II SA/Ol 72/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu N. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala sprzeciw. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2 pkt. 16, art. 5 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 ze zm., dalej jako "ustawa") oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania N. P. od decyzji z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta "[...]" przez Starszego Specjalistę w Urzędzie Miasta w "[...]", o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego na M. P., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 14 czerwca 2016 r. N. P. złożył w organie I instancji wniosek o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M. P. i B. P. We wniosku, w składzie rodziny, podał siebie, żonę J. P., synów: M. P. oraz B. P., a także córkę O. P. (będącą dzieckiem wnioskodawcy i A. P.). Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji przyznał świadczenie wychowawcze na dziecko – B. P. w kwocie 500 zł miesięcznie i odmówił przyznania świadczenia wychowawczego, wnioskowanego na M. P. W uzasadnieniu decyzji podano, iż córka O. P. ma formalnie zamieszkiwać z matką i brak jest podstaw do poczynienia innych ustaleń. Za pierwsze dziecko w rodzinie wnioskodawcy, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 14 ustawy, organ I instancji uznał M. P., a za drugie – B. P. Są to dzieci wspólne wnioskodawcy i jego obecnej żony J. P. Powołując się na treść art. 5 ust. 3 ustawy organ wyjaśnił, że warunkiem ubiegania się o świadczenie wychowawcze na dziecko M. P. będzie udokumentowanie dochodów z roku bazowego tj. 2014, z ewentualnym uwzględnieniem dochodów uzyskanych i utraconych wnioskodawcy i jego małżonki. W wyniku odwołania złożonego przez N. P. decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko M. P. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji prawidłowo uznał, iż O. P. nie może być zaliczona do członków rodziny N. P. w rozumieniu ustawy. Zwrócono przy tym uwagę na uregulowanie zawarte w art. 2 pkt 16 zdanie trzecie ustawy, z którego wynika, iż w sytuacji gdy zgodnie z orzeczeniem sądu dziecko jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Kolegium uznało, iż z braku orzeczenia przez sąd opieki naprzemiennej nie można uznać, że w skład rodziny wnioskodawcy wchodzi O. P., a zatem należy przyjąć, iż rodzina w N. P. składa się z czterech osób - jego samego, J. P., B. P. i M. P. We wskazaniach co do dalszego postępowania Kolegium nakazało przedstawić szczegółowe wyliczenie dochodu rodziny strony, a w razie konieczności wezwać wnioskodawcę do przedłożenia stosownych dokumentów i załączyć je do akt sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją "[...]", na podstawie art. 105 k.p.a., organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego na M. P.. W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskodawca nie udzielił informacji o dochodach swojej rodziny, bowiem oświadczył, iż nie ubiega się o świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko. Od powyższej decyzji odwołanie złożył N. P. podnosząc, że M. P. jest drugim jego dzieckiem, ponieważ pierwszym jest O. P., która zamieszkuje u niego i pozostaje na jego utrzymaniu. Dziecko formalnie ma zamieszkiwać z matką, jednak faktycznie zamieszkuje z ojcem (N. P.), jego żoną oraz dwoma braćmi. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium podniosło, że brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza bezzasadność żądania strony. W takiej sytuacji organ winien odmówić udzielenia żądanego świadczenia. Nie może natomiast z takiego powodu umorzyć postępowania. Umorzenie postępowania administracyjnego jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, tj. gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Odnosząc się z kolei do kwestii związanej z przyznaniem świadczenia wychowawczego na M. P. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 14 czerwca 2016 r. N. P. złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M. P. i B. P. We wniosku w składzie rodziny wymienił siebie, żonę J. P., dzieci wspólne: M. P. i B. P. oraz swoją córkę O. P., pochodzącą ze związku z A. P. Do wniosku N. P. dołączył m.in. kopię wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego z dnia 2 grudnia 2010 r., w którym to Sąd wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką O. P. powierzył obydwojgu rodzicom, ustalając jej miejsce zamieszkania w każdorazowym miejscu zamieszkania matki A. P. Jednocześnie Sąd zobowiązał obydwoje rodziców do ponoszenia kosztów wychowania i utrzymania małoletniej O. P., w tym zobowiązał N. P. do uiszczania alimentów na rzecz córki w kwocie 1.250 zł miesięcznie. Kolegium wskazało, że wnioskujący zalicza córkę O. P. do członków rodziny, o której mowa w art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Jednak O. P. nie może być zaliczona do członków rodziny N. P. w rozumieniu przepisów tej ustawy. Wskazano, że N. P. konsekwentnie twierdzi, że stan faktyczny jest inny, niż wynikający z wyroku rozwodowego oraz ze stałego meldunku, bowiem O. P. faktycznie zamieszkuje wraz z nim i jego rodziną i pozostaje na jego utrzymaniu. Akta niniejszej sprawy nie zawierają jednak dostatecznych materiałów pozwalających na zweryfikowanie twierdzeń strony. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy w przypadku wątpliwości dotyczące sprawowania opieki nad dzieckiem organ właściwy może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu weryfikacji tych wątpliwości. Taka potrzeba występuje w niniejszej sprawie. W sprzeciwie wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium N. P. zarzucił jej naruszenie: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art.: 2 pkt 16, art. 5 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy; naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. oraz błędne zastosowanie i oparcie się na powołanych przez organ wyrokach sądów administracyjnych. W uzasadnieniu, opisując dotychczasowy przebieg sprawy, podniósł m.in., że całkowicie zbędne jest ustalenie faktycznej opieki nad jego córką. Ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w art. 22 wskazuje na jedyny przypadek, gdy istotne jest ustalenie faktycznej opieki nad dzieckiem i jest to przypadek zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego. Artykuł ten nie ma jednak zastosowania w przypadku skarżącego, gdyż żaden z rodziców małoletniej O. nie składał wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego na O. P. Nie ma tu zatem zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego. Wskazując na powyższe wniósł o przyznanie świadczenia wychowawczego na drugie dziecko skarżącego – M. P. oraz zasądzenie wypłaty świadczenia wychowawczego w wysokości 500 zł miesięcznie za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. wraz z odsetkami liczonymi od dnia wydania zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935), która wprowadziła zmiany między innymi do p.p.s.a. W myśl wprowadzonego art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przy czym postępowanie w przedmiocie sprzeciwu znacznie uproszczono, bowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), a sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. W niniejszej sprawie zarówno wydanie, jaki i doręczenie zaskarżonej decyzji, a także wniesienie sprzeciwu nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Tym samym, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie ustawa p.p.s.a. w jej aktualnym brzmieniu. Rozpoznając wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji organu II instancji, Sąd uznał, iż sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim podnieść, że w myśl art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to również z treści art. 151 a § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględnia sprzeciw od decyzji i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2219/15 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Organ odwoławczy nie jest także uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 439/06). Należy przy tym zaznaczyć, że wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie działania organu odwoławczego należy uznać za prawidłowe, bowiem zasadnie dostrzeżono, że w realiach niniejszej sprawy nie można było umorzyć postępowania administracyjnego, w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego, w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Natomiast z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., a więc sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 105, uw. 4). Jak trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt III SK 20/10, ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, inaczej niż postępowanie cywilne, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się z zbędne (LEX nr 794506). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1622/09, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl czy wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1581/09, LEX nr 746662). Przekładając powyższe rozważania na okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że organ I instancji w decyzji z dnia 1 lutego 2017 r. nie wskazał, który z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., odpadł, czyniąc niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym. Natomiast podejmując decyzję o umorzeniu postępowania argumentowano, że nie jest możliwe ustalenie dochodu rodziny wnioskodawcy. Zaznaczyć jednak należy, że brak przesłanki uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez stronę, ze względu na brak możliwości ustalenia jej rzeczywistej sytuacji finansowej, nie czyniło prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznaczało konieczność wydania decyzji odmownej. Niewątpliwie w niniejszej sprawie zarówno przesłanka podmiotowa (strona zainteresowana merytorycznym rozstrzygnięciem) jak i przedmiotowa (sprawa administracyjna dotycząca przyznania świadczenia wychowawczego) występuje, a to uniemożliwiało, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uznanie takiego postępowania za bezprzedmiotowe. Zatem w takiej sytuacji uzasadniało to przyjęcie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Reasumując, Kolegium zasadnie stwierdziło, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów proceduralnych, a jednocześnie zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Kolegium nie stwierdziło natomiast uchybień natury merytorycznej, co nie dawałoby organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, lecz obligowało go do wydania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. orzeczenia reformatoryjnego, a więc decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. W sprawie niniejszej nie zaszło zatem do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. oraz merytorycznego zaniechania rozstrzygnięcia sprawy, Wobec stwierdzonych uchybień o charakterze procesowym, samodzielnie uzasadniających uchylenie decyzji organu I instancji, bezzasadne było rozpatrywanie przez Sąd pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Rozpoznanie tych zarzutów nie miałoby bowiem jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie ocena zgodności decyzji z przepisami prawa materialnego rangi ustawowej możliwa jest dopiero w przypadku stwierdzenia, iż procedura jej podejmowania nie jest obarczona wadami natury procesowej uzasadniającymi jej uchylenie. Dodatkowo należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie został wyposażony w kompetencje do przyznania w wyroku świadczenia z pomocy społecznej, czego skarżący domagał się w sprzeciwie. Nawet bowiem w przypadku uwzględnienia sprzeciwu, sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji i nie przyznaje wnioskowanych świadczeń. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.