II SAB/Ol 108/22

Dnia 24 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 roku sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza Miasta w udostępnieniu informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku D. D. z dnia [...] r.; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz D. D. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. oddala wniosek o zasądzenie ustawowych odsetek od kosztów sądowych. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 6.04.2022 r. D. D. (dalej jako: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (drogą elektroniczną) skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Bartoszyce (dalej jako: "Burmistrz", "organ") w udzieleniu informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Zarzucił organowi naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podnosząc wskazane zarzuty, wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 15 marca 2022 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej tj. udostępnienie porozumienia zawartego przez Urząd Miasta Bartoszyce z Zakonem J., wraz z aneksami; - zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych; - jeśli jest to prawnie dopuszczalne, ponowne rozważenie sprawy II SAB/Ol 5/22, w zakresie odpowiedzi na skargę udzieloną przez Urząd oraz skargi kasacyjnej z uwagi na nieprawdziwe dane. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił Skarżący, że jest dziennikarzem i w związku z przygotowywanym materiałem wystąpił, za pośrednictwem poczty elektronicznej 15 marca 2022 r. o godz. 17:10 na adres: urząd miasta , z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i prasowej o treści: "1. Proszę o udostępnienie umowy, zawartej pomiędzy Urzędem Miasta w Bartoszycach, a Zakonem J. W przypadku, kiedy będzie trudność wskazania umowy dodam, że chodzi o porozumienie trójstronne/ umowę zawarto prawdopodobnie w 2004 roku. 2. Proszę o wskazanie i udostępnienie dokumentu świadczącego o tym, czyją własnością jest sprzęt przekazany do [...] w Bartoszycach". Następnie tego samego dnia o godz. 17:34 Skarżący drogą elektroniczną wysłał kolejny wniosek o uzupełnienie, w którym podał, że "Dodam, że interesuje mnie zarówno umowa, jak i aneksy do niej. Również fakt czy umowa została zerwana, wypowiedziana - jeśli to mi". Ponieważ w tkacie błędu kopiowania urwano treść informacji, następnego dnia o godzinie 10:24 ponownie wysłało maila o treści "Przepraszam za urwaną część zdania. Oczywiście chodzi o: Również fakt czy umowa została zerwana, wypowiedziana - jeśli to miało miejsce". W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z dnia 28 marca przekazał wyłącznie umowę zawartą z Zakonem J., natomiast Skarżącemu było wiadomym, że umowa ta była przynajmniej jeden raz aneksowana w 2008r. Jednak takiej informacji oraz aneksu Skarżący nie otrzymał. W związku z powyższym tego samego dnia wystąpił do organu o uzupełnienie otrzymanej informacji o aneksy - jeśli są oraz informacje co do pkt 2. Poinformował, że w przypadku braku takiej informacji do dnia 29 marca złożona zostanie skarga do WSA w Olsztynie. Skarżący poinformował, że do dnia złożenia skargi do Sądu takiej informacji nie otrzymał. Nadto wyjaśnił, że wystąpił do koordynatora Zakonu św. J. w Polsce z prośbą o pomoc w powyższej sprawie i uzyskał aneks do porozumienia w języku niemieckim. Nie znając tego języka nie jest w stanie określić, czy jest jeszcze inny aneks do porozumienia. Tego samego dnia - 4.06.2022 r. o godz. 9:40 Skarżący (drogą elektroniczną) uzupełnił wniesioną skargę do WSA w Olsztynie poprzez doprecyzowanie, że wnosi o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami w terminie od złożenia skargi lub wyroku. Wyjaśnił, że w związku z prognozowaną dwucyfrową inflacją oraz okolicznością, że sam ponosi opłaty sądowe uzasadnione jest złożenie takiego wniosku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie w całości jako całkowicie bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że na wniosek Skarżącego z dnia 15 marca 2022 r. udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i w ustawowym terminie w dniu 28 marca 2022 r. Następnie Skarżący tego samego dnia wniósł o uzupełnienie udostępnionej informacji publicznej w zakresie przedłożenia również aneksów do tego porozumienia. Pismem z dnia 8 kwietnia 2022 r. ponownie udzielono Skarżącemu informacji. Poinformowano wówczas, że organ nie posiada ani aneksu ani żadnej umowy poza porozumieniem, które zostało już udostępnione. Wskazano, że analiza samego porozumienia wskazuje z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że nie zostało ono zarejestrowane w prawidłowy sposób zgodnie z przepisami o archiwizacji dokumentów. Nie posiada ono żadnej pieczęci wpływu do organu, numerów archiwalnych, numerów kolejnych porozumień, rejestrów. Wskazano nadto, że stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko, gdy ją posiadają. W przypadku braku takiej informacji organ jest zobowiązany do złożenia oświadczenia o nieposiadaniu takich dokumentów. W niniejszej sprawie taka informacja został Skarżącemu udzielona, natomiast na pozostałe punkty wniosku organ udzielił wnioskowanej informacji. W piśmie procesowym z dnia 24.04.2022 r. Skarżący dodatkowo zarzucił, że organ celowo pomija wybrane fakty, utrudnia uzyskanie informacji, manipuluje faktami aby zdyskredytować Skarżącego oraz narusza prawo, zarzucając Skarżącemu jego nieznajomość. Zanegował okoliczność, aby w organie, który przygotowywał się do kolejnego audytu ISO nie istniał przynajmniej rejestr umów i porozumień, podobnie jak rejestr pism przychodzących i wychodzących. Nie jest możliwe aby zabrakło tak ważnego dokumentu, regulującego m.in. sprawy finansowe, czyli odpowiedzialność za koszty [...]. Podkreślił, że do dnia 08.04.2022 r. organ twierdził, że informacji na zadane pytania udzielił. Tymczasem nie byłoby wniesionej skargi, gdyby organ na wszystkie pytania w terminie udzielił informacji. Kolejnym pismem procesowym z dnia 04.05.2022 r. Skarżący ustosunkował się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że pełną informację na swój wniosek z 15 marca 2022 r. otrzymał dopiero w dniu 8 kwietnia, zatem już po wniesieniu skargi do Sądu. Mając na uwadze powyższe skarżący podtrzymał swoją skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W przedmiotowej sprawie Skarżący domagał się od Burmistrza informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późń.zm) dalej: u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jak podnosi się w orzecznictwie, bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2 u.d.i.p., nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku do niego procedować oraz tego, co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, aby nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie (gdy powziął wątpliwości) nie wzywa strony do określenia rodzaju trybu, w jakim występuje ona o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 33/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 2114/13, dostępny w CBOSA). W przedmiotowej sprawie, w świetle unormowania Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 559), dalej: u.s.g., nie może budzić wątpliwości, że wójt, burmistrz czy prezydent miasta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Artykuł 163 Konstytucji RP stanowi zaś, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Zatem, w myśl tego unormowania Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego zaliczane są do władzy publicznej. Zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 2 u.s.g., organem gminy jest między innymi wójt (burmistrz, prezydent miasta). Artykuł 26 ust. 1 u.s.g. stanowi zaś, że organem wykonawczym gminy jest wójt. Burmistrz miasta jest więc organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego, a zarazem organem władzy publicznej i tym samym podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, o ile ta ma charakter publiczny. Jak już wyżej wskazano, warunek przedmiotowy obowiązku udostępnienia informacji został również spełniony. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, że informacje, o które zwrócił się do organu Skarżący drogą elektroniczną w dniu 15 marca 2022 r. stanowią informację publiczną. Niewątpliwie bowiem są one związane z realizacją zadań publicznych oraz wydatkowaniem środków publicznych na ten cel. Przy czym jak wynika z przekazanych akt tej sprawy oraz wskazanych drogą mailową wniosków z dnia 15 marca 2022 r. do organu skierowane zostały dwa wnioski. W pierwszym zawarto dwa żądania, co do udostępnienie umowy, zawartej pomiędzy Urzędem Miasta w Bartoszycach, a Zakonem J., przy czym wskazano, że "chodzi o porozumienie trójstronne/ umowę zawarto prawdopodobnie w 2004 roku oraz wskazanie i udostępnienie dokumentu świadczącego o tym, czyją własnością jest sprzęt przekazany do [...] w Bartoszycach. Kolejnym mailem, z tej samej daty, Skarżący doprecyzował, że interesuje go zarówno umowa, jak i aneksy do niej. Również fakt czy umowa została zerwana, wypowiedziana. W dniu 28 marca 2022 r. Burmistrz przekazał jedynie kserokopię porozumienia o uruchomieniu [...] oraz przedstawił stanowisko co do własności sprzętu [...], natomiast nie wypowiedział się co do umów, czy aneksów do porozumienia, jak też czy zostały one wypowiedziane czy zerwane. Dopiero po kolejnym piśmie Skarżącego z dnia 28 marca 2022r., przesłanym droga elektroniczną, w dniu 8 kwietnia 2022 r. Burmistrz poinformował Skarżącego, że tutejszy urząd nie posiada ani aneksu, ani też żadnej umowy do Porozumienia. Przesłane Porozumienie trójstronne jest jedynym i było zawierane przez ówczesnego Burmistrza. Porozumienie to nie zostało ani wypowiedziane ani też zerwane przez żadną ze stron. Wobec tego, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały spełnione, organ, do której skierowano wniosek, winien podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że m.in., podmiot nie dysponuje taką informacją, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy. W niniejszej sprawie w stosunku do pełnej treści wniosku organ nie podjął działania, pozostawał zatem wobec tego wniosku w bezczynności i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do sądu. Tak bowiem należy ocenić sytuację kiedy organ udziela wnioskowanej informacji jednakże w niepełnym zakresie. Sytuacja procesowa w tej sprawie ukształtowała się jednak w ten sposób, że po wniesieniu skargi na bezczynność Burmistrza w dniu 06.04.2022 r. udostępniono wnioskowaną informację w pełnym zakresie w dniu 08.04.2022 r. Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwiła wniosek Skarżącego w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie (udostępnił wnioskowaną informację oraz poinformował o braku pozostałych informacji), postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż nie udostępnił pełnej informacji, wobec późniejszego udostępnienia takiej informacji przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, dostępny w CBOSA). Wobec powyższego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Skarżącego (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" - takie stanowisko, akceptowane w pełni przez Sąd, wyrażono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć pozostaje, że nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie może być ocenione jako przejaw złej woli organu, wbrew stanowisku Skarżącego. Oceniając tę okoliczność należy mieć na uwadze, iż choć doszło do bezczynności - kilku dniowej - to jednak przesłano kserokopię posiadanego Porozumienia trójstronnego, a następnie wyjaśniono brak posiadania umów czy aneksów do tego Porozumienia. Wskazano, że zostało ono podpisane za czasów ówczesnego Burmistrza. W ocenie Sądu opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie nosiło zatem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Ponadto, przekroczenie terminu do udzielenia odpowiedzi nie było rażąco nadmierne skoro wniosek złożono 15 marca 2022 r. a pełna odpowiedź na wniosek została udzielona w dniu 8 kwietnia 2022 r., przy czym już w dniu 28 marca 2022 r. udzielono odpowiedzi na część żądania Skarżącego. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. ograniczając się do zasądzenia zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 205 § 1 p.p.sa do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Jak z powyższego wynika Sąd nie może Skarżącemu przyznać zwrotu uiszczonego wpisu wraz z ustawowymi odsetkami, bowiem jak wynika z powołanych powyżej regulacji w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca nie upoważnił Sądu do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wraz z ustawowymi odsetkami. W tym zakresie orzeczono w pkt IV wyroku. Na marginesie jedynie pozostaje wyjaśnić Skarżącemu, co do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 5/22, że brak jest podstawy prawnej do dokonania ponownej oceny skargi wniesionej w sprawie o sygn. II SAB/Ol 5/22. Od wydanego wyroku stronie przysługiwał środek zaskarżenia i jedynie w takim trybie możliwa była ponowna kontrola instancyjna wydanego orzeczenia w tej sprawie.