II SA/Ol 838/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 pkt 3-5 i ust. 3, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz.199 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Spółkę od decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]", wydanej przez Wójta Gminy "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 650kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]", utrzymało w całości w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 26 listopada 2014 r. do Urzędu Gminy w "[...]" wpłynął wniosek K. M. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fotowoltaicznej instalacji wytwarzającej elektryczność ze źródła odnawialnego o mocy do 850 kW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą o powierzchni zabudowy do 0,9 ha na działce nr "[...]" w obrębie ‘[...]". Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy "[..]" decyzja Nr "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 650kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]". W uzasadnieniu decyzji podniósł, że teren objęty wnioskiem nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według złożonego wniosku stanowi działkę o pow. 1,36 ha, oznaczoną w rejestrze gruntów gminy "[...]" nr "[...]", obręb "[...]", jako grunt rolny. Ww. działka nie jest zabudowana budynkami. Na podstawie wykonanej przez Wójta Gminy "[...]" analizy stwierdzono, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Pozostałe wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 3 - 5 powołanej ustawy zostały spełnione. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzucił jej naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy tj. brak w wystarczającym zakresie analizy czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa a w szczególności z u.p.z.p. oraz brak uzasadnienia w wydanej decyzji, dlaczego organ uznał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czym naruszył interes społeczny i słuszny interes obywateli, 2. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, przez wydanie decyzji, pomimo zgłoszenia przez stronę postępowania uzasadnionych zastrzeżeń co do wpływu planowanej inwestycji na wartość, użyteczność i estetykę nieruchomości sąsiednich oraz wpływ inwestycji na środowisko, 3. art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady postępowania polegającej na wyjaśnianiu stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a polegający na nienależytym wyjaśnieniu w wydanej decyzji czy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy w szczególności wyjaśnienie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo braku należytego wyjaśnienia w wydanej decyzji, czy planowana inwestycja spełnia wszystkie przesłanki wymagane do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść art. 60 i 61 u.p.z.p., podniosło, że w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Wskazano, że w decyzji będącej przedmiotem odwołania organ I instancji uznał budowę instalacji fotowoltaicznej za urządzenie infrastruktury technicznej i zastosował wskazany wyjątek. W sytuacji bowiem, gdy mamy do czynienia z urządzeniami infrastruktury technicznej, nie wyznacza się obszaru analizowanego. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji legalnej "urządzeń infrastruktury technicznej". Stąd uzasadnione jest odniesienie się pomocniczo do definicji urządzeń infrastruktury technicznej zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 143 ust. 2 tej ustawy przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Podniesiono, że w orzecznictwie wyjaśnia się, że budowa elektrowni wiatrowej nie oznacza realizacji inwestycji celu publicznego. W wyroku z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 762/12 (LEX nr 1291979) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał z kolei, że tzw. elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Instalacje fotowoltaiczne służą do produkcji energii elektrycznej z promieniowania słonecznego przy pomocy konwersji fotowoltaicznej. Kolegium stwierdziło, że jest zdania, że prawidłowo organ zastosował art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Dalej podniosło, że z przeprowadzonej analizy wynika, że spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Mianowicie, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W tym zakresie inwestor we wniosku podał następujące zapotrzebowanie w media: zapotrzebowanie w wodę - nie dotyczy, zapotrzebowanie w energię elektryczną - do 5 kW (źródło własne z projektowanego przyłącza), odprowadzanie wód opadowych - do gruntu, przyłączenie do sieci energetycznej - zgodnie z warunkami operatora sieci dystrybucyjnej – na podstawie art. 7 ust. 8d ustawy Prawo energetyczne. W zakresie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. organ I instancji prawidłowo uznał, że warunek jest spełniony. Z wypisu z rejestru gruntów wynika bowiem, że działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oznaczona jest jako ŁIV - 0,0400, RIVb - 0,5200, RV -0,6300, RVI - 0,17. Zgodnie zaś z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 71 ust. 1). Przy czym stosownie do ust. 2 przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga się uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Jak zatem wynika z przywołanego przepisu, w obecnym stanie prawnym zmiana przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze dotyczy tylko użytków rolnych klasy I-III. Kolegium zauważyło, że w powyższym zakresie wypowiedział się również organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych, wydając postanowienie uzgadniające projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Ponadto, organ pierwszej instancji prawidłowo również przyjął, że wydana decyzja nie narusza przepisów odrębnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących spełnienia przesłanek określonych w art. 61 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na podzielenie i uwzględnienie. Ponadto wyjaśniło, że na etapie ustalenia warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich nie jest szczegółowo analizowana, jak na etapie pozwolenia na budowę, czy wydawania decyzji środowiskowej, w związku z tym argumenty wskazane w odwołaniu również w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego też podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania instalacji fotowoltaicznej na dopływ światła do innych nieruchomości, zachowanie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, wzrost poziomu hałasu i zapylenia w związku z planowaną inwestycją, możliwość ograniczenia dojazdu do innych działek, oraz jej negatywny wpływ na atrakcyjność nieruchomości spółki poprzez to, że panele fotowoltaiczne zdaniem skarżącej są konstrukcją surową i mało estetyczną, na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie mogą zostać uwzględnione i nie mogą stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy planowana inwestycja spełnia przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do tut. Sądu Spółka żądając jej uchylenia w całości, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto, zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że instalację fotowoltaiczną należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie jest wymagane uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy z przedłożonej do wniosku mapy określającej granice terenu objętego wnioskiem wprost wynika, że w rzeczywistości budowa paneli fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą obejmie całość nieruchomości, tj. 0,9 ha, a nie jak wskazuje inwestor 0,49 ha, a w związku z tym wymagane jest uzyskanie decyzji o której mowa powyżej. Dodatkowo podniesiono, że organ w decyzji przyjął, iż instalację fotowoltaiczną należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust.3 u.p.z.p., a w związku z tym w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Powyższe stanowisko organu jest nieuzasadnione, gdyż inwestycja polegająca na instalacji naziemnego systemu fotowoltaicznego nie może być zaliczona do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżona decyzją był wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fotowoltaicznej instalacji wytwarzającej elektryczność ze źródła odnawialnego o mocy do 850 kW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu. W sprawie, organy administracji przyjęły że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć zaliczanych do urządzeń infrastruktury technicznej, a zatem art. 61 ust. 1 pkt 1 z mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie ma zastosowania. Dokonując oceny tego poglądu, w kontekście okoliczności faktycznych sprawy oraz przepisów mających w niej zastosowanie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W ocenie Sądu, instalacja fotowoltaiczna nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej. Sąd nie podziela prezentowanego poglądu, że za przyjęciem, że jest to urządzenie infrastruktury technicznej przemawia podobieństwo do siłowni wiatrowych, które zaliczone zostały w orzecznictwie do urządzeń infrastruktury technicznej. Należy zaznaczyć, iż orzecznictwo sądów administracyjnych co do kwalifikacji urządzeń służących przetwarzaniu jednej energii (wiatrowej, słonecznej) w drugą (energię elektryczną), w kontekście art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie jest jednolite. Na gruncie spraw dotyczących elektrowni wiatrowych przeważa stanowisko według którego urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej i przy ustalaniu warunków zabudowy dla nich nie jest wymagane spełnienie tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tak wyroki: wyrok NSA z dnia 3 marca 2011 r., II OSK 2251/10; NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., II OSK 310/10; WSA w Olsztynie z dnia 12 lutego 2012r., II SA/Ol 5/13; WSA w Poznaniu z dnia 6 maja 2009 r., II SA/Po 1003/08; WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., II SA/Bd 533/09, WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., II SA/Łd 650/10; WSA w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2013, II SA/Bk 636/13; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012, II OSK 762/12). Jednakże istnieje też pogląd, według którego, urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej nie mogą być zakwalifikowane do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wykładnia systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odwołująca się do definicji pojęć urządzenia techniczne i urządzenia infrastruktury technicznej określonych w ustawie Prawo budowlane, ustawie o gospodarce nieruchomościami i ustawie Prawo energetyczne, prowadzi do wniosku, że istotą urządzenia infrastruktury technicznej jest to, że nie może istnieć samo dla siebie, lecz powstaje zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno- gospodarczych. Urządzenie infrastruktury technicznej musi więc być związane z uzbrojeniem określonego terenu i pełnić funkcję służebną wobec innych obiektów, zapewniając im dostęp m.in. do energii elektrycznej czy cieplnej, paliwa gazowego, wody, instalacji odprowadzającej ścieki. Takie stanowisko zostało wskazane m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 411/14, w którym wskazano, iż urządzenie infrastruktury technicznej nie może służyć celowi produkcyjnemu, jakim jest wytwarzanie energii elektrycznej z zamiarem jej zbycia osobom trzecim. Taka działalność powinna być kwalifikowana jako przemysłowa. Infrastruktura techniczna wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji, lecz sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wiatrowe, wodne i słoneczne. Natomiast infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii. Nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia (tak w wyrokach: WSA w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2010 r., II SA/Rz 225/09; WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r., II SA/Gd 604/11; WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1588/12; WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2013 r. II SA/Łd 1109/12; WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r., II SA/Gl 1563/13). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zawarte w ww. wyrokach, a także w wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 8.09.2014 r., sygn. akt II SA/Wr 411/14, WSA w Białymstoku z dnia 5.02.2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1097/14 uznając, że inwestycji polegającej na instalacji naziemnego systemu fotowoltaicznego służącego do komercyjnego wytwarzania energii elektrycznej nie można zaliczyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zdaniem Sądu, brak zdefiniowania pojęcia infrastruktury technicznej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Prawo energetyczne. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej jest zdefiniowane w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518, ze zm., dalej jako: u.g.n.) zgodnie z którym do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Obiekty wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. są przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 13 utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Z całą pewnością instalacja fotowoltaiczna nie stanowi uzbrojenia terenu. Jej podstawowym zadaniem jest wytwarzanie energii elektrycznej i nie pełni ona funkcji służebnej względem innych urządzeń czy obiektów. Natomiast ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) w art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: procesy energetyczne - techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii (pkt 7), urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (pkt 9) oraz instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi (pkt 10). Z przepisów owej ustawy wynika zatem, że urządzenia są częścią instalacji, a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ustawa prawo energetyczne nie posługuje się pojęciem urządzenie infrastruktury technicznej. Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęć urządzenia w rozumieniu ustawy prawo energetyczne i pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych. Istotne znaczenie dla poparcia powyższej interpretacji ma również brzmienie § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten, zalicza wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on bowiem do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa "systemami fotowoltaicznymi" stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Odrębnie wymieniono natomiast instalacje wykorzystujące energię wiatru (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). Rację ma zatem organ I instancji wskazując na możliwość posłużenia się tym przepisem dla zdefiniowania pojęć na użytek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przywołane rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mimo że stanowi akt wykonawczy do innej ustawy, a mianowicie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235), ma zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy. Ze względu na brzmienie § 3 pkt 52 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, stanowisko sądownictwa administracyjnego odnośnie farm wiatrowych nie może mieć zatem bezpośredniego przełożenia na stanowisko wobec farm fotowoltaicznych. Zdaniem Sądu nie może być żadnej wątpliwości, że systemy fotowoltaiczne nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Nie bez znaczenia jest również argument, że w przeciwieństwie do elektrowni wiatrowych, budowa elektrowni fotowoltaicznej prowadzi w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej z dotychczasowej funkcji na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy produkcję, (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej. Niewątpliwie bowiem - w sposób dalej idący niż to ma miejsce w przypadku elektrowni wiatrowych, realizacja zespołu paneli fotowoltaicznych, spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania tego terenu (w sprawie pow. 0,9 ha) z niezabudowanego – na teren zabudowany, wykorzystywany dla celów produkcyjnych, związanych z produkcją (wytwarzaniem) energii elektrycznej. Systemy fotowoltaiczne, kwalifikowane jako instalacje produkcyjne, nie są więc zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Powstanie takiej instalacji może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową. Zespół paneli fotowoltaicznych wraz z układami połączeń pomiędzy nimi, stanowi instalację produkcyjną, w skład której wchodzą urządzenia techniczne przetwarzające energię słoneczną na energię elektryczną. Zauważyć przy tym należy, iż to prawo determinuje treść decyzji o warunkach zabudowy, która w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. W przypadku stwierdzenia niezgodności - ma obowiązek wydać decyzję odmowną. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.