK 1452/20; z 19.12. 2017 r. II OSK 713/16). Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, którego realizacja dotyczy dwóch zakresów. Po pierwsze, polega on na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ nie może zatem pominąć żadnego z przeprowadzonych w sprawie dowodów (zob. wyrok NSA z 26.03.2019 r. II OSK 1198/17). Orzekającym w sprawie organom administracji nie można zarzucić naruszenia ww. przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wskazania w decyzji obiektywnych mierników lub innych punktów odniesienia uzasadniających ocenę skali planowanej inwestycji, należy zauważyć, że z art. 63 ust. 1 ustawy wynika, że skala przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje nie są jedynymi kryteriami, które organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ocenia przy stwierdzaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także nie przesądzają o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że za brakiem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przemawiały takie dane, jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Te elementy wziął również pod uwagę Wójt, co stwierdził w uzasadnianiu decyzji z 8 lutego 2022 r. Stwierdzając w postanowieniu, że brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, RDOŚ przeanalizował kartę informacyjną przedsięwzięcia i łączne uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy, w szczególności rodzaj, charakter, usytuowanie i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Dyrektor PGW Wody Polskie w swojej opinii z 9 grudnia 2021 r. wziął zaś pod uwagę specyfikę instalacji fotowoltaicznych i ujęte w opinii planowane działania ograniczające negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, jako warunki konieczne do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Żaden z ww. organów nie ograniczył się do analizy jednego kryterium, w szczególności tylko do skali planowanej inwestycji. Zauważyć ponadto należy, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jednoznacznie określono jego rodzaj i charakterystykę, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, które są niezbędne w świetle art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podano, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie na wymienionych ośmiu działkach instalacji fotowoltaicznej, której moc będzie wynosiła do 60 MW i zajmie do około 70 ha przy całkowitej powierzchni działek wynoszącej ok. 86,73 ha. Zauważyć należy, że z przepisów ustawy i rozporządzenia nie wynika, aby o skali planowanego przedsięwzięcia w rozumieniu ww. przepisu przesądzał stosunek powierzchni działek przeznaczonych pod instalację fotowoltaiczną do liczby czy powierzchni sąsiadujących działek, podobnie jak brak możliwości wybudowania w sąsiedztwie zamierzeń o porównywalnej skali z uwagi na wielość właścicieli gruntów. Nie ma też znaczenia, że z uwagi na planowaną moc i powierzchnię przedmiotowa instalacja może być porównywalna z największymi, dotychczas wybudowanymi w kraju, farmami fotowoltaicznymi. Z treści art. 63 ust. 1 i 3 ustawy nie wynika, aby takie okoliczności przesądzały o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia. Tym samym zarzucany brak precyzji uzasadnienia w powyższej kwestii nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła również, że Kolegium nie zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny, czy budowa instalacji fotowoltaicznej w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru chronionego krajobrazu nie wpłynie na stan zachowania tego obszaru, co zdaniem skarżącej było niezbędne z uwagi na uchylenie się RDOŚ od takiej oceny. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że przedmiotowe przedsięwzięcie bezspornie nie jest zlokalizowane na obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, w tym nie będzie realizowane na terenach, na których znajdują się obszary chronionego krajobrazu. Teren planowanej inwestycji jedynie częściowo graniczy z Obszarem Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 1336 z późn. zm.) obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Stosownie do art. 5 pkt 2 tej ustawy korytarzem ekologicznym jest obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów. W karcie informacyjnej uwzględniono, że na terenie planowanej inwestycji znajduje się korytarz ekologiczny Puszcza Borecka – Puszcza Piska, kod KPn-7A i przewidziano, że ogrodzenie zostanie zaprojektowane w sposób umożliwiający migrację drobnych zwierząt. Podkreślenia wymaga, że RDOŚ ocenił, że z uwagi na odległość, rodzaj, skalę i zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się negatywnego wpływu na cele i przedmiot ochrony nie tylko obszaru Natura 2000 i jego integralność, ale również na walory przyrodnicze i krajobrazowe. Uznał też, że obszar planowanej inwestycji nie wpłynie znacząco na ww. korytarz ekologiczny. Okoliczności te wynikały z karty informacyjnej i zostały uwzględnione przez RDOŚ w wydanej opinii. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium podzieliło ocenę tego organu opiniującego. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucać, że RDOŚ uchylił się od pełnej oceny planowanego przedsięwzięcia, a brak w tym zakresie powinien uzupełnić organ orzekający w sprawie. Dodać należy, że skarżąca nie sprecyzowała, w czym upatruje ewentualnego wpływu instalacji fotowoltaicznej o wysokości do 3 m, zlokalizowanej w krajobrazie rolniczym, na stan zachowania obszaru chronionego krajobrazu Pojezierza Ełckiego. Zaznaczyć na marginesie można, co skarżąca przyznała, że zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały nr VII/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2011 r. Nr 74, poz. 1295 i z 2014 r. poz. 2257) na tym obszarze możliwe jest realizowanie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca zarzuciła ponadto, że nieprawidłowo oceniono kwestię kumulacji oddziaływań przedmiotowego przedsięwzięcia z planowaną na sąsiednich działkach budową instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1,0 MW i wysokości 3 m, co ma wynikać ze wzrostu potrzeb związanych z bieżącą obsługą, konserwacją i utrzymaniem urządzeń składających się na instalacje fotowoltaiczne. Skarżąca wyraziła obawy, że prawidłowe funkcjonowanie instalacji będzie wiązało się ze stałą obecnością wieloosobowej obsługi. Oprócz takich źródeł hałasu jak koszenie, mycie paneli czy naprawy, dochodzić będą oddziaływania związane z obecnością pracowników inwestora, czyli przede wszystkim ich samochody, które to oddziaływanie nie będzie ogranicza się wyłącznie do granic działek, na których posadowiona zostanie instalacja. Ten zarzut również jest gołosłowny i niezasadny. Inwestor wyjaśnił w piśmie z 26 listopada 2021 r., że budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy do 1,0 MW będzie realizowana tylko na fragmencie działki nr [...]. Z karty informacyjnej wynika zaś, że oddziaływania skumulowane mogą wystąpić na etapie budowy i likwidacji poszczególnych inwestycji, o ile będą prowadzone w tym samym czasie – skumulowany hałas pracujących maszyn i zwiększona emisja spalin z pojazdów. Będzie to jednak oddziaływanie krótkotrwałe. Wskazano też, że oddziaływanie inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zamyka się w granicach terenu objętego wnioskiem i tym samym nie ma możliwości kumulacji oddziaływań nawet pomiędzy inwestycjami znajdującymi się w bardzo bliskiej odległości. Nadto, z charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji Wójta, wynika, że nie przewiduje się stałej obsługi pracowników. RDOŚ również stwierdził, że planowana instalacja ma charakter bezobsługowy, parametry pracy oraz bezpieczeństwo instalacji będą monitorowane automatycznie i nie przewiduje się stałej obsługi pracowników. W kontrolowanym postępowaniu organy obu instancji zasadnie zastosowały art. 84 ust. 1 ustawy i stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko. Prawidłowo bowiem oceniły przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy. W oparciu o materiał dowodowy, w szczególności załączoną do wniosku inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia, która spełnia wszystkie wymogi określone w art. 62a ust. 1 ustawy, oraz opinie organów współdziałających, zasadnie oceniły, że rodzaj, skala, usytuowanie przedsięwzięcia, typ generowanych oddziaływań na środowisko przyrodnicze i środki minimalizujące wskazują na to, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej i gospodarki wodnej, w ramach swoich kompetencji, nie dostrzegły okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów skarżącej wobec ustaleń organów w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r. II OSK 1944/11). Należy również stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - wbrew twierdzeniom skargi – nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organy administracji przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, z zachowaniem zasad określonych w przepisach k.p.a., w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły wszystkie istotne okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, a swoje stanowisko należycie uzasadniły, dokonując prawidłowej wykładni prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Kolegium - w odpowiedzi na skargę - złożyło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w stosownym terminie.