II SO/Ol 32/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na rozprawie sprawy z wniosku D. J. o wymierzenie Przedsiębiorcy A grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia I. odrzucić wniosek; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od wniosku. D.J., pismem z dnia 11 września 2012 r., wniosła o wymierzenie grzywny zarządcy wspólnoty mieszkaniowej – "[...]"I.S, za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku podała, że w dniu 11 maja 2012 r. wniosła, za pośrednictwem tego podmiotu, do tutejszego Sądu skargę na bezczynność. Skarga ta nie została przekazana Sądowi, mimo ponagleń skierowanych do strony przeciwnej. W odpowiedzi na wniosek, I.S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]", wniósł o oddalenie wniosku i zasądzenie na jego rzecz od wnioskodawczyni kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackego. W uzasadnieniu pełnomocnik strony przeciwnej przyznał, że wnioskodawczyni żądała od I.S. dokumentów związanych z zarządzaniem nieruchomością położoną w "[...]" w trybie dostępu do informacji publicznej. Odmówiono udostępnienia tych dokumentów, ponieważ żądanie wnioskodawczyni było bezpodstawne. Przyznano także, że wpłynęła skarga na bezczynność, datowana 11 maja 2012 r. lecz nie została ona przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, gdyż I.S. nie jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek przekazania skargi do sądu. Wskazano, że budynek, w którym zamieszkuje wnioskodawczyni podlega przepisom ustawy o własności lokali. Zarząd tą nieruchomością wspólnota mieszkaniowa, stanowiąca zbiór prywatnych właścicieli, powierzyła I.S., który nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej. W sprawie brak jest zatem jakiegokolwiek elementu publicznego. W piśmie z dnia 6 listopada 2012 r. wnioskodawczyni zarzuciła, że w odpowiedzi na wniosek strona przeciwna pominęła fakt nierzetelnego, nieuczciwego i niesystematycznego rozliczania za media. Powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SAB/ 344/03, zgodnie z którym mieszkańcy mają prawo żądać od zarządcy danych o rozliczeniach za ciepło na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. nakłada na organ obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przepisem szczególnym w zakresie terminu przekazania skargi, w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a., jest art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem, o którym mowa w art. 22 tej ustawy, przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W niniejszej sprawie niewątpliwie skarga wniesiona na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie została Sądowi przekazana, co zdaniem wnioskodawczyni uzasadnia żądanie wymierzenia grzywny podmiotowi, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być jednak rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna. Wniosek o wymierzenie grzywny jest wnioskiem wszczynającym postępowanie, a tym samym odpowiednio należy stosować do niego, zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a., przepisy o skardze, w tym o odrzuceniu skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zważyć należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności wyłącznie administracji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Prawne formy działania administracji publicznej, podlegające kognicji sądu administracyjnego jak i bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, jako podstawy do wniesienia skargi, zostały określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie zawierają definicji organu administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w każdym przypadku, kiedy ustawodawca powierza jakiemukolwiek podmiotowi realizację zadań publicznych w jednej z form określonych w art. 3 p.p.s.a., podmiot ten staje się organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym a co za tym idzie, postępowanie sądowadministracyjne jest dopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012 r., I OZ 344/12). Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej, należało dokonać oceny, czy podmiot, którego ukarania grzywną domagała się wnioskodawczyni, był zobowiązany do udostępnienia informacji, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W konsekwencji ustalenia, że wskazany przez stronę skarżącą podmiot nie mieści się w kręgu zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, uznać należy, iż nie jest on organem o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. zobowiązanym do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro podmiot taki nie jest organem administracji publicznej (nawet w znaczeniu funkcjonalnym), to nie może być w stosunku do niego kierowany wniosek o ukaranie grzywną za niewykonanie wyżej wymienionych obowiązków (art. 55 § 1 p.p.s.a) a wniosek taki, jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, przykładowo w postanowieniach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SO/Ke 2/20, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2011 r., sygn. akt. II SO/Wa 55/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2012 r. IV SO/Wr 12/12 i zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. (postanowienia NSA: z dnia 6 grudnia 2011 r. I OZ 977/11, z dnia 16 października 2012 I OZ 309/12 ). Ze złożonego do akt sprawy wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalnosci Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (k. 15) wynika, że I.S. jest przedsiębiorcą, działającym pod firmą "[...]", prowadzącym działalność m.in. w zakresie zarządzania nieruchomościami, wykonywanej na zlecenie (68.32 PKD). Wnioskodawczyni domagała się od tego podmiotu informacji, dotyczących kosztów zarządzania nieruchomością, wchodzącą w skład wspólnoty mieszkaniowej. Obowiązki zarządcy takiej nieruchomości zostały określone w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Żaden przepis tej ustawy nie nakłada na zarządcę nieruchomości zadań zaliczanych do sfery publicznej. Oznacza to, że nie może być on uznany za organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, jakim jest I.S., nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie wykonuje zadań publicznych i nie dysponuje majątkiem publicznym. Zarządzanie nieruchomością, wchodzącą w skład wspólnoty mieszkaniowej należy do sfery prawa cywilnego i nie jest związane z dysponowaniem majątkiem publicznym. Zatem zarządca takiej nieruchomości nie jest organem w rozumieniu art. 54 § 2 p.p.s.a. Skoro na I.S. – zarządcy nieruchomości, nie ciążył obowiązek udostępnienia informacji publicznej a także przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, to nie może być wobec niego kierowany wniosek o ukaranie grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wniosek taki, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu. Wyjaśnić nadto należy wnioskodawczyni, że nietrafne jest powoływanie się przez nią na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SAB 344/03. Dotyczył on bowiem udostępnienia informacji przez spółdzielnię mieszkaniową (a nie przez zarządcę nieruchomości, wchodzącej w skład wspólnoty mieszkaniowej) a ponadto został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 listopada 2005 r. I OSK 112/05, z jednoczesnym odrzuceniem skargi na bezczynność spółdzielni mieszkaniowej w udostępnienieu informacji publicznej, z powołaniem się na uchwałę z dnia 11 kwietnia 2005 r. I OPS 1/05 (ONSA i WSA 2005 Nr 4, poz. 63), w myśl której przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania do spółdzielni mieszkaniowych. Z tych względów orzeczono jak w pkt I postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 55 § 1 i art. 64 § 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od wniosku Sąd orzekł, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.