II SA/Ol 693/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki obiektu postanawia oddalić wniosek M. C. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., którym organ I instancji, na podstawie art. 34 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r. 599 ze zm.), dalej jako: u.p.e.a., uznał za bezzasadne zarzuty: niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący uzasadnił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny, gdyż dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego doprowadzi do rozebrania obiektu, czy to przez samego inwestora, poprzez zastosowanie uciążliwej grzywny w celu przymuszenia (przewyższającej wartość samego budynku) czy też poprzez zastosowanie wykonania zastępczego. Niezależnie od wybranego przez organ I instancji środka egzekucyjnego skutkiem jest rozebranie obiektu, czyli przedmiotu niniejszego postępowania. Powyższe czyniłoby bezprzedmiotowym wszystkie toczące się postępowania, w tym postępowanie sądowoadministracyjne, a skutek bezsprzecznie należałoby uznać za nieodwracalny. Co więcej, byłoby to niezwykle kosztowne i rzutowałoby na sytuację materialną skarżącego. Zobowiązany jako osoba na emeryturze nie jest w stanie ponieść kosztów rozbiórki bez uszczerbku dla jego sytuacji finansowej, a co dopiero ponieść kosztów rozbiórki a następnie ponownego zabudowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy) Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. (por. np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Akcentuje się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Nie kwalifikują się do wykonania akty, które nie wymagają żadnych czynności ze strony adresata bądź podmiotu uprawnionego. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2016r.r., sygn. akt II OSK 1128/16 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: CBOSA).Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Stąd, przesłanki mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, publ. w CBOSA). W niniejszej sprawie zaskarżony akt wyraża stanowisko organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków. Nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych prowadzonego już postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, nie stanowi ono aktu, który może podlegać wykonaniu (por. m. in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2017r., sygn. akt I SA/Gl 153/17, z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 990/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 943/15 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1450/16, publ. w CBOSA). Z postanowienia tego nie wynika wprost obowiązek wykonania rozbiórki, czy zastosowania wykonania zastępczego lub uiszczenia konkretnej kwoty grzywny. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącego, ustalonego inną decyzją administracyjną obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15, publ. w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.