II SA/Ol 822/16

Dnia 13 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę. Decyzją z dnia 29 marca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza "[...]" z dnia 30 stycznia 2015 r. "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-socjalnego na działce "[...]". Decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r., Burmistrz "[...]" wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w wyniku wtórnej weryfikacji decyzji "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, ustalono, ze działka nr "[...]", objęta jest aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczona jest symbolem MU – zabudowa mieszkaniowo-usługowa. W związku z tym, ustalenie przeznaczenia terenu rozmieszczenia inwestycji oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla tej działki następuje w drodze zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Po wszczęciu z urzędu i przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji "[...]" z dnia 30 stycznia 2015 r. Burmistrza "[...]" o ustaleniu, na wniosek "[...]", warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-socjalnego na działce nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 29 marca 2016 r., znak "[...]"., stwierdziło nieważność decyzji organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), powoływanej dalej jako: K.p.a., ponieważ decyzja Burmistrz Jezioran z dnia 30 stycznia 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazano na postanowienia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199), powoływanej dalej jako: u.p.z.p., z których wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji wymagane jest dla zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Natomiast w rozpatrywanej sprawie, działka nr "[...]", której dotyczy decyzja nr "[...]" Burmistrza "[...]" położona jest w granicach rysunku planu na terenie oznaczonym symbolem "[...]", co oznacza przeznaczenie tereny na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Wynika to z załączonego do akt sprawy uwierzytelnionego wypisu uchwały "[...]" z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" oraz uwierzytelnionego rysunku planu w skali 1:500, który stanowi załącznik Nr 1 do ww. uchwały (Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 128, poz. 1671). Potwierdzenie powyższej okoliczności uzasadnia zatem, w ocenie organu, stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza "[...]" z dnia 30 stycznia 2015 r. Nr "[...]". Po ponownym rozpatrzeniu – na wniosek "[...]" - sprawy zakończonej decyzją SKO w "[...]" z dnia 29 marca 2016 r. znak "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 29 marca 2016 r. znak "[...]". Organ stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może zostać uwzględniony, a skład orzekający podziela w całości poglądy, zaprezentowane w decyzji z dnia 29 marca 2016 r. Wskazano, że stwierdzenie nieważności decyzji w procedurze administracyjnej należy do nadzwyczajnych środków wzruszenia decyzji ostatecznych i jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja której dotyczy, dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wskazano, iż jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jedną z przesłanek uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywistość, która ma miejsce wówczas, gdy decyzja jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnym lub nie budzącym wątpliwości przepisem prawa. Wskazano następnie, że podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p., z którego wynika, iż zasadą jest, że przeznaczenie terenu oraz określenie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w sytuacji, gdy takiego planu nie ma dla danego obszaru, wymagane jest ustalenie powyższych warunków w decyzji o warunkach zabudowy. Na przedmiotowym terenie obowiązuje zaś plan miejscowy. Działka nr "[...]", powstała z podziału działki nr "[...]" jest bowiem objęta uchwałą Nr "[...]" z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]". Uchwała oraz rysunek planu potwierdzają, że działka nr "[...]" (która została podzielona m.in. na działkę nr "[...]"), położona jest na terenie objętym ww. planem oznaczonym symbolem "[...]", co w treści planu oznacza zabudowę mieszkalno-usługową. W związku z powyższym, Kolegium stwierdziło, że decyzja Burmistrza "[...]" z dnia 30 stycznia 2015 r. jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż wydana została z rażącym naruszeniem przepisów art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Organ stwierdził też, odnosząc się do argumentów odwołania, że przedmiotem postępowania jest wyłącznie decyzja o warunkach zabudowy. Decyzje o pozwoleniu na budowę nie należą do właściwości rzeczowej Kolegium. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" złożył "[...]", wnosząc o uchylenie w całości decyzji Kolegium z dnia 29 marca 2016 r. oraz decyzji z dnia 29 kwietnia 2016 r. Skarżący podniósł, że działanie Burmistrza, który wskazał Skarżącemu, że jednym z argumentów złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji są zmiany personalne w referacie Budownictwa, jest zastanawiające i niezrozumiałe. Budowa na działce nr "[...]" na podstawie pozwolenia na budowę jest kontynuowana, a Skarżący ponosi związane z tym koszty. Podkreślił, że od wydania decyzji o warunkach zabudowy upłynęło ponad 12 miesięcy. Wskazał, że w innej sprawie, pomimo protestów mieszkańców, SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, dotyczącej wiatraków. Skarżący podniósł, że Wojewoda dwukrotnie odmówił Burmistrzowi stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, stwierdzając, że nie znajduje podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 13 października 2016 r., pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością. Stwierdził, że sporne warunki zabudowy nie pociągają za sobą negatywnych skutków z punktu widzenia ekonomii czy gospodarki, ale skutki negatywne pociąga za sobą decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji, ponieważ zagraża ona bytowi prawnemu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, w oparciu o którą inwestor realizuje zamierzenie budowlane. Podniósł, że organ nie badał, czy przedmiotowa inwestycja pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, a także decyzją ją poprzedzająca, nie naruszają przepisów prawa. Zaskarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 29 marca 2016 r., którą stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza "[...]" z dnia 30 stycznia 2015 r. Nr "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-socjalnego na działce nr "[...]". W pierwszej kolejności podnieść należy, ze stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., powoływanej dalej jako: K.p.a.). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej (a taką jest decyzja z dnia 22 maja 2009 r.), może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Dodać należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich, wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Skuteczność zarzutów wywodzonych z art. 156 § 1 K.p.a. zależy od wykazania szczególnej wadliwości decyzji podjętej w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uregulowaną w art. 16 K.p.a. Z zasady tej wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest zaś jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną w wad kwalifikowanych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11, LEX 1228463; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10, LEX 1219119; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10, LEX 1219108; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, LEX nr 1145109; 14 marca 2012 r., sygn. .akt II OSK 2525/10, LEX 1145613; 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10, LEX 1151823). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie należy zatem utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury, mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich, wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto, trzeba podnieść, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/14, dostępny [w:] internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem (zob. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, CBOSA). Ponadto, wymaga podkreślenia, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, lecz jedynie ustala, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną. W konsekwencji powyższego, nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji. Biorąc powyższe wywody pod uwagę, w przedmiotowej sprawie ocenie podlega, czy wskazana wyżej decyzja Burmistrza "[...]" z dnia 30 stycznia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy zawiera wadę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że w sprawie wystąpiła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa Wskazać należy, że podstawą prawną decyzji może być wyłącznie norma materialna prawa, ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza zatem, że decyzja nie ma podstawy w żadnym obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Podstawę materialnoprawną decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z powyższego przepisu wynika, że zasadą jest, iż określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odstępstwo od tej zasady ma miejsce tylko w sytuacji, kiedy plan miejscowy nie został uchwalony. Wówczas zachodzi potrzeba określenia warunków zabudowy w decyzji. Określa ona wyłącznie sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu objętego wnioskiem inwestora. Warunkiem więc wydania takiej decyzji jest brak planu miejscowego. A contrario nie ma podstaw do wydawania takiej decyzji dla terenów objętych planem miejscowym. Powyższy przepis jest jasny i precyzyjny, nie pozostawia luzu interpretacyjnego. Wynika z niego wprost, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w braku obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, działka Nr "[...]", objęta została uchwałą Nr "[...]"z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" . Uchwała oraz rysunek planu potwierdzają, że działka nr "[...]" (która została podzielona decyzją Burmistrza "[...]" z dnia 29 kwietnia 2011 r. na działki nr "[...]"), położona jest na terenie objętym ww. planem oznaczonym symbolem "[...]", co zgodnie z § 2 planu oznacza zabudowę mieszkalno-usługową. Tym samym, nie było podstaw prawnych do wydawania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Zagospodarowanie działki nr "[...]"powinno odbyć się w oparciu o postanowienia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 stycznia 2015 r. rażąco więc narusza postanowienia art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że potrzeba ochrony decyzji ostatecznej w oparciu o którą wydano następnie pozwolenie na budowę, a w dalszej kolejności wszczęto realizację zamierzenia budowlanego ma większą wagę, aniżeli potrzeba wyrugowania z obrotu prawnego decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem rażące naruszenie prawa, co – jak wskazuje powyższy przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanki "rażącego naruszenia prawa", należy ponownie podkreślić, że jest to kwalifikowana forma naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, którego rodzaj i skutki powodują, że decyzja nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa (vide: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., II GSK 725/10 – Lex Polonica nr 2573445). Stwierdzone naruszenie prawa powinno więc mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisach prawa, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu, nadano prawo. Tak więc, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Taka zaś sytuacja bez wątpienia wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Nie można też stwierdzić – wbrew stanowisku strony skarżącej - że decyzja nie wywołuje żadnych negatywnych skutków. Tym negatywnym skutkiem jest bowiem chociażby pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, która w sposób rażący i jednoznaczny narusza bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, co nie jest do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut pełnomocnika Skarżącego, że organ nie badał, czy przedmiotowa decyzja pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie ma to żadnego znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Decyzja ta nie mogła być wydana tylko z tej przyczyny, że dla terenu, objętego decyzją istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika zresztą, że teren przeznaczony jest na cele mieszkaniowo-usługowe. Na marginesie podkreślić należy, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza a priori o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyczyną stwierdzenia nieważności tej pierwszej był bowiem wyłącznie fakt, że teren, którego dotyczyła decyzja, objęty jest planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, co nie pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie nieważności tej decyzji zależy od wystąpienia w niej przesłanek, określonych w art. 156 § 1 K.p.a. lub przepisach szczególnych. Końcowo, Sąd podnosi, że rozpoznając skargę nie może odnosić się do innych decyzji, wydanych przez Kolegium w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Sąd bada bowiem w danym postępowaniu konkretną sprawę. Podnieść także należy, że fakt, iż od daty wydania decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. przez Burmistrza "[...]"upłynęło ponad 12 miesięcy i nikt jej nie zaskarżył pozostaje w sprawie bez znaczenia i nie ma wpływu na możliwość badania przez organy tej decyzji w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności. W przedmiotowej sprawie Kolegium wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności z urzędu, do czego było uprawnione na mocy art. 157 § 2 K.p.a. Natomiast w myśl art. 156 § 2 K.p.a. – nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Sytuacje takie nie miały zaś miejsca w przedmiotowej sprawie. Reasumując, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]"prawidłowo stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza "[...]", gdyż była ona dotknięta kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i po ponownym rozpatrzeniu sprawy prawidłowo utrzymało w mocy tę decyzję zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.