II SAB/Ol 95/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2015r. zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 kwietnia 2015r., II SAB/Ol 95/12 odrzucającego skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2014r., sygn. akt II SAB/Ol 95/12 w sprawie ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2012r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" postanawia odrzucić zażalenie. W dniu 27 czerwca 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przedłożenia ekspertyzy budowlanej. Zarządzeniem z dnia 24 września 2012 r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, rozdzielił skargi w ten sposób, że w repertorium SAB wpisano odrębnie skargę na bezczynność (sygn. akt II SAB/Ol 60/12) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Ol 95/12). Natomiast na podstawie zarządzenia z dnia 4 stycznia 2013r. Przewodniczący Wydziału II wezwał A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od skargi na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w rozpoznaniu wniosku (zawartego w zażaleniu z dnia 12 kwietnia 2012r.) o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Następnie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 348/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 czerwca 2013 r., w związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 4 stycznia 2013r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1118/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia, a zatem do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 grudnia 2013 r. Termin ten upłynął w dniu 3 stycznia 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił ale złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2014r. tut. Sąd odrzucił skargę A. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2012r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu w dniu 18 marca 2014r. Pismem z dnia 18 marca 2014r. A. Z. wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną (nazwaną zażaleniem) od ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy orzekających w WSA w Olsztynie. Postanowieniem z 3 marca 2015r., II OZ 154/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. Z. na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 stycznia 2015r., sygn. akt II SAB/Ol 95/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2012r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]’. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015r., II SAB/Ol 95/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez A. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2014r., sygn. akt II SAB/Ol 95/12. Zażalenie od ww. postanowienia zostało sporządzone i wniesione osobiście przez A. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny (przepis art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio). Powyższego wymogu nie stosuje się więc, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto, w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Wymóg ten ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2011 r., II OZ 970/11; z dnia 7 maja 2014 r., II FZ 543/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez adwokata, radcę prawnego lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04). Zawarte w art. 194 § 4 p.p.s.a. pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć jako "napisanie i podpisanie" zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ to podpis wprost wskazuje osobę, która sporządziła zażalenie (por. B. Gruszczyński, A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 652 i 559). W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie natomiast z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżący wniósł do WSA w Olsztynie zażalenie na postanowienie tegoż Sądu odrzucające skargę kasacyjną, które to zażalenie nie było podpisane przez żadnego profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w art. 175 p.p.s.a. Tym samym wniesiony środek odwoławczy nie spełniał wymogu uregulowanego w art. 194 § 4 p.p.s.a. Z tych względów zażalenie jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.