II SAB/Ol 41/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza w udzieleniu informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu; II. orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 25 września 2013r., przesłanym pocztą elektroniczną z adresu: "[...]" na adres: "[...]", z powołaniem się na art. 61 RP, wystąpił do Burmistrza Miasta A o udostępnienie mu informacji publicznej, obejmującej wszystkie umowy o dzieło, umowy zlecenia oraz umowy, dotyczące promocji miasta, zawierane przez Gminę A w latach 2011 i 2012. Wnioskodawca wnosił o nagranie zeskanowanych umów na nośnik DVD/CD i powiadomienie go mailem o terminie i miejscu odbioru. W odpowiedzi na ten wniosek Burmistrz A, pismem z dnia 8 października 2013 r., z powołaniem się na art. 23g ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformował wnioskodawcę, że uznał, iż strona ubiega się o informację w celu dalszego wykorzystania oraz wezwał wnioskodawcę do złożenia, w terminie 7 dni, wniosku zawierającego wszystkie dane określone w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie wzoru wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji publicznej, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto organ poinformował wnioskodawcę, że we wskazanym we wniosku okresie zostało zawartych 713 umów zlecenia i o dzieło, każda z nich musi być przed udostępnieniem sprawdzona pod względem ochrony danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorstwa, co czyni niemożliwym załatwienie wniosku w ustawowym 14 dniowym terminie. Jednocześnie organ, na podstawie art. 13 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyznaczył termin załatwienia sprawy do 22 listopada 2013 r. W punkcie 3 odpowiedzi na wniosek organ ustalił opłatę za udzieloną informację publiczną w wysokości 0,50 zł za każdą zeskanowaną stronę. Nadto organ poinformował ubiegającego się o dostęp do informacji, że umowy o promocję miasta nie stanowią odrębnej kategorii umów i mieszczą się w kategorii umów zlecenia i o dzieło. Pismo to zostało doręczone A. P. 9 października 2013 r. Dnia 14 listopada 2013r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Burmistrza A w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, wskutek nieudostępnienia, w określonym terminie, informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Skarżący wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z jego wnioskiem z 25 września 2013 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu żądania A. P. stwierdził, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał wnioskowanych informacji a w jego ocenie, umowy zlecenia i o dzieło stanowią informację publiczną. Informację taką stanowią też dane personalne osób fizycznych i podmiotów prawnych, które umowy te z miastem podpisały. W odpowiedzi na skargę organ początkowo wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, strona zwróciła się o udzielenie informacji publicznej w celu dalszego wykorzystania, nie dopełniając wymogów formalnych przewidzianych dla takiego wniosku. Strona przeciwna wnosiła o dopuszczenie dowodów, znajdujących się w aktach sprawy tutejszego Sądu sygn. akt II SAB/Ol 105/13, na okoliczność, dalszego wykorzystania otrzymanych przez wnioskodawcę informacji. W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. pełnomocnik organu wnosił o umorzenie postępowania, z uwagi na rozpoznanie wniosków skarżącego w całości, na dowód czego dołączył pismo Burmistrza A z dnia 10 stycznia 2014 r. zawierające informację, że żądane umowy zostały nagrane na nośnik CD, którego odbiór wnioskodawca pokwitował 16 stycznia 2014 r. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. skarżący podtrzymał skargę. Potwierdził on otrzymanie płyty CD, o której mowa w w/w piśmie. Mimo to, w jego ocenie, organ nadal pozostaje w bezczynności, ponieważ na dostarczonych mu umowach zostały zaciemnione pola dotyczące oznaczenia strony umowy a na niektórych dodatkowo pola dotyczące oznaczenia przedmiotu umowy. Na tę okoliczność skarżący złożył fotokopie umów z dnia "[...]" oraz z dnia "[...]" (k.29 i 30 akt sprawy). Natomiast pełnomocnik skarżącego na rozprawie wycofał się ze stanowiska zajętego przez organ w odpowiedzi na skargę, dotyczącego informacji publicznej do ponownego wykorzystywania. Podtrzymał stanowisko o przedwczesności skargi, ponieważ została ona złożona przed upływem terminu, który organ wyznaczył na załatwienie sprawy z uwagi na dużą ilość żądanych dokumentów. Wyjaśnił, że ostatecznie zeskanowano dla skarżącego ok. 900 stron dokumentów. Pełnomocnik podtrzymał też wniosek zawarty w jego piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. o umorzenie postępowania. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Ol 117/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi A. P. na bezczynność Burmistrza A w udzieleniu informacji publicznej, umorzył postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu i orzekł, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. P., prawidłowo reprezentowany, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienia skargi w całości, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015r., I OSK 1513/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano m.in., że Wojewódzki Sąd ocenił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w sprawie miało miejsce udostępnienie informacji przetworzonej, a choć organ nie wzywał do wykazania szczególnego interesu publicznego, to informację udostępnił, choć ją zanonimizował. Jednak prawidłowości anonimizacji nie ocenił, zatem uznanie, że organ wywiązał się z obowiązku i umorzenie postępowania z uwagi na to, że nie zaszła bezczynność było przedwczesne. Nie można bowiem zaakceptować stanowiska, że organ postąpił prawidłowo, bowiem dokonał jakiejkolwiek czynności bez oceny czy postępowanie było zgodne z przepisami. Pismem procesowym z dnia 30 października 2015r. Burmistrz A zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o umorzenie postępowania w sprawie, jako bezprzedmiotowego. Wskazał przy tym, że po zapoznaniu się z wyrokiem Naczelnego sadu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2015r., zapadłym na gruncie niniejszej sprawy, uznał za konieczne udostępnienie wnioskodawcy żądanych informacji. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 5 listopada 2015r. pełnomocnik organu ponownie wniósł o umorzenie postępowania sądowego w sprawie, wskazując, że w jego ocenie informacja została skarżącemu podana w pełnym zakresie, co skarżący potwierdził na stronie internetowej: "[...]", gdzie zamieścił artykuł potwierdzający udzielenie tej informacji. Nie było żadnych zaczernień ani zakreśleń, wszystkie umowy zostały skarżącemu doręczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j. t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia udostępnienia informacji to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z tych form działania, zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Powołany przepis art. 149 w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 (dostępnym - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.), z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 Kodeksu cywilnego, wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12). Na gruncie niniejszej sprawy udzielenie żądanej informacji nastąpiło z opóźnieniem, z uchybieniem 14 dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy. Wnioskowana informacja publiczna została jednak ostatecznie w pełnym zakresie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2015r., udzielona skarżącemu. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w pkt I umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu. Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wprawdzie naruszył termin ustawowy do udzielenia informacji publicznej, prawdopodobnie jednak uczynił to nieświadomie, będąc przekonanym, że wniosek strony został załatwiony prawidłowo. Po ostatecznym rozstrzygnięciu wątpliwości w tym zakresie, a więc po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie wyroku w dniu 2 czerwca 2015r., I OSK 1513/14, organ niezwłocznie udzielił wnioskowanej informacji w pełnym zakresie. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego uiszczony wpis w kwocie 100 zł.