II SA/Ol 742/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2011r. wniosku adwokata D. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania postanawia przyznać adwokatowi D. W. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wynagrodzenie w kwocie 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) netto, powiększone o należny podatek VAT - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 września 2009r., sygn. akt II SA/Ol 742/08 oddalił skargę J. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]"r. w przedmiocie wymeldowania. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 141 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 742/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w dniu 26 stycznia 2011r. dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu – adwokata D. W. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia wniosła o nadanie biegu zażaleniu skarżącego z dnia 21 listopada 2009r. na postanowienie z 3 listopada 2009r. Adwokat poparła tez wniosek skarżącego z dnia 14 lutego 2011r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, argumentując, że skarżący jest osobą nieporadną i wcześniej nie potrafił zrozumieć kierowanych do niego pouczeń. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 520/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 3 listopada 2009r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku Pismem z dnia 8 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek z dnia 14 lutego 2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku i wniósł o jego rozpatrzenie. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, na podstawie art. 88 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 21 września, sygn. akt II OZ 806/11, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zażalenie pełnomocnika skarżącego i uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 22 lipca 2011r., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Postanowieniem z dnia 13 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem NSA z dnia 8 grudnia 2011r. sygn. akt II OZ 1274/11. Sąd ten uznał zażalenie sporządzone przez reprezentującego skarżącego adwokata za nieuzasadnione. Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2012r. adwokat D. W. złożyła w tut. Sadzie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pełnione obowiązki pełnomocnika wyznaczonego z urzędu dla skarżącego J. R., albowiem skarżący nie uregulował kosztów zastępstwa ani w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 p.p.s.a., przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym w art. 250 tejże ustawy. Zgodnie z treścią art. 250 ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania opłat za czynności adwokatów reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.), dalej zwanym rozporządzeniem. W myśl § 19 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia stawka minimalna za udział w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie adwokat D. W. został ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyroku o oddaleniu wniesionej skargi, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji. Wobec tego, stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, w związku z reprezentowaniem skarżącego w dwóch postępowaniach zażaleniowych, wynosi 120 zł za każde, czyli łącznie 240 zł i powinno być podwyższone o kwotę stanowiącą podatek od towarów i usług. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także rodzaj i stopień zawiłości sprawy, jak również wkład pracy adwokata w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie udział w sprawie pełnomocnika skarżącego polegał na zapoznaniu się z aktami sprawy, obowiązującymi przepisami prawa mającymi w sprawie zastosowanie i uzasadnieniem postanowień, a następnie sporządzeniu zażalenia. Zakres tych czynności nie wykraczał poza wymogi, których profesjonalny pełnomocnik winien dochować przy każdej świadczonej pomocy prawnej. W konsekwencji nie można uznać, aby nakład pracy, jaką poświęcił pełnomocnik na prowadzenie niniejszej sprawy uzasadniał podwyższenie wskazanej opłaty do 150 % stawek minimalnych. Pełnomocnik nie udokumentował też poniesienia jakichkolwiek wydatków związanych z reprezentacją skarżącego. Tym samym z mocy powołanych wyżej przepisów należało przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości określonej w sentencji postanowienia.