II SA/Ol 762/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu E. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynagrodzenie w kwocie 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) netto powiększone o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia 27 listopada 2008 r. Burmistrz N., działając na podstawie art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.), odmówił wymeldowania Z.R. z pobytu stałego w "[...]". Wojewoda W., po rozpoznaniu odwołania J.T., decyzją dnia 12 stycznia 2009 r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), dalej jako: K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 125/09) oddalił skargę Z.R. na powyższą decyzję Wojewody W. W ocenie Sądu, zasadnie Wojewoda wskazał, że organ pierwszej instancji powinien dokładnie zbadać okoliczności opuszczenia przez skarżącego miejsca dotychczasowego pobytu, ocenić jego rzeczywiste zamiary, ustalić, gdzie obecnie mieszka skarżący i czy tam koncentruje się jego centrum życiowe, a także wyjaśnić kwestię podejmowanych ewentualnie przez skarżącego działań prawnych mających na celu umożliwienie mu powrotu do przedmiotowego budynku. Burmistrz N. decyzją dnia 13 kwietnia 2010 r. orzekł o wymeldowaniu Z.R. z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Z.R. ma prawo zajmować sporną nieruchomość do dnia 30 listopada 2014 r., na podstawie umowy dzierżawy z dnia 30 listopada 2004 r., jednakże zainteresowany nie przebywa w przedmiotowym lokalu, nie znajdują się tam jego sprzęty i przedmioty codziennego użytku. Ustalono bowiem, że Z.R. przebywa w miejscu zamieszkania R.R., w lokalu przy ul. "[...]". Ponadto, przesłuchane w charakterze świadków E.M. i A.L., zamieszkujące w pobliżu przedmiotowej posesji, oświadczyły, że od ponad roku nie widywały tam Z.R. i nie wiedziały o istniejącym konflikcie z właścicielką nieruchomości. Organ zaznaczył także, że w toku przeprowadzonych w dniu 10 marca 2010 r. oględzin przedmiotowego lokalu nie ustalono czy w znajdowały się tam przedmioty i rzeczy należące do Z.R., gdyż w budynku prowadzony był remont. Właścicielka lokalu, J.T., oświadczyła, że w dniu przejęcia mieszkania nie było tam mebli ani żadnych rzeczy osobistych Z.R. Burmistrz wywiódł, że opuszczenie tego lokalu miało charakter dobrowolny i trwały. O dobrowolności opuszczenia, zdaniem organu pierwszej instancji, świadczył fakt, że Komenda Powiatowa Policji w N. nie odnotowała zgłoszenia przez zainteresowanego uniemożliwiania mu zamieszkiwania w miejscu zameldowania przez właścicielkę lokalu. W złożonym odwołaniu Z.R podniósł, że do dnia 30 listopada 2014 r. ma prawo zajmować przedmiotowy lokal na podstawie umowy dzierżawy. Nowa właścicielka zablokowała mu jednak wejście do lokalu zmieniając zamki, o czym pismem z dnia 25 marca 2008 r. poinformował Burmistrza N. oraz Komendanta Powiatowego Policji w N., do którego bezskutecznie zwrócił się o umożliwienie wejścia do lokalu. Podniósł, że pomimo stawienia się w dniu 10 marca 2010 r. na oględziny lokalu, nie uczestniczył w przeprowadzeniu tego dowodu, gdyż właścicielka lokalu nie wpuściła go. Przyznała, że wymieniła zamki w drzwiach i nie zamierza dać mu kluczy. Zarzucił, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził dowodu z jego przesłuchania na okoliczność sposobu opuszczenia lokalu. Zdaniem odwołującego się, obecna właścicielka niezgodnie z prawdą stwierdziła, że w przedmiotowym domu nie było jego żadnych rzeczy, gdyż zostawił tam meble i inne elementy wyposażenia. Zarzucił, że organ pierwszej instancji pominął, że on nie opuścił spornego lokalu dobrowolnie, lecz został bezprawnie pozbawiony wstępu do lokalu przez nową właścicielkę w marcu 2008 r. Wprawdzie nie skorzystał z prawa do przywrócenia zakłóconego posiadania, to jednak z akt sprawy wynika, że opuszczenie lokalu miało charakter przymusowy. Wobec powyższego, w ocenie odwołującego się, nie zostały spełnione przesłanki do jego wymeldowania. Ponadto zarzucił, że pomimo stawienia się stosownie do otrzymanego zawiadomienia, w celu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w dniu 25 marca 2010 r. w siedzibie organu pierwszej instancji, pracownik tego organu odmówił mu dostępu do akt i polecił, aby przyszedł w innym terminie. Wojewoda W. decyzją z dnia 14 czerwca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wywiódł w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, aby orzec o wymeldowaniu organ gminy musi wykazać, że strona opuściła miejsce zameldowania i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wojewoda podzielił stanowisko, że opuszczenie lokalu w rozumieniu powołanego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy osoba dotychczas zameldowana została pozbawiona dostępu do lokalu i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, że Z.R. nie przebywa i nie zamieszkuje w lokalu co najmniej od początku marca 2008 r. Lokal ten w dniu 8 marca 2008 r. objęła we władanie J.T., która wymieniła zamki w drzwiach i bramie wjazdowej, uniemożliwiając zainteresowanemu dostęp do nieruchomości. Z jej wyjaśnień wynika, że w dacie objęcia przez nią spornej nieruchomości nie znajdowały się tam żadne rzeczy należące do odwołującego się, a stan lokalu wskazywał na to, że od dłuższego czasu nie był zamieszkiwany. Stwierdziła też, że Z.R. nie podejmował prób zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Odwołujący się podnosił natomiast, że w spornym lokalu pozostawił ubrania i meble, a w garażu narzędzia. Wojewoda zauważył, że organ pierwszej instancji nie zweryfikował prawdziwości powyższych twierdzeń stron postępowania, co wykluczyło możliwość jednoznacznego stwierdzenia czy w momencie objęcia lokalu przez jego nową właścicielkę, lokal ten stanowił centrum życiowe wymeldowanego, lecz w ocenie organu odwoławczego, kwestia ta nie ma wpływu na wynik sprawy. Istotne jest bowiem, że w marcu 2008 r. Z.R. stwierdził, że został pozbawiony dostępu do miejsca stałego zameldowania poprzez wymianę zamków w drzwiach przez nowa właścicielkę, działalnie to uznał za bezprawne, lecz nie skorzystał z przewidzianych prawem środków w celu obrony swych interesów. Wojewoda zaznaczył, że roszczenie o przywrócenie posiadania wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia. Natomiast odwołujący się nie wytoczył powództwa przed sądem powszechnym o przywrócenie posiadania przedmiotowego lokalu, a od daty pozbawienia go dostępu do tego lokalu minęły ponad dwa lata. Wprawdzie o utracie dostępu do lokalu informował organ pierwszej instancji i Komendanta Powiatowego Policji w N., domagając się nakazania J.T. wydania mu kluczy do bram posesji i znajdujących się na niej zabudowań, organy te nie miały jednak uprawnień do realizacji tych żądań, zatem ich ewentualne działania nie mogłyby doprowadzić do przywrócenia utraconego posiadania. Organ odwoławczy zaznaczył, że Z. R. nie przedstawił orzeczenia sądu, które potwierdzałoby bezprawność działań właścicielki nieruchomości i zapewniałoby możliwość powrotu do miejsca stałego zameldowania. W tych okolicznościach uznał, że twierdzenie wymeldowanego, że nie opuścił on przedmiotowego lokalu dobrowolne, było nieskuteczne. Ponadto, Wojewoda stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z oględzin bez udziału zainteresowanego pozbawiło go prawa do czynnego udziału w tej czynności procesowej, co wpływa na ocenę mocy dowodowej tego dowodu. Jednakże oględziny lokalu nie ujawniły żadnej istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, gdyż ze względu na prowadzony remont i znaczny upływ czasu nie potwierdzono czy w chwili objęcia przez obecna właścicielkę przedmiotowego lokalu znajdowały się tam rzeczy osobiste należące do wymeldowanego. Natomiast, odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym terminie, Wojewoda uznał za niedopuszczalne, aby strona, która stawiła się w organie na jakimkolwiek etapie postępowania w celu przejrzenia akt sprawy, nie mogła skorzystać z tego uprawnienia. Zaznaczył jednocześnie, że odwołujący się został poinformowany o przyczynach nieudostępnienia mu akt w dniu 25 marca 2010 r. i przeproszony za zaistniałą sytuację. Ponadto, w dniu 29 marca 2010 r. zapoznał się z aktami sprawy i złożył końcowe oświadczenie w sprawie. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, nie doszło do istotnego naruszenia prawa. Wojewoda dodał też, że organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę nie dochował terminów załatwiania spraw określonych w art. 35 § 3 K.p.a., naruszając zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję Wojewody W. Z.R. zarzucił, że rozpoznając sprawę organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, gdyż nie odniosły się do jego twierdzeń zawartych w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego. Zarzucił, że pracownicy organu pierwszej instancji dopuścili do sytuacji, że przez działanie właścicielki nieruchomości nie uczestniczył w przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości, a ponadto ten dowód przeprowadzono niestarannie, gdyż nie dokonano oględzin garażu i budynku gospodarczego. Skarżący stwierdził ponadto, że organy administracji pominęły, iż dnia 25 marca 2008 r. wniósł do Komendy Powiatowej Policji w N. o ściganie właścicielki przedmiotowej nieruchomości, zaś w dniu 28 marca 2008 r. zwrócił się o umożliwienie mu wejścia do przedmiotowego lokalu. Stwierdził, że wobec złożenia tych wniosków nie musiał podejmować innych kroków prawnych w celu przywrócenia dostępu do lokalu, gdyż działania te powinny były doprowadzić do jego ponownego zamieszkania w lokalu. Podniósł, że niezgodnie z prawdą właścicielka tej nieruchomości twierdzi, że skarżący nie pozostawił tam żadnych swoich rzeczy. Podkreślił, że nie składał oświadczenia o dobrowolnym opuszczeniu miejsca stałego pobytu. Zarzucił organowi odwoławczemu brak bezstronności w rozpoznawaniu sprawy. Skarżący przedstawił ponadto okoliczności związane z postępowaniem sądowym, w wyniku którego jego była żona R.R. i jej ojciec utracili prawo własności spornej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił wagę dla rozpoznania sprawy zaniechania przez skarżącego podjęcia kroków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w którym był on zameldowany. Podkreślił, że ewentualny fakt pozostawienia mebli i innych ruchomości pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro skarżący nie posiada obiektywnych możliwości realizacji deklarowanej woli zamieszkiwania w spornym budynku, a ten stan należy uznać za trwały. Wskazał, że zarzut nierozważenia odpowiedzi skarżącego z dnia 30 grudnia 2008 r. na odwołanie J.T., nie dotyczy zaskarżonej decyzji, gdyż odnosi się do postępowania odwoławczego zakończonego decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. Ponadto, kwestia ta została skarżącemu wyjaśniona przez organ pismem z dnia 15 stycznia 2009 r., a także w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 125/09. Wojewoda dodał, że powołane w skardze okoliczności związane z utratą prawa własności spornej nieruchomości przez poprzednich właścicieli nie mają wpływu na ocenę charakteru opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania. Podkreślił, że spory dotyczące obowiązywania umowy dzierżawy połowy tej nieruchomości mogą być rozstrzygnięte wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym, a nie w ·postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Podnieść należy, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 125/09) oddalona została skarga Z.R. na decyzję Wojewody W. z dnia 12 stycznia 2009 r., uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd podzielił bowiem stanowisko organu odwoławczego co do konieczności bezspornego ustalenia przesłanek wymeldowania. W szczególności wskazano na konieczność zbadania okoliczności opuszczenia przez skarżącego miejsca dotychczasowego pobytu, oceny jego rzeczywistych zamiarów, ustalenia, gdzie obecnie mieszka skarżący i czy tam koncentruje się jego centrum życiowe, a także wyjaśnienia kwestii podejmowanych ewentualnie przez skarżącego działań prawnych mających na celu umożliwienie mu powrotu do przedmiotowego budynku. Stosownie bowiem do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z treści cytowanego przepisu wynika, że wymeldowanie osoby z miejsca stałego pobytu możliwe jest, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki, tj. opuszczenie miejsca stałego pobytu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. W sprawie bezsporne jest, że od dnia 8 marca 2008 r., tj. daty objęcia we władanie nieruchomości przy ul. "[...]" przez J.T., skarżący nie przebywa w tym lokalu, w którym był zameldowany. W dniu objęcia przez J.T. tej nieruchomości skarżący nie przebywał w przedmiotowym lokalu, a właścicielka wymieniła zamki w drzwiach i w bramie, uniemożliwiając mu dalsze korzystanie z nieruchomości. Powyższe wynika z twierdzeń skarżącego i właścicielki lokalu oraz wyjaśnień R.R. zawartych w piśmie z dnia 4 marca 2010 r.. Fakt niezamieszkiwania pod adresem stałego zameldowania potwierdzają także zeznania E.M. i A.L., przesłuchanych w sprawie w charakterze świadków. Kwestią sporną jest dobrowolność opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania przez skarżącego. Przypomnieć należy, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez daną osobę dotychczasowego jej miejsca pobytu stałego ma miejsce wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z własnej woli tej osoby. Zauważyć jednak trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2, można mówić także wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, z którego została usunięta i do którego nie została dopuszczona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, LEX nr 79243, z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954 i z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937, 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 626/07, LEX nr 496243, 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1225/09 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 230/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Jak wynika z akt sprawy skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu od dnia 8 marca 2008 r., a dokonana w tym dniu przez nową właścicielkę wymaniana zamków w drzwiach i bramie wjazdowej nieruchomości uniemożliwiła mu dostęp do lokalu mieszkalnego. Pomimo tego skarżący nie wystąpił do sądu powszechnego w powództwem posesoryjnym. Zwrócił się jedynie w piśmie z dnia 25 marca 2008 r. do Burmistrza N. i Komendanta Powiatowego Policji w N. z wnioskiem o przyznanie lokalu mieszkalnego, w uzasadnieniu którego podniósł, że właścicielka nieruchomości uniemożliwia mu dalsze zamieszkiwanie pod dotychczasowym adresem. Ponadto, w pismach z dnia 1 grudnia 2009 r. i z dnia 25 stycznia 2010 r., kierowanych do Burmistrza N., zawarł wniosek o ukaranie J.T. również wskazując, że uniemożliwia mu ona zamieszkiwanie w miejscu stałego zameldowania. Zgodnie z art. 344 § 1 kodeksu cywilnego posiadaczowi przysługuje roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem. Roszczenie to wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia (§ 2). Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący, wbrew swojemu przekonaniu, nie zainicjował we właściwym czasie prawnie skutecznych działań umożliwiających powrót do lokalu. Nie można bowiem powyższych pism skarżącego uznać za działanie prawne podjęte w celu przywrócenia utraconego posiadania, nawet uwzględniając brak wykształcenia prawniczego skarżącego, co podniósł pełnomocnik na rozprawie. Wobec powyższego uznać należy, że w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały obie przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Prawidłowo zatem organ administracji orzekł o wymeldowaniu skarżącego z przedmiotowego lokalu. Podnieść należy, że w toku postępowania administracyjnego nie ustalono bezspornie czy w przedmiotowym lokalu znajdowały się przedmioty należące do skarżącego. Twierdzenia stron w tej kwestii są wzajemnie sprzeczne, a w toku przeprowadzonych w dniu 10 marca 2010 r. oględzin lokalu również nie rozstrzygnięto tej kwestii z uwagi na prowadzony w budynku remont. Brak niepodważalnych ustaleń w tym zakresie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Bezspornie bowiem skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu i nie podjął skutecznych działań prawnych w celu przywrócenia utraconego posiadania. Okoliczności te przesądzają o prawidłowości skarżonej decyzji. Z tych też względów wadliwe przeprowadzenie dowodu z oględzin nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko takie naruszenie obligowałoby sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Skarżący podnosił też, że ma prawo zajmować przedmiotowy lokal mieszkalny do dnia 30 listopada 2014 r., na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 30 listopada 2004 r. z poprzednią właścicielką tej nieruchomości, co jego zdaniem wyłącza możliwość orzeczenia o wymeldowaniu. Wyjaśnić należy, że kwestia uprawnień do zamieszkiwania w danym lokalu nie jest rozstrzygana w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obowiązku meldunkowego, lecz przed sądem powszechnym. Organ wydając decyzję o wymeldowaniu lub odmowie wymeldowania, nie bada kwestii uprawnień strony do lokalu, co zostało jednoznacznie stwierdzone w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34, stwierdzającego niekonstytucyjność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (por. też wyrok NSA z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1468/05, LEX 383781). Wywody skargi zmierzające do wykazania bezprawności pozbawienia skarżącego prawa do przebywania w lokalu mieszkalnym również pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ustawodawca uzależnił przymusowe wymeldowanie z pobytu stałego w określonym lokalu wyłącznie od faktu opuszczenia tego miejsca pobytu i niedopełnienia obowiązku wymeldowania się przez daną osobę. Wobec tego okoliczności, które doprowadziły do przejścia na J.T. własności nieruchomości, w której skarżący był zameldowany, nie mogą skutkować uchyleniem prawidłowej decyzji administracyjnej w przedmiocie wymeldowania. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma jedynie potwierdzać fakt pobytu w tym lokalu. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeczono zgodnie z art. 250 tej ustawy.