II SAB/Ol 19/09

Dnia 7 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2009 roku sprawy ze skargi I. Ż. na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej do udostępnienia skarżącemu I. Ż. w terminie 14 dni od doręczenia wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia "[...]" roku dotyczącym udostępnienia dokumentów poprzedzających wydanie decyzji administracyjnej zobowiązującej Wspólnotę Mieszkaniową os. XXX-lecia do wykonania drogi pożarowej, albo wydania w tym samym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia tej informacji, II. zasądza od Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz I. Ż. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z 26 marca 2008r. (powinno być: 26 marca 2009r.) I.Ż. wystąpił do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej o udostępnienie kopii wszystkich posiadanych dokumentów dotyczących decyzji administracyjnej zobowiązującej Wspólnotę Mieszkaniową w G. jako właścicieli nieruchomości do wykonania drogi pożarowej. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Określił sposób przekazania informacji poprzez dostarczenie pliku komputerowego lub kserokopii na podany adres mailowy lub listownie. Pismem z dnia 8 kwietnia 2009r. nr "[...]" Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej poinformował zainteresowanego, że dla pozytywnego załatwienia sprawy niezbędne jest uzasadnienie istnienia ważnego interesu strony do uzyskania zgłoszonych dokumentów wskazując jako podstawę tego obowiązku art. 73 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto uzależnił wydanie dokumentów od uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 5 zł od każdej strony kopii na konto Urzędu Miejskiego. Pismem z dnia 10 kwietnia 2009r. I.Ż. zażądał podjęcia czynności przez organ i udzielenia informacji publicznej w jego sprawie. Podkreślił, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej organ ma obowiązek udzielenia informacji publicznej lub wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udzielenia, jak również nie może żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego do jej uzyskania. Wskazał, że ustawa powyższa nie przewiduje uiszczania opłat skarbowych za udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2009r. nr "[...]" Komendant PPSP wyjaśnił, że w zakresie żądanych dokumentów z prowadzonego postępowania administracyjnego jako przepis szczególny ma zastosowanie art. 73 kpa, a nie zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej - w świetle reguły Lex specialis derogat legi generali. Dlatego to na stronie w niniejszej sprawie ciąży obowiązek wskazania istnienia swego ważnego interesu oraz uiszczenia opłaty skarbowej na podstawie cz. II pkt 4 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej. Podał, że żądane dokumenty zawierają 10 stron, zatem opłata będzie wynosić 50 zł. Poinformowano także o prawie przeglądania dokumentów na miejscu w organie wydającym decyzję bez uiszczenia opłaty skarbowej. W dniu 28 kwietnia 2009r. I.Ż. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej. Wniósł o: 1. uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie informacji publicznych określonych wnioskiem, 3. zasądzenie od organu zwrotu wszystkich kosztów postępowania sądowego. Wyjaśnił, że do dnia sporządzenia skargi organ nie udzielił żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia. Bezpodstawnie natomiast zażądał wykazania istnienia ważnego interesu strony oraz uiszczenia opłaty skarbowej pomimo, że do wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma zastosowanie przede wszystkim ustawa o dostępie do informacji publicznej, która nie nakłada takich wymogów. To na podstawie tej właśnie ustawy organ powinien był rozpoznać wniosek z 26 marca 2009r. i w konsekwencji albo udzielić informacji, co jest czynnością materialno-techniczną, albo odmówić udostępnienia informacji w myśl art. 16 ust. 2 tej ustawy. Organ z jednej strony nie odmówił udostępnienia informacji, ale także nie podjął żadnych innych czynności zmierzających do załatwienia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w pismach z 8 i 22 kwietnia 2009r. oraz wskazał, że strona może zapoznać się z dokumentami postępowania bezpośrednio w siedzibie organu, o czym poinformowano wnioskodawcę. Podano także, że skarżący miał możliwość zapoznania się z dokumentami u Przewodniczącego Wspólnoty Mieszkaniowej jako członek tej Wspólnoty. Wyjaśniono, że organ prowadzący sprawę administracyjną nie utrudniał stronie dostępu do dokumentów, a wyłącznie wnosił o uzupełnienie wniosku w celu przesłania dokumentów zgodnie z tak sformułowanym żądaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem działalności organu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. W niniejszej sprawie I.Ż. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej zarzucając nieudzielenie informacji publicznej w formie udostępnienia kopii wszystkich posiadanych dokumentów dotyczących decyzji administracyjnej zobowiązującej Wspólnotę Mieszkaniową w G. do wykonania drogi pożarowej. Przedmiotem skargi jest zatem bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, który to zakres działania organu administracji publicznej, jak również innych podmiotów, które są dysponentami wiedzy o sprawach publicznych, regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) zwanej dalej: ustawą o dostępie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy ppsa skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 i 3 ustawy ppsa.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa.). W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 - 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: kpa, bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Wobec tego, aby móc skutecznie zarzucać organowi bądź też innym podmiotom bezczynność należy wpierw ustalić, czy na takim organie lub podmiocie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (decyzji - czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego w nakazanym prawem terminie organ nie wypełnia. Dla merytorycznego rozpoznania wniesionej sprawy decydujące znaczenie ma ustalenie pojęcia informacji publicznej. W ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca uregulował głównie tryb udzielania informacji, o którym mowa w art. 61 ust. 4 Konstytucji RP stanowiącym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie wynika, że za informację publiczną uznaje się każdą informację o sprawach publicznych, natomiast stosownie do treści art. 6 ust. 1 tej ustawy informacja publiczna łączy się z funkcjonowaniem organów władzy publicznej, ale również z innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne (art. 4 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ust. 3 omawianej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 3 (podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa), będące w posiadaniu takich informacji. Na podstawie zaś art. 2 ust. 1 tej ustawy prawo do informacji przysługuje każdemu, przy czym nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Informacja publiczna odnosi się jednakże do faktów, co wynika jednoznacznie z art. 6 ustawy, gdyż wnioskiem w rozumieniu tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Zagadnieniem najistotniejszym jest jednakże wyjaśnienie, co kryje się pod tym pojęciem. Odpowiedź na to pytanie ma szczególne znaczenie przy interpretacji art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie, który stanowi, że nie można z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, iż organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych, z założenia nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych, przy czym wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej w sferze prawa administracyjnego, czy w sferze prawa cywilnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2007r. sygn. II SAB/Kr 56/07, niepubl.). Ponieważ zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do informacji obejmuje też dostęp do dokumentów, a Konstytucja na podstawie jej art. 8 jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej i jej przepisy stosuje się bezpośrednio, zatem nie można dokonywać takiej interpretacji art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, która ograniczałaby wspomniane prawo wbrew wyraźnej regulacji art. 61 Konstytucji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004r., sygn. akt II SAB 364/03, niepubl.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt rzeczonej sprawy stwierdzić należy, iż ustawa o dostępie, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji. I tak możliwe jest jej udostępnienie, wymienione w art. 7 ust. 1 tej ustawy, jak również odmowa udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie, czy też stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 1 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003r. sygn. akt II SA 4059.02 niepubl., wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Wa 162/07, niepubl.). Udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast odmowa udzielenia żądanej informacji w formie decyzji, co określa art. 10 ust. 2 oraz art. 16 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z bezczynnością organu administracji publicznej lub innego podmiotu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (patrz: T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 84). Jak już wskazano wyżej informacja publiczna jest udostepniana na wniosek w trybie art. 10 ustawy o dostępie. Wniosek taki skarżący złożył w dniu 26 marca 2009r., Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej poinformował zaś wnoszącego, że ciąży na nim obowiązek uzupełnienia podania poprzez uzasadnienie istnienia ważnego interesu strony w celu pozyskania kopii dokumentów i jako podstawę żądania wskazał art. 73 § 2 kpa, gdyż w jego ocenie stosownie do reguły Lex specialis derogat legi generali jako przepis szczególny ma w tej sprawie zastosowanie art. 73 kpa, a nie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Organ uzależnił także wydanie dokumentów od opłaty skarbowej w kwocie 5 zł od każdej strony kopii uiszczonej na konto Urzędu Miejskiego. Takie stanowisko organu nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że akta sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, tj. organów administracji publicznej, stanowią informację publiczną (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2002r. sygn. akt II SA 1956/02, Monitor Prawniczy 2002/23 str. 1059, a także teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 4 sierpnia 2004r., sygn. akt II SAB/Rz 26/04, wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2005r. sygn. akt IV SA/Pon1541/04, niepubl., oraz literaturę przedmiotu - I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, str. 22). Wyjątki od zasady udostępnienia informacji zawiera art. 5 ust. 2 powołanej ustawy. Dotyczą one dokumentów o charakterze tajemnicy służbowej, opatrzonych klauzulą poufne zgodnie z ustawą o ochronie informacji niejawnych, także dotyczących prawnie chronionej tajemnicy, prawa prywatności itp. Zaznaczyć trzeba, że wyjątki te dotyczą właśnie informacji publicznych, a organ odmawiając udostępnienia informacji w tym przypadku musi konkretnie wskazać, jakie dokumenty podlegają wyłączeniu ze względu na ochronę powołanych wyżej dóbr. Na tej podstawie zasadne jest twierdzenie skarżącego, że jego żądanie udostępnienia kopii dokumentów dotyczących decyzji zobowiązującej Wspólnotę Mieszkaniową do wykonania drogi pożarowej dotyczy informacji o charakterze publicznym. Odrębną natomiast kwestią pozostaje okoliczność, czy z uwagi na zawarte w takich aktach administracyjnych dane osobowe, czy informacje stanowiące prawnie chronioną tajemnicę, bądź ochronę prawa prywatności można w całości udostępnić takie akta. W takim jednak wypadku należy dokonać indywidualnych ustaleń, czy takie dokumenty mogą być udostępnione, czy też z uwagi na nadany im charakter tajemnicy służbowej, czy też klauzuli "poufne", bądź też wykazania, że dotyczą prawnie chronionej tajemnicy odmówić udostępnienia takiej informacji. Ponadto wskazać należy, że ustawa o dostępie reguluje zupełnie inny zakres postępowania niż przepisy Kpa, posiłkując się regulacją Kodeksu tylko w ograniczonym zakresie. Na mocy art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Ustawa o dostępie nie ogranicza kręgu podmiotów - w myśl art. 2 ust. 1 każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej - a ponadto od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Reguła kolizyjna Lex specialis derogat legi generali (norma szczegółowa uchyla normę generalną) nie ma zastosowania w znaczeniu przytoczonym przez organ. Wskazywany przez Komendanta art. 73 Kpa odnosi się do strony postępowania administracyjnego, wiąże się z konkretnym postępowaniem administracyjnym zakończonym przez organ wydaniem decyzji, w przedmiocie obowiązku wykonania przez Wspólnotę Mieszkaniową drogi pożarowej. Komendant pozostaje w mylnym przekonaniu utożsamiając Wspólnotę z jej członkiem. W postępowaniu administracyjnym stroną nie był członek wspólnoty mieszkaniowej lecz sama Wspólnota, która stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Podmiotem prawa jest Wspólnota Mieszkaniowa i to ona jako ogół właścicieli nabywa wszelkie prawa i obowiązki. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 620/06, niepubl.) Z tego też powodu to na Wspólnotę Mieszkaniowa w G. organ nałożył obowiązek wykonania drogi pożarowej. Poza tym u Przewodniczącego Wspólnoty skarżący, co najwyżej może zapoznać się z samą decyzją administracyjną, nie zaś z dokumentami zebranymi w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem tej decyzji. Zatem ograniczanie dostępu do informacji publicznej z uwagi na regulacje Kpa nie może mieć zastosowania w przypadku zgłoszenia żądania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto uzależnianie załatwienia sprawy od wykazania interesu prawnego jest niedopuszczalne w ramach tej regulacji. Z art. 2 ust. 2 tej ustawy wynika, iż od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Natomiast podnoszona przez Komendanta okoliczność, że wnioskujący może zapoznać się z dokumentacją w siedzibie organu nie może mieć dla sprawy znaczenia, gdyż decydujące są tu preferencje wnioskodawcy nie zaś organu. Stosownie bowiem do art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Jedynie wystąpienie szczególnych okoliczności może uniemożliwić udostępnianie informacji zgodnie z żądaniem. Nie jest także zgodne z prawem stanowisko Komendanta w zakresie pobierania opłat za udostępnienie informacji. Jest to konsekwencja wadliwego przyjęcia, że skarżący domaga się udostępnienia akt jako strona postępowania na podstawie przepisów Kodeku postępowania administracyjnego. W sprawie znajdują jednak zastosowanie przepisy ustawy o dostępie i tak zgodnie z art. 15, jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom (ust. 1). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (ust. 2). Regulacja zawarta w tym przepisie dotyczy zatem rzeczywistych kosztów ponoszonych przez organ w związku z określonym sposobem udostępnienia informacji. Koszty te będą różne przy realizacji konkretnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 5 stycznia 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 922/04, niepubl.). Użyte zaś w art. 15 ust. 1 ustawy sformułowanie "dodatkowe koszty" wskazuje, że nie chodzi o wszelkie koszty związane z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Z treści tego przepisu wynika, że dopuszczalne jest obciążenie podmiotu zwracającego się o udostępnienie informacji publicznej jedynie "dodatkowymi kosztami" związanymi ze sposobem jej udostępnienia lub koniecznością jej przekształcenia. Rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter uznaniowy, bowiem z brzmienia art. 15 ust. 1 nie wynika zobowiązanie do ustalenia opłaty przewidzianej w tym przepisie, a jedynie możliwość jej wymierzenia. Dlatego też podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ustalając wnioskodawcy opłatę obowiązany jest starannie rozważyć, czy w konkretnym przepadku, w związku ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub koniecznością jej przekształcenia, należy obciążyć wnioskodawcę opłatą za udzielenie informacji publicznej, a także wykazać, że w wyniku udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem poniósł dodatkowe koszty. Ponadto obowiązkiem organu jest skrupulatne wykazanie w jaki sposób żądana opłata została wyliczona oraz, że jej wysokość odpowiada rzeczywiście poniesionym kosztom (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 16 listopada 2004r., sygn. akt II SA/Ol 583/04, I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, str. 119). Reasumując należy stwierdzić, że nie jest w sprawie sporne, iż Komendant dysponuje żądanymi dokumentami skoro prowadził postępowanie i wydał decyzję zobowiązującą Wspólnotę Mieszkaniową do wykonania drogi pożarowej. Stąd na podstawie przedstawionej wyżej argumentacji Sąd uznaje za niezgodne z prawem ograniczanie skarżącemu dostępu do informacji publicznej dotyczącej akt sprawy zakończonej tą decyzją. Wobec powyższego na mocy art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.