II SA/Ol 827/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. i J.S. oraz M. i K.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. i J.S. oraz M. i K.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki wiaty postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. i J.S. oraz M. i K.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w sprawie rozbiórki samowolnie postawionej wiaty w obrębie działki nr [...] w Ś. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zakwalifikowanie zadaszenia jako wiaty trwale związanej z gruntem, a także naruszenie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy obiektów budowlanych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Wyjaśniono, że utrzymanie zadaszenia jest niezbędne w turystycznym okresie - dla prowadzonej działalności w zakresie drobnej sprzedaży - bowiem skarżący tj. Z. i J.S. otrzymują niskie emerytury (960 zł) i jest to dla nich źródło wsparcia. Koszty miesięcznego utrzymania mieszkania wynoszą ok. 800 zł (prąd, gazowe ogrzewanie domu i wody, ścieki, śmieci, podatek od nieruchomości), ponadto ze względu na liczne schorzenia skarżący ponoszą koszty związane z opieką medyczną, zakupem lekarstw oraz stosowaniem odpowiedniej diety. Rozbiórka zadaszenia uniemożliwi prowadzenie działalności i wyrządzi skarżącym niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tak więc z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową i niemajątkową - która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 228 oraz powoływane tam postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, dostępne w CBOSA). Jak zostało wyżej wyjaśnione, wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Ponieważ wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy, jest on zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10, z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 528/12, dostępne w CBOSA). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Strona skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, która jest jej dodatkowym źródłem utrzymania. Skarżący nie wskazali jednak konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla ich sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Z wniosku nie wynika, w jaki sposób konieczność wykonania decyzji tj. rozbiórki zadaszenia spowoduje negatywne konsekwencje dla prowadzonej działalności gospodarczej, skoro działalność ta nadal może być prowadzona w obiekcie budowlanym. W tej sytuacji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.