I SA/Op 110/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant ref. stażysta Anna Frydryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w O. występującej obecnie pod firmą "B" sp. z o.o. w O. na decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 12.932,60 (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset trzydzieści dwa 60/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pierwszy Urząd Skarbowy w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...] określił skarżącej Spółce za miesiąc lipiec 1999 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podlegającej zwrotowi na rachunek bankowy podatnika w kwocie niższej niż zadeklarowała Spółka, tj. w wysokości 415.612,00 zł. oraz ustalił na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 67.131 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż skarżąca wykonawszy w miesiącu lipcu 1999 r. usługi reklamy na rzecz Zakładu Mleczarskiego "C" Sp. z o.o. w W. nie odprowadziła na konto Urzędu Skarbowego w Opolu podatku należnego z tytułu tak wykonanych czynności w wysokości 219.222,99 zł. Ponadto stwierdzono, iż Spółka przyjmując do rozliczenia fakturę VAT Nr 359/06/99 z dnia 24.06.1999 r. wystawionej przez Sp. z o.o. D w W. naruszyła przepis art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Ponadto organ podatkowy stwierdził, iż odliczenie podatku naliczonego wykazanego w wystawionym duplikacie faktury z dnia 02.03.1999 r. Nr 5, powinno odbyć się w rozliczeniu za miesiąc marzec lub następny, a nie za miesiąc lipiec 1999 r. (naruszono art. 19 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Ustalono również, iż Spółka zaniżyła podatek należny w kwocie 136,40 zł., gdyż wystawiła fakturę nr 2/COMVAL/99 w dniu 22.07.1999 r., w której wykazała kwotę podatku w sytuacji, gdy czynność nią objęta była zwolniona od podatku od towarów i usług. Nie odprowadzając podatku należnego z tak wystawionej faktury naruszono dyspozycję art. 33 ust. 1 ustawy o VAT. Oprócz tego organ podatkowy pierwszej instancji uznał, iż wydatek poniesiony przez Spółkę za usługi związane z uzyskaniem przedłużenia terminu odprawy celnej czasowej udokumentowany fakturą VAT Nr 169/99, nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. W związku z tym, zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT zawyżono podatek naliczony do odliczenia z tego tytułu o kwotę 176 zł. Nadto stwierdzono, że Spółka odliczając z faktury zaliczkowej nr 11/07/99 z dnia 28.07.1999 r. podatek naliczony naruszyła przepis art. 6 ust. 8 ustawy o VAT oraz przepis § 54 ust. 4 pkt 4a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024). Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka skarżąca wniosła odwołanie w którym wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w odniesieniu do bezzasadnego opodatkowania usług wykonanych w ramach umowy zawartej przez nią z Zakładem Mleczarskim "C" w W. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym zakresie, - uchylenia decyzji w odniesieniu do naliczenia podatku należnego w kwocie 500,94 zł. od rzekomego przekazania towarów na cele reklamy i reprezentacji oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania od tej kwoty, - uchylenia decyzji w odniesieniu do uznania zaniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z duplikatu faktury Nr 5 w kwocie 3.363,74 zł. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego od tej kwoty. Izba Skarbowa w Opolu w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliła w całości decyzję organu podatkowego I instancji i określiła wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym za lipiec 1999 r. podlegającej zwrotowi na rachunek bankowy podatnika w kwocie 419.476 zł. oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 65.972 zł. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż Spółka wykonawszy w miesiącu lipcu 1999 r. usługi reklamy na rzecz Zakładu Mleczarskiego "C" Sp. z o.o. w W. nie odprowadziła na konto Urzędu Skarbowego w Opolu podatku należnego z tytułu wykonanych czynności. Spółka "A" w O. zawarła w dniu 31.03.1999 r. pisemną umowę z Zakładem w W. dotyczącą reklamy produktów tych Zakładów. Wykonanie wszystkich czynności w ramach wyżej wymienionej umowy "A" w O. zleciła innym firmom prowadzącym działalność w takim zakresie. Zdaniem Izby Skarbowej faktury wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ujęte przez "A" w O. w rejestrze zakupu VAT w miesiącu lipcu 1999 r. i księgowane w tym miesiącu, dokumentują ostateczne wykonanie usług reklamy produktów Zakładów w W., w ramach umowy zawartej przez kontrolowaną z tym Zakładem w dniu 31.03.1999 r., od których za ten miesiąc skarżąca miała obowiązek odprowadzić na konto Urzędu Skarbowego podatek należny. Podkreślono przy tym, że kwestia powyższa została rozstrzygnięta w decyzji Izby Skarbowej w Opolu z dnia 07.07.2000 r., nr [...] dotyczącej usług wykonanych w ramach przedmiotowej umowy w miesiącu maju 1999 r. W uzasadnieniu tej decyzji w sposób szczegółowy opisano ustalenia świadczące o wykonaniu usług w tym miesiącu. Ustalenia te znajdują, zdaniem organu odwoławczego, odniesienie dla sposobu i terminu wykonania czynności w ramach wyżej wymienionej umowy w miesiącu lipcu 1999 r. O powyższym świadczy oświadczenie z dnia 04.05.2000 r. Dyrektora Finansowego "A" w O. Pana P. K. przedstawiające sposób zatwierdzania faktu wykonania usług przez Dział Handlu i Marketingu "E" w W., który to dział "obsługuje" poszczególne Spółki "E" z terenu kraju, w tym "A" w O., w zakresie dotyczącym zawieranych przez nie umów dotyczących usług marketingu i sprzedaży. Powyższe w sposób jednoznaczny świadczy o tym, iż sporne usługi zostały wykonane już w miesiącu lipcu 1999 r. Zauważyć należy, iż termin wykonania tych usług nie może być zmieniony przez zapis umowy z dnia 31.03.1999 r., stanowiący, iż faktura za wykonane usługi określone niniejszą umową będzie wystawiona w terminie 7 dni po wykonaniu usługi, jednak nie później niż 31.12.1999 r. Jest to termin ostateczny określony przez strony, nie zmieniający faktu, jak wynika z wyżej wymienionych ustaleń, iż usługi zostały wykonane wcześniej - w sprawie pozostającej przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego w miesiącu lipcu 1999 r. Izba Skarbowa w Opolu rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji uznała pozostałe zarzuty odwołania wskazując, iż odliczenie podatku naliczonego wykazanego w wystawionym duplikacie faktury z dnia 02.03.1999 r. nr 5 powinno odbyć się w rozliczeniu za miesiąc lipiec 1999 r., jak to uczyniła Spółka, a nie w rozliczeniu za miesiąc, którego dotyczył oryginał faktury, tj. za miesiąc marzec lub następny. Ponieważ faktura zaginęła i do nabywcy wcale nie dotarła, nabywca towaru nie miał prawa dokonać odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc nabywca usług. W związku z powyższym Izba Skarbowa uznała w tej części zarzut odwołania za uzasadniony i uchyliła decyzję organu podatkowego w tym zakresie. Ponadto Izba Skarbowa stwierdziła, iż skarżąca przyjmując do rozliczenia fakturę VAT Nr 359/06/99 z dnia 24.06.1999 r. nie naruszyła przepisu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Jak wynika z akt sprawy faktura dotyczyła nowej kampanii reklamowej - plakaty z nowej kampanii reklamowej oprawione w ramki zostały umieszczone w pomieszczeniach biurowych Spółki. Z uwagi na fakt, iż nie były one umieszczone na zewnątrz Spółki, stanowiły wyposażenie biur pracowników, a nie informację dla potencjalnego klienta służącą do nabycia przedstawionego na plakatach towaru. Zdaniem organu odwoławczego, taki sposób umieszczenia plakatów nie spełnia cech reklamy. Wobec powyższego Izba Skarbowa uchyliła również i w tej części zaskarżoną decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w Opolu. Strona skarżąca zarzucała organom podatkowym: - naruszenie na powyższą decyzję izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] - przepisów postępowania tj. przepisów art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez dokonanie nieprawidłowych, niekompletnych oraz sprzecznych zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń faktycznych, - naruszenia prawa materialnego, to jest przepisów art. 6 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 08.01.19993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w sprawie , - naruszenie prawa materialnego – art. 65 § 1 kodeksu cywilnego - również poprzez niezastosowanie powyższego przepisu w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja w znacznej części jest nieczytelna, gdyż zamiast szczegółowych rozważań dotyczących stanu faktycznego i prawnego odwołuje się do innej decyzji wydanej przez Izbę Skarbową w Opolu. Izba Skarbowa w Opolu, podobnie jak organ podatkowy pierwszej instancji, nie przeprowadziła analizy łączącego skarżącej z Zakładem Mleczarskim ,,C" [...] Spółką z o.o. w W. stosunku prawnego i nie ustaliła jego przedmiotu oraz treści - co stanowi ewidentne naruszenie przepisów postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy - bez szczegółowych ustaleń we wskazanym zakresie niemożliwe bowiem było wydanie prawidłowej decyzji podatkowej w przedmiotowej sprawie. Organy podatkowe zobowiązane były do ustalenia - do wykonania jakich czynności w ramach umowy zobowiązana była strona skarżąca. Jednakże zaniechały one w ogóle dociekania do istoty treści umowy zawartej pomiędzy skarżącą a Spółką z W. - przyjmując w sumie nie poparte stosownym postępowaniem założenie, że podatnik był jedynie pośrednikiem pomiędzy Zakładem Mleczarskim "C" [...] Spółka z o.o. a podwykonawcami - w zakresie realizacji drobnych /jednostkowych/ usług - co jest w sposób oczywisty niezgodne z materiałami sprawy i jej stanem faktycznym, w tym w szczególności z umową z dnia 31.03.1999 r. Treść umowy z dnia 31.03.1999 r., zdaniem skarżącej, wskazywała jednoznacznie, iż do zakresu przedmiotowego umowy należy opracowywanie, przygotowywanie i prowadzenie kampanii reklamowych, promocji i innych akcji reklamowych. Zdaniem skarżącej tego rodzaju zapis umowy nie pozostawia wątpliwości, iż skarżąca przyjęła do realizacji usługi, które wiązały się z wykonaniem wielu czynności składających się na jedną całość i że dopiero wykonanie wszystkich niezbędnych i zaplanowanych w ramach danej akcji reklamowej działań upoważniało do stwierdzania, iż zlecona usługa została wykonana. Realizowana przez skarżącą usługa przeprowadzenia akcji reklamowej nie mogła być traktowana jako wykonana w miesiącu lipcu 1999 r. - gdyż w tamtym okresie można było jedynie mówić, iż miały miejsce czynności stanowiące tylko pewien wycinek działań zmierzających do osiągnięcia celu zawartej umowy. Należy podkreślić, że specyfika kampanii reklamowych polega na rozciągniętym w czasie, pracochłonnym procesie składającym się z bardzo wielu elementów, takich jak: przygotowanie koncepcji reklamowej, planowanie poszczególnych działań reklamowych, opracowanie projektów reklam i ich wybór /selekcja/, emisja spotów reklamowych mających na celu dotarcie do docelowych grup odbiorców, itp. Promowany produkt w sposób wymierny i efektywny buduje w świadomości konsumentów tylko cała kampania reklamowa i tylko taka całościowa kampania reklamowa docelowo zapewnia wzrostowe tendencje przychodów ze sprzedaży. Skarżąca uważa, iż poczynione przez organy podatkowe wybiórcze i fragmentaryczne ustalenia, które doprowadziły do przyjęcia, iż miało miejsca wykonanie usługi /o nieustalonej przez organ podatkowy treści/ oraz wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiły z naruszeniem przepisów art. 122, 180 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a naruszenie to miało w sposób oczywisty istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy narusza także przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skoro w miesiącu lipcu 1999 r. skarżąca nie wykonała jeszcze na rzecz Zakładu Mleczarskiego "C" [...] Spółka z o.o. zleconej usługi przeprowadzenia akcji /kampanii/ reklamowej - objętej zakresem przedmiotowym łączącej strony umowy z dnia 31.03.1999 r. - to zastosowanie przepisu art. 6 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o VAT do oceny stanu faktycznego jaki miał miejsce w miesiącu lipcu 1999 r. i rozstrzygnięcia sprawy - powoduje, iż przywołane przepisy zastosowane zostały w sposób niewłaściwy. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Opolu wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga fakt, iż wyniku ponownej analizy akt sprawy – Izba Skarbowa w Opolu decyzją z dnia 12.08.2003 r. wydaną na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) uchyliła zaskarżoną decyzję oraz uchyliła decyzję organu podatkowego I instancji i określiła wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym za miesiąc lipiec 1999 r. podlegającej zwrotowi na rachunek bankowy podatnika w kwocie 638.699 zł. oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 206 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Spółka skarżąca nie zaniżyła w miesiącu lipcu 1999 r. podatku należnego o kwotę 219.222,99 zł., ponieważ nie powstał obowiązek podatkowy w tym miesiącu od wykonywanych usług reklamowych na rzecz Zakładu w W. Jednakże decyzja powyższa została wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem została ona uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 2405/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona w części dotyczącej naliczenia skarżącej podatku należnego VAT z tytułu zrealizowanych usług reklamowych na rzecz Zakładu Mleczarskiego "C" Spółka z o.o. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu jest sądem właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 cyt. ustawy). W ocenie Sądu trafny jest zarzut skarżącej, iż organ podatkowe nie dokonały analizy stosunku prawnego łączącego skarżącą z Zakładem Mleczarskim "C" w W., a wynikającego z umowy zawartej w dniu 31.03.1999 r. Organy nie ustaliły przedmiotu umowy oraz jej treści, przez co dopuściły się naruszenia art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania, wszechstronnego rozważenia i oceny materiału dowodowego w myśl przepisów art. Art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Jest poza sporem, że wymieniony przepis art. 122 wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Zasada ta nakazuje organom podatkowym uwzględniać zarówno okoliczności korzystne, jak i niekorzystne dla strony (patrz: wyrok NSA z dnia 06.11.2003 r., I SA/Gd 1237/00, POP 2004/1/1). Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, by dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Przyjęta natomiast w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (patrz: wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r., I SA/Po 1342/99). Przebieg postępowania oraz treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ ten w sposób dowolny, bez wszechstronnej analizy i oceny materiału dowodowego uznał, iż Spółka skarżąca w miesiącu lipcu 1999r. wykonała usługi reklamy na rzecz Zakładu Mleczarskiego "C" Sp. z o.o. w W. i w związku z tym nie odprowadziła podatku należnego z tytułu wykonanych czynności. Z umowy zawartej między stronami w dniu 31 marca 1999 r. jednoznacznie wynika, iż skarżąca przyjęła do realizacji usługi w zakresie dystrybucji produktów Zleceniodawcy oraz prowadzenia działań marketingowych i handlowych w zakresie tych produktów. Do tak ogólnie określonego zakresu przedmiotowego umowy zaliczono szereg czynności, z których niektóre zostały wyszczególnione, w tym opracowywanie, przygotowywanie i prowadzenie kampanii reklamowych promocji i innych akcji reklamowych. Ten jednak element stanowił, zgodnie z treścią § 1 pkt 2 umowy - jednie fragment całościowej usługi określonej w § 1 pkt 1 umowy, w postaci dystrybucji produktów Zleceniodawcy oraz prowadzenia działań marketingowych i handlowych w zakresie tych produktów. Przy czym stwierdzić trzeba, iż ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, iż jeżeli realizowane czynności w ramach zawartego kontraktu stanowią jedynie jeden z etapów jego realizacji, czynności te nie mogą podlegać wyodrębnieniu i opodatkowaniu według innych zasad aniżeli całość czynności składających się na kompleksową usługę stanowiącą przedmiot umowy, Zgodzić należy się z twierdzeniem wyrażonym w skardze, iż w miesiącu lipcu 1999 r. skarżąca dokonała czynności (opracowanie projektów opakowań napojów jogurtowych [...], zlecenie emisji reklam), które stanowiły pewien wycinek działań zmierzających do osiągnięcia celu zawartej umowy, a także poglądem, iż: "skoro więc strony zawarły umowę na przeprowadzenie kampanii reklamowej - to jej rozliczenie mogło nastąpić tylko po wykonaniu usługi, określonej w umowie zgodną wolą stron, co też strony uczyniły w listopadzie 1999 r., podpisując protokół zdawczo - odbiorczy z wykonanej usługi oraz wystawiając w związku z wykonaniem usługi fakturę VAT". Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 2041/2000, w którym uchylono decyzje organów podatkowych w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1999 r. Spółce z o.o. "B" w O. Istota sporu rozstrzygniętego powyższym wyrokiem była tożsama z przedmiotem niniejszego postępowania i sprowadzała się do stwierdzenia, iż całkiem nieuzasadnione było opodatkowanie jako wykonania usługi - czynności otrzymania przez skarżącą towarów służących realizacji umowy z dnia 31 marca 1999 r. zawartą pomiędzy Zakładem Mleczarskim "C" w W. Spółka z o.o. a stroną skarżącą. Należy podzielić pogląd, iż: "że nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynność odbioru towarów od dostawców, które służyć mają czynnościom opodatkowanym podatnika, lecz realizacja tych czynności przez podatnika. W oparciu o zebrany materiał dowodowy sprawy organy podatkowe całkowicie bezpodstawnie przyjęły. że otrzymanie materiałów reklamowych przez stronę skarżącą jest tożsame z wykonaniem przez nią czynności reklamowych podlegających opodatkowaniu. Organ podatkowy w każdym przypadku musi bowiem wykazać: rodzaj czynności opodatkowanej (usługi), w tym sposób jej realizacji oraz w którym momencie nastąpiło zakończenie jej wykonywania, z czym najczęściej należy wiązać moment powstania obowiązku podatkowego. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe takich ustaleń w ogóle nie poczyniły, dokonując opodatkowania jako usługi, samej czynności otrzymania przez skarżącą materiałów reklamowych, nie analizując nawet sposobu oraz ilości, a także terminu ich wykorzystania w celach, dla których zostały nabyte". Mając powyższe na względzie uzasadnione staje się stwierdzenie, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 6 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wynikające z uchybień proceduralnych, w postaci naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Równocześnie na podstawie art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. art. 200, 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.