II SAB/Ol 159/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Prezydenta O. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; III. orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 12 sierpnia 2025 r. E. S. (dalej jako: wnioskodawczyni lub skarżąca), powołując się na art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.), zwróciła się do Prezydenta O. (dalej jako: organ lub Prezydent Miasta) o udostępnienie w formie elektronicznej na wskazany adres e-mail, w sposób określony we wniosku, istniejących dokumentów i plików dotyczących O. Zespołu ds. Zwierząt (dalej również jako: Zespół) za okres od 1 stycznia 2024 r. do 10 sierpnia 2025 r.: 1. protokołów, sprawozdań oraz notatek z posiedzeń a także list obecności Zespołu; 2. nagrania audio/wideo ze wszystkich posiedzeń (w formacie źródłowym lub powszechnym, np. MP3/MP4); 3. porządków posiedzeń, zaproszeń, zawiadomień i harmonogramów - tych, które powstały jako odrębne dokumenty; 4. aktu powołania Zespołu (zarządzenia Prezydenta Miasta) wraz z obowiązującym regulaminem działania oraz informacją o składzie (wraz z ewentualnymi zmianami w badanym okresie); 5. wskazania komórki organizacyjnej Urzędu Miasta O. obsługującej Zespół oraz imienia i nazwiska przewodniczącego i sekretarza (w badanym okresie); 6. informacji, czy posiedzenia są co do zasady rejestrowane, a jeśli tak - w jakiej formie i przez jaki czas przechowuje się nagrania. Pismem z 25 sierpnia 2025 r. organ podał, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną i wezwał wnioskodawczynię do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wyjaśniono, że w przypadku niewykazania w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma, że uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wydana zostanie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi, pismem z 27 sierpnia 2025 r., wnioskodawczyni wniosła o niezwłoczne udostępnienie wszystkich informacji prostych mieszczących się w kryterium wnioskowanej informacji, tj. istniejących dokumentów dotyczących O. Zespołu ds. Zwierząt: aktu powołania/zarządzenia i regulaminu/trybu pracy; porządku obrad/wezwania na posiedzenia i harmonogramów; protokołów z posiedzeń (z załącznikami, np. notatkami z posiedzeń, jeżeli były); nagrań audio z posiedzeń (jeśli istnieją); list obecności; składu osobowego; wniosków, rekomendacji i uchwał przyjętych przez Zespół. Podniosła, że anonimizacja danych osobowych nie zmienia charakteru informacji na przetworzoną, gdyż jest to czynność techniczna. Wniosła też o konkretne wskazanie, które z żądanych informacji organ uznaje za informacje przetworzone oraz jakie czynności analityczne, poza standardowym udostępnieniem istniejących plików, byłyby potrzebne, jaki jest ich koszt czasowy oraz zaangażowania jakich zasobów organu, zaburzających jego normalny tok pracy, te czynności wymagają. Ponadto wskazała, że są spełnione są przesłanki istotnego interesu publicznego, gdyż Zespół współrealizuje zadania własne gminy określone w ustawie o ochronie zwierząt, a decyzje i ustalenia Zespołu wpływają na dobrostan zwierząt i wydatkowanie środków publicznych. Zatem przejrzystość tych prac leży w interesie całej wspólnoty mieszkańców i wpływa na działania szerokiego kręgu społeczników, aktywistów, wolontariuszy, przedstawicieli NGO, których statutowym celem jest ochrona zwierząt, a które to środowisko skarżąca reprezentuje. Podkreśliła, że udostępnienie protokołów i nagrań umożliwia kontrolę społeczną nad realizacją prawa, ogranicza ryzyko nadużyć i buduje zaufanie do działań gminy, czyli pozwala zrealizować przyjęty w ramach systemu prawnego standard jawności w jednostce samorządu terytorialnego. Zaznaczyła, że informacje nie będą wykorzystywane na użytek własny, lecz zostaną udostępnione i umożliwią dalsze strategiczne działania w zakresie negocjacji z Prezydentem Miasta i Radą sposobu i kierunku realizacji zadań opieki nad zwierzętami. Decyzją z 9 września 2025 r. organ, na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 u.d.i.p., odmówił wnioskodawczyni udostępnienia informacji w części obejmującej punkty 1,2,3,5 (w zakresie dotyczącym imienia i nazwiska przewodniczącego i sekretarza) oraz 6 wymienione we wniosku z 12 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu podniesiono, że informacje publiczne to informacje już istniejące w chwili ich udzielania, a zatem wniosek nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. W związku z tym brak jest możliwości udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 6 wniosku w oparciu o przepisy u.d.i.p. Natomiast w zakresie zagadnień wskazanych w punktach 1 i 3 wyjaśniono, że dokumenty te mają charakter wewnętrzny i jako takie nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Nie są one wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Organ podniósł także, że niemożliwe jest udostępnienie nagrań z posiedzenia Zespołu, gdyż mają one charakter roboczy i niezwłocznie po sporządzeniu protokołu podlegają trwałemu usunięciu, a ponadto mają wyłącznie pomocniczy, wewnętrzny charakter i jako takie nie mogą podlegać udostępnieniu. Odnośnie do punktu 4 wniosku wskazano, że informacja ta dostępna jest w Bazie Aktów Własnych Urzędu Miasta pod podanymi w decyzji adresami. W odpowiedzi na punkt 5 złożonego wniosku organ podał, że zgodnie z zapisami Regulaminu działania O. Zespołu ds. Zwierząt obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Biuro Pełnomocnika ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi. Przetworzenia natomiast wymaga informacja w zakresie danych Przewodniczącego i z tych powodów wezwano skarżącą do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu tych informacji. Wskazano, że niemożliwe jest udostępnienie tych informacji w formie nieprzetworzonej, albowiem takie nie istnieją, gdyż nie ma rejestru, czy innego dokumentu, który zawiera oczekiwane informacje w formie informacji prostej. W ocenie organu wskazane przez skarżącą okoliczności obejmujące przejrzystość prac ciała doradczego Prezydenta Miasta w obszarze ochrony zwierząt i polityk publicznych oraz kontrola realizacji zadań gminy finansowanych ze środków publicznych nie stanowią interesu publicznego. Zdaniem organu interes publiczny nie oznacza nadania sobie uprawnienia do kontrolowania działalności organów w sposób dowolny i bez uzasadnionego powodu. Natomiast szczególnie istotny interes publiczny oznacza, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców. Nie oznacza jednak uprawnienia do nieokreślonego konkretnymi sytuacjami kontrolowania organów, albowiem do tego powołane są odpowiednie podmioty. Od powyższej decyzji wnioskodawczyni wywiodła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości decyzji i zobowiązanie organu do udostępnienia wszystkich informacji objętych wnioskiem z 12 sierpnia 2025 r., zarzucając naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezzasadne ograniczenie prawa do informacji; art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia dokumentów dotyczących posiedzeń; art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak pełnego i jednoznacznego uzasadnienia oraz nieustosunkowanie się do wszystkich punktów wniosku; art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie należytego postępowania wyjaśniającego. Postanowieniem z 17 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: Kolegium) stwierdziło niedopuszczalność odwołania wskazując, że decyzja organu nie została prawidłowo doręczona stronie i tym samym nie weszła do obrotu prawnego. Wyjaśniono, że zgodnie z przepisami k.p.a. decyzję administracyjną należy doręczyć w szczególności na adres do doręczeń elektronicznych lub pocztą tradycyjną. Przepisy k.p.a. nie przewidują natomiast możliwości doręczenia decyzji na adres poczty elektronicznej email strony. Kolegium podało, że dopiero z chwilą prawidłowego doręczenia decyzja administracyjna zacznie wiązać organ, który ją wydał i dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona we właściwy sposób. Wobec tego Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanym przypadku odwołanie nie służy, gdyż brak jest przedmiotu zaskarżenia. W skardze na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 12 sierpnia 2025 r. w zakresie pkt 1 – 3 skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji; - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezałatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie; - art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej względem informacji, której organ nie przypisuje charakteru informacji publicznej. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że do dnia złożenia skargi nie udostępniono jej wnioskowanej informacji publicznej, gdyż sposób załatwienia sprawy przez organ jest nieprawidłowy i tym samym pozostaje on w bezczynności. Podkreśliła, że wydanie decyzji odmownej jest zasadne wyłącznie wobec informacji, którym organ przypisuje charakter informacji publicznej, ale zachodzą podstawy do ograniczenia tego prawa, np. ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku informacji, które w ogóle nie stanowią informacji publicznej, prawidłowym sposobem załatwienia sprawy jest poinformowanie o tym wnioskodawcy zwykłym pismem. Skarżąca podkreśliła, że konstytucyjne prawo do informacji winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych i dokumentów, co w konsekwencji gwarantuje świadomy i odpowiedzialny udział obywateli w życiu publicznym i racjonalny rozwój społeczeństwa demokratycznego. Zdaniem skarżącej organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś wnioskowana informacja podlega udostępnieniu, gdyż wniosek dotyczy dokumentów związanych z funkcjonowaniem zespołu powołanego przez Prezydenta Miasta w związku z wykonywanymi przez niego zadaniami, wynikającymi z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, czyli działalności organu władzy publicznej. Skarżąca podniosła, że wnioskowana informacja stanowi zapis działalności Zespołu, w szczególności jego posiedzeń, a zatem traci jakikolwiek nieformalny charakter, bowiem zawiera treści będące szeregiem ostatecznych stanowisk czy rekomendacji Zespołu. Ponadto, w ocenie skarżącej, bezczynność organu ma charakter rażący, gdyż organ wydał decyzję w zakresie informacji, co do których nie mógł wydać decyzji, zaś charakter wnioskowanych informacji jest związany z obowiązkami w zakresie ochrony praw zwierząt, które podlegają udostępnieniu. Zatem próba nieudostępnienia obywatelom informacji jednoznacznie związanej z zadaniami publicznymi organu uzasadnia uznanie, że doszło do kwalifikowanej formy bezczynności. Z tych względów, zdaniem skarżącej, uzasadniony jest także wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wyjaśniono, że organ wydał decyzję z 9 września 2025 r., w której odmówiono wnioskowanej informacji i z zaistniałej sytuacji skarżącej służy odwołanie do Kolegium. Natomiast skarga na bezczynność służy w przypadku, gdy organ nie odpowiada na wniosek, robi to w sposób nieterminowy, niepełny. Zdaniem organu brak jest także podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia wniosku o nałożenie na organ grzywny lub uznania, że doszło do przewlekłego rozpoznania sprawy w sposób rażący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przy czym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji w trybie u.d.i.p. Skarga taka przysługuje w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego u.d.i.p. oraz gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach ww. ustawy (por. wyroki NSA: z 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19 oraz z 3 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 3513/18, dostępne w Internecie). Podnieść należy, że u.d.i.p., stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z kolei informacją publiczną jest, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem "informacji publicznej" należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, dostępne w CBOSA), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Zatem dla oceny, czy w sprawie ma, bądź miała miejsce bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej istotne jest ustalenie, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądanie zawarte we wniosku dotyczy informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępniania informacji publicznych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Do kategorii tej niewątpliwie należą organy samorządu terytorialnego. Prezydent Miasta, jako organ wykonawczy gminy, kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 30 i 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz.U. z 2024 r. poz. 609). Co do zasady nie budzi także wątpliwości okoliczność, że żądane informacje stanowią informację publiczną. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta o udzielenie informacji dotyczących O. Zespołu ds. Zwierząt. Jak wnika z zarządzenia nr (...) Prezydenta O. 28 marca 2024 r. Zespół ten został powołany na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. 2023 poz. 571 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym zadaniom tych organów, a stosownie do art. 5 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się m.in. w formie tworzenia wspólnych zespołów o charakterze doradczym i inicjatywnym, złożonych z przedstawicieli organizacji pozarządowych, podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 oraz przedstawicieli właściwych organów administracji publicznej. Zatem zarówno powołanie Zespołu, jak i jego działalność mieści się w ramach wykonywania przez Prezydenta Miasta zadań publicznych, a w związku z tym, stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Ustalenie, że wniosek obejmuje informację publiczną oznacza w konsekwencji, że organ ma obowiązek zastosować procedurę określoną przepisami u.d.i.p. Ustawodawca przewidział różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jedną z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast stosownie do art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej wpłynął do organu w dniu 12 sierpnia 2025 r. Następnie w dniu 25 sierpnia 2025 r. skarżąca została wezwana do wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w terminie 14 dni. W dniu 9 września 2025 r. została wydana decyzja, doręczona skarżącej drogą mejlową, w której odmówiono udostępnienia informacji w części obejmującej punkty 1,2,3 5 w zakresie dotyczącym imienia i nazwiska przewodniczącego i sekretarza oraz w zakresie pkt 6 wniosku. Należy zatem przede wszystkim wyjaśnić, że zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, zaś uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Stosownie natomiast do treści art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zatem dla uznania, że doszło do załatwienia sprawy w zakresie informacji publicznej nie jest wystarczające samo wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, ale niezbędne jest jej prawidłowe doręczenie stronie. Dopiero bowiem od daty doręczenia decyzji organ jest ta decyzją związany, zaś strona uzyskuje prawo do wykorzystania przysługujących jej środków zaskarżenia. Wbrew twierdzeniu organu, decyzja z 9 września 2025 r. nie została skarżącej skutecznie doręczona, gdyż została przesłana na zwykły adres poczty mejlwej. Zgodnie zaś z art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. W myśl art. 39 § 2 k.p.a., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Natomiast w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 3 k.p.a.). Przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji należy zatem rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 i nast. k.p.a. Doręczeniem (ogłoszeniem) nie są natomiast czynności faktyczne o podobnym charakterze, w szczególności późniejsze poinformowanie podmiotu o fakcie wydania decyzji. Zauważyć również należy, że ustawodawca wyraźnie wskazał, że przedmiotem doręczenia jest decyzja (jej oryginał) w formie pisemnej, zawierająca wszystkie elementy określone art. 107 k.p.a., przesłana pocztą albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej. Przedmiotowa decyzja nie została wydana w formie dokumentu elektronicznego, a zatem organ przesłał na adres mejlowy skarżącej nie decyzję, lecz jej skan. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca, zgodnie z pouczeniem organu, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, ale postanowieniem z 17 października 2025 r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania wskazując, że decyzja organu nie została prawidłowo doręczona stronie, a w związku z tym brak jest przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym niezrozumiałe jest twierdzenie pełnomocnika organu, zawarte w odpowiedzi na skargę, że skarżącej przysługuje odwołanie do Kolegium, skoro z uprawnienia tego skorzystała. Natomiast ani z przekazanych akt sprawy, ani z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby po wydaniu postanowienia przez Kolegium organ doręczył skarżącej w sposób prawidłowy decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym należy uznać, że wniosek strony nie został załatwiony, a tym samym, z uwagi na upływ terminów ustawowych, organ pozostaje w bezczynności. Dodatkowo należy podnieść, że sentencja wydanej decyzji dotyczy jedynie wskazanych części wniosku, podczas gdy w jej uzasadnieniu organ odniósł się także do pozostałych, aczkolwiek nie wszystkich, punktów wniosku skarżącej. Takie postępowanie organu nie jest prawidłowe. Skoro bowiem organ uznał, że tylko część żądanej informacji ma charakter przetworzony, to nie wiadomo z jakich względów zażądał wykazania istotności dla interesu publicznego w odniesieniu do całego wniosku skarżącej, bo tak należy rozumieć pismo organu z 25 sierpnia 2025 r. Przy czym na marginesie organowi należy wyjaśnić, że co do zasady informacją przetworzoną nie jest informacja dotycząca danych osobowych, a ponadto skarżąca nie domagała się udostępnienia dokumentu, który taki dane zawiera, lecz informacji dotyczącej imienia i nazwiska osoby pełniącej funkcję przewodniczącego i sekretarza Zespołu. Należy także zauważyć, że - jak wskazano wyżej – w przypadku, gdy zdaniem organu żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, wystarczające jest pisemne zawiadomienie wnioskodawcy o tych okolicznościach. W takim przypadku stronie służy skarga na bezczynność do sądu administracyjnego, co umożliwia kontrolę prawidłowości postępowania organu w tym zakresie. Tymczasem organ zawarł takie informacje w treści decyzji odmownej, która dodatkowo nie została skutecznie stronie doręczona, co także uniemożliwia stronie skorzystanie z właściwych środków zaskarżenia, a Sądowi odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Z tych powodów Sąd uznał, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nie został w całości rozpoznany zgodnie z procedurą określoną przepisami u.d.i.p., gdyż z mocy wyżej powołanego art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany wnioskami zawartymi w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z 12 sierpnia 2025 r. w terminie 14 dni, którego bieg – stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. – liczy się od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § pkt 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ odpuścił się bezczynności, ale nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, czy ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Organ pozostawał w mylnym przekonaniu, że podejmowane przez niego czynności są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Z tych samych względów Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny (pkt 3 sentencji wyroku). Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Sąd może więc orzec jeden z tych środków represyjnych albo oba łącznie (por. wyrok NSA z 8 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 1314/16, dostępny w CBOSA). Przy czym nałożenie zatem na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - podobnie, jak i zasądzenie sumy pieniężnej od organu – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępny w CBOSA), a zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.