II SAB/Ol 90/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2016r. zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 maja 2015r. o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Ol 90/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie A. Z. na postanowienie z dnia 10 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej. W ustawowym terminie skarżący wywiódł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w związku z naruszeniem art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 178 p.p.s.a., 183 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 4, art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej jako: "p.p.s.a"). Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 sierpnia 2015 r. skarżący został wezwany do przedłożenia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia, jednego egzemplarza odpisu zażalenia oraz uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał wymagany odpis zażalenia, wniósł zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wniósł na urzędowym formularzu o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2016 r. referendarz sądowy w tutejszym Sądzie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 31 sierpnia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 7 sierpnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 i § 2 p.p.s.a. na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia zażalenia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od zażalenia, jako pisma wszczynającego postępowanie instancyjne, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku zażalenia, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jego odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo oddalenia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu i prawomocnego pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego, chociaż uprzednio został prawidłowo pouczony o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku. Skarżący powinien mieć świadomość obowiązującej procedury, gdyż wielokrotnie był pouczany na ten temat zarówno w tym postępowaniu jak i innych prowadzonych równolegle z jego udziałem. Pisma procesowe skarżącego są niezmiennie odrzucone na skutek nieuiszczenia wymaganych wpisów i prawomocnych postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy. Mimo prawomocnych postanowień o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, skarżący składa kolejne wnioski ponosząc ciągle te same argumenty, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. W toku niniejszego postępowania wyjaśniano również skarżącemu już, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wymaganego wpisu, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić pismo strony podlegające opłacie, na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 1208-1209/04, z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II FZ 608/05, z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 588/06 i z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I FZ 653/06, które nawiązują do utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego – zob. postanowienia z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, OSNC 1999, nr 11, poz. 196, z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 1064/97, OSNC 1999, nr 9, poz. 153, oraz z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02, Wokanda 2003, nr 11, s. 29). W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Rozważania te należy analogicznie odnosić do skutków nieopłacenia zażalenia, które wprost wymienione zostało w art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten jednoznacznie nakazuje odrzucić zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.