I SA/Op 133/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 września 2018 r., nr SKO.40.213.2018.po w przedmiocie uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. i umorzenie postępowania uchyla zaskarżoną decyzję. . Przedmiotem skargi Prokuratora Okręgowego w Opolu (dalej też: Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej też: Organ II instancji) z dnia 27 września 2018 r., uchylająca w całości decyzję Burmistrza Brzegu (dalej też: organ podatkowy) z dnia 30 listopada 2017 r., którą organ ten określił Agencji Mienia Wojskowego (następcy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012 i umarzająca postępowanie w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż Wojskowa Agencja Mieszkaniowa (dalej: WAM; podatnik), poprzez swój Oddział Regionalny we Wrocławiu złożyła Burmistrzowi Brzegu deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2012, obliczona kwota podatku wyniosła 181.604 zł. Podatnik (w ten sam sposób) kilkakrotnie składał korekty deklaracji na podatek od nieruchomości. W ostatniej korekcie deklaracji (z grudnia 2012 r.) Agencja wykazała kwotę podatku wynoszącą 180.508 zł. Postanowieniem z 5 listopada 2013 r., Burmistrz Brzegu wszczął z urzędu wobec Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012. Postanowienie doręczono 12 listopada 2013 r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, pod adresem siedziby Oddziału Regionalnego WAM we Wrocławiu. Postanowieniem z 9 listopada 2017 r., Burmistrz Brzegu włączył do materiału dowodowego, zebranego w prowadzonym postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012, dowody zgromadzone w toku czynności sprawdzających. Postanowienie doręczono 16 listopada 2017 r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, równocześnie pod adresem siedziby Agencji Mienia Wojskowego (dalej: AMW; podatnik) w Warszawie (następcy prawnego WAM) oraz pod adresem siedziby Oddziału Regionalnego AMW we Wrocławiu. Postanowieniem z 9 listopada 2017 r., Burmistrz Brzegu wyznaczył AMW, na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012. Postanowienie doręczono 16 listopada 2017 r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, równocześnie pod adresem siedziby AMW w Warszawie oraz pod adresem siedziby Oddziału Regionalnego AMW we Wrocławiu. Decyzją z 30 listopada 2017 r., Burmistrz Brzegu określił podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2012 w wysokości 414.969 zł. Decyzję doręczono, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, 6 grudnia 2017 r. pod adresem siedziby AMW w Warszawie oraz 4 grudnia 2017 r. pod adresem siedziby Oddziału Regionalnego AMW we Wrocławiu. Od opisanej wyżej decyzji wniesiono odwołanie, opatrzone datą 5 grudnia 2017 r. Odwołanie zostało wysłane 20 grudnia 2017 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej. Odwołanie podpisał radca prawny R. K., wskazując na udzielone mu pełnomocnictwo do działania w imieniu AMW. Podatnik wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza Brzegu w całości. Na wezwanie Kolegium Odwoławczego, do akt sprawy pełnomocnik złożył pełnomocnictwo szczególne (PPS-1) z 15 czerwca 2018 r., podpisane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW we Wrocławiu R. R., do reprezentowania mocodawcy (tj. AMW) w postępowaniu dot. określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r., w tym do występowania przed organem podatkowym I instancji, jak i przed organami wyższego stopnia (SKO), a także sądami administracyjnymi i innymi podmiotami, których może to dotyczyć. Następnie do akt sprawy odwoławczej pełnomocnik złożył (3 września 2018 r. wg daty prezentaty) pełnomocnictwo z 17 marca 2016 r., udzielone Dyrektorowi Oddziału Regionalnego AMW we Wrocławiu R. R. przez p.o. Prezesa AMW M. M., do reprezentowania AMW w sprawach przed m.in. organami administracji rządowej i samorządowej z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw radcom prawnym, innym pracownikom AMW Oddziału Regionalnego we Wrocławiu oraz radcom prawnym lub adwokatom świadczącymi pomoc prawną na podstawie umów cywilnoprawnych. Ponadto r.pr. R. K. przedłożył pełnomocnictwo szczególne (PPS-1) z 31 sierpnia 2018 r., podpisane przez Prezesa AMW K. F., udzielone R. R., do występowania przed organem w sprawie z prawem udzielenia dalszego pełnomocnictwa. W piśmie z 3 września 2018 r. r.pr. R. K. wyjaśnił, że doręczenie objętej odwołaniem decyzji nastąpiło w dniu wpływu pisma do siedziby Agencji w Warszawie, tj. 6 grudnia 2017 r. Datę sporządzenia odwołania (5 grudnia 2017 r.) należy traktować jako oczywistą omyłkę. Odwołanie zostało wniesione 20 grudnia 2017 r. (co wynika z dowodu nadania przesyłki poleconej złożonego do akt sprawy odwoławczej), a więc w ustawowym terminie. Agencja wpłaciła zaległość podatkową wynikającą z decyzji wraz z odsetkami przelewami z 29 grudnia 2017 r. (kwoty 234.461 zł i 120.719 zł), co wynika z potwierdzeń udostępnionych przez organ podatkowy I instancji. Ponadto Burmistrz Brzegu wyjaśnił w piśmie z 9 lipca 2018 r., że bieg terminu przedawnienia zobowiązania na rok 2012 nie został przerwany oraz nie zaistniały inne okoliczności wskazane w art. 70 Ordynacji podatkowej, a zobowiązanie podatkowe wygasło 29 grudnia 2017 r. wskutek jego zapłaty w całości. Organ II Instancji decyzją z dnia 27 września 2018 roku, uchylił w całości decyzję organu podatkowego i umorzył postępowanie w sprawie, uznając je za bezprzedmiotowe. Zdaniem Organu II instancji doręczenie korespondencji równolegle pod adresem siedziby osoby prawnej oraz pod adresem siedziby oddziału osoby prawnej skutkuje niejako dwukrotnym doręczeniem stronie tego samego pisma i dwukrotnym rozpoczęciem biegu ewentualnego terminu procesowego. Tym samym Organ II instancji stwierdził, iż doręczenie Decyzji Burmistrza w siedzibie Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego we Wrocławiu (w dniu 4 grudnia 2017 roku) i w siedzibie Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie (w dniu 6 grudnia 2017 roku) nie może pociągać za sobą niekorzystnych skutków dla Agencji, jako podatnika, w postaci stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza. Nadto wskazał, iż zobowiązanie WAM w podatku od nieruchomości za 2012 r. wygasło w całości wskutek zapłaty rat podatku w roku 2012 oraz zapłaty w roku 2017 zaległości podatkowej wynikającej z decyzji organu podatkowego. Upływ terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi ujemną przesłankę procesową, w konsekwencji czego Organ II instancji stwierdził, iż pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatnika w podatku od nieruchomości na rok 2012 zakończył swój bieg wraz z upływem 31 grudnia 2017 r. Określone w decyzji Burmistrza Brzegu zobowiązanie podatkowe zostało w całości wykonane. Wobec upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, postępowanie podatkowe stało się bezprzedmiotowe z powodu nieistnienia zobowiązania podatkowego, którego postępowanie to miałoby dotyczyć. Wobec powyższego, w ocenie Organu II instancji, należało uchylić decyzję Burmistrza i umorzyć postępowanie podatkowe poprzez uznanie, iż wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok nie było dopuszczalne w roku 2018. Prokurator Okręgowy w Opolu sporządził 4 kwietnia 2019 r. skargę na powyższą decyzję. Prokurator zaskarżył tę decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie podatkowe: 1) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) [dalej: o.p.], poprzez uchylenie w całości decyzji Burmistrza Brzegu i umorzenie postępowania w sprawie z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało zainicjowane postępowanie odwoławcze w skutek niezłożenia skutecznego odwołania od decyzji Burmistrza Brzegu w terminie; 2) art. 228 § 1 pkt 2 o.p., poprzez wydanie przez SKO decyzji uchylającej decyzję Burmistrza Brzegu i umarzającej postępowanie w sprawie, w sytuacji gdy organ II instancji winien był wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania; 3) art. 151 § 1 o.p., poprzez błędne uznanie, iż doręczenie korespondencji równolegle pod adresem siedziby osoby prawnej oraz pod adresem siedziby oddziału osoby prawnej skutkuje niejako dwukrotnym doręczaniem podatnikowi tego samego pisma i dwukrotnym rozpoczęciem biegu terminu procesowego; 4) art. 223 o.p., poprzez uznanie, iż podatnik wniósł odwołanie od decyzji Burmistrza Brzegu w terminie przewidzianym niniejszym przepisem. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wskazał , iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Spór na obecnym etapie dotyczy ustalenia, czy Organ II instancji był uprawniony do rozpatrzenia odwołania i wydania zaskarżonej decyzji, czy też - jak podnosi Skarżący – winien był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania – a to na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Zdaniem bowiem Skarżącego, odwołanie od decyzji Burmistrza Brzegu zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 223 o.p. Potwierdzeniem powyższego jest okoliczność, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja organu podatkowego została odebrana przez podatnika w miejscu prowadzenia działalności we Wrocławiu (pod adresem: ul. Sztabowa 32, 50-984 Wrocław) w dniu 4 grudnia 2017 roku. Natomiast odwołanie, które jest datowane na 5 grudnia 2017 roku, podatnik wniósł w dniu 20 grudnia 2017 roku. W związku z tym Skarżący stoi na stanowisku, iż jako datę doręczenia przedmiotowej decyzji należy przyjąć 4 grudnia 2017 roku, ponieważ w tym dniu została ona doręczona w miejscu prowadzenia działalności przez Agencję we Wrocławiu. Natomiast w dniu 6 grudnia 2017 roku Decyzja Burmistrza wpłynęła do siedziby Podatnika, co jednak nie zniweczyło skutku doręczenia z dnia 4 grudnia. W sporze tym rację należy przyznać Skarżącemu. Zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisie art. 151 § 1 o.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Tym samym przepis ten wskazuje na dwa niezależne i równoważne względem siebie miejsca, w których doręcza się pisma osobom prawnym, tj.: • lokal siedziby • miejsce prowadzenia działalności. Zgodnie zaś z przepisem art. 223 § 2 o.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia. W tym miejscu wskazać należy na ugruntowaną już linię orzeczniczą dotyczącą zasad doręczania pism w trybie art. 151 o.p. I tak, w Warszawie w wyroku z dnia 29 maja 2018 roku, sygn. III SA/Wa 962/18 wskazał, iż "artykuł 151 O.p. zawiera zamknięty katalog miejsc, w których można doręczać korespondencję jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej w postępowaniu podatkowym - w zwykłym trybie. Miejscem doręczania pism jednostkom organizacyjnym i osobom prawnym jest lokal ich siedziby lub miejsce wykonywania działalności. Z uwagi na użycie przez ustawodawcę łącznika "lub", wyrażającego alternatywę rozłączną, wyżej wymienione miejsca należy uznać za równorzędne co do stosowania i skuteczności doręczeń (por, wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1270/10). Doręczenie jest zatem skuteczne niezależnie od tego, pod którym z tych adresów zostało dokonane (por, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Op 275/08, oraz wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 127/09)". Analogicznie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 29 grudnia 2016 roku, sygn. I SA/Ke 617/16 wskazując, iż właściwym sposobem doręczania przez organ podatkowy korespondencji procesowej jest ten określony w art. 151 Ordynacji podatkowej. Stosownie bowiem do treści art. 151 Ordynacji podatkowej osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności, osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Z uwagi na użycie przez ustawodawcę łącznika "lub", wyrażającego alternatywę rozłączną, wskazane miejsca należy uznać za równorzędne co do stosowania i skuteczności doręczeń. Nie są to przykładowo określone sposoby do doręczeń, lecz jedyne możliwe w postępowaniu podatkowym, których zachowanie gwarantuje skuteczność doręczania pism. Co więcej, kwestia sposobu doręczania pism procesowych do osób prawnych przez organy podatkowe jest w analogiczny sposób postrzegana w literaturze przedmiotu. Przykładowo J. Borkowski oraz B. Adamiak wskazują, iż doręczenie dokonywane jest w dwóch miejscach wskazanych wprost w art. 151 § 1, które traktowane są jako równorzędne co do skuteczności doręczenia, bo połączono je słowem "lub". Można dokonywać doręczenia w siedzibie adresata w jednym przypadku, a w miejscu prowadzenia działalności w drugim przypadku lub też stale wskazywać tylko jedno z tych miejsc jako adres, pod który kierowane są pisma (J. Borkowski/B. Adamiak, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2016, Wrocław 2016, s. 820). Biorąc pod uwagę powyższe, rację należy przyznać Skarżącemu, iż w dniu 4 grudnia 2017 roku miał miejsce skutek prawny w postaci doręczenia decyzji organu podatkowego - tego dnia miał bowiem miejsce odbiór pisma przez Podatnika w miejscu prowadzenia działalności - we Wrocławiu pod adresem ul. Sztabowa 32. Organ podatkowy miał bowiem prawo w niniejszej sprawie wysyłać pisma na ten właśnie adres i z uprawnienia tego skorzystał. Nie ulega przy tym wątpliwości fakt, iż adres we Oddziału Regionalnego we Wrocławiu, pod którym odebrano decyzję w dniu 4 grudnia, był adresem miejsca prowadzenia działalności przez podatnika. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na następujące okoliczności. To Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, działająca na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r. poz. 133 ze zm.), złożyła Burmistrzowi Brzegu deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2012 oraz jej korekty. Według przepisów obowiązujących w roku 2012: Agencja była państwową osobą prawną podległą Ministrowi Obrony Narodowej, siedzibą Agencji było miasto Warszawa, Agencja działała na podstawie ustawy oraz statutu (art. 8 ust. 3-4, art. 9 ust. 1 ww. ustawy). Organami Agencji byli Prezes i dyrektorzy oddziałów regionalnych (art. 10 ust. 2 i 3 ww. ustawy). Agencją kierował Prezes, do którego zadań należało w szczególności reprezentowanie Agencji na zewnątrz (art. 12 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Oddziały regionalne Agencji tworzono dla obszaru jednego lub kilku województw lub ich części. Oddziałami regionalnymi kierowali dyrektorzy (art. 13 ust. 3 i 4 ww. ustawy). Oddział regionalny był aparatem wykonawczym dyrektora oddziału regionalnego (§ 7 ust. 2 statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie nadania statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Dz. U. z 2014 r. poz. 299). Skarb Państwa powierzył Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości stanowiących jego własność, wyszczególnionych w art. 14 ust. 1 ww. ustawy. Dyrektor oddziału regionalnego WAM wykonywał zadania wynikające z ww. ustawy, a w szczególności administrował zasobem nieruchomości Agencji (§ 8 pkt 4 statutu WAM). Powołane przepisy dotyczące WAM utraciły moc w związku z wejściem w życie 1 października 2015 r. ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego. Podmiotem, który złożył Burmistrzowi Brzegu deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2012 była więc WAM. Okoliczność, iż w deklaracji oznaczono podatnika jako WAM Oddział Regionalny Wrocław jest obojętne dla istoty sprawy, gdyż Oddział Regionalny był wewnętrzną jednostką organizacyjną Agencji, a Dyrektor Oddziału Regionalnego administrował zasobem nieruchomości Agencji. Oddział regionalny AMW nie posiadał zatem statusu podatnika odrębnie od Agencji. Zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1456 z późn. zm., dalej: uAMW), Agencja jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej: UFP)., nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej (ust. 1); Agencja działa na podstawie ustawy i statutu (ust. 2); siedzibą Agencji jest miasto stołeczne Warszawa (ust. 3). Agencja wykonawcza, w rozumieniu art. 18 UFP, jest państwową osobą prawną tworzoną na podstawie odrębnej ustawy w celu realizacji zadań państwa. Skarb Państwa powierzył Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do mienia wyszczególnionego w art. 6 ust. 1 uAMW. Organami AMW są: 1) Prezes Agencji; 2) Rada Nadzorcza; 3) dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji (art. 10 uAMW). Prezes Agencji kieruje Agencją i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 12ust. 1 uAMW). Na mocy art. 120 ust. 1 uAMW, z dniem 1 października 2015 r. połączono: 1) Wojskową Agencję Mieszkaniową utworzoną na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 2) Agencję Mienia Wojskowego utworzoną na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2013 r. poz. 712 ze zm.). Połączenie agencji, o których mowa w ust. 1, nastąpiło przez przejęcie Agencji Mienia Wojskowego przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (art. 120 ust. 2 uAMW). Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, w związku z przejęciem Agencji Mienia Wojskowego wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki Agencji Mienia Wojskowego (art. 120 ust. 3 uAMW). Wojskowa Agencja Mieszkaniowa po połączeniu agencji, o których mowa w art. 120 ust. 1, z dniem 1 października 2015 r. otrzymała nazwę Agencja Mienia Wojskowego (art. 121 uAMW). Nie może budzić wątpliwości, iż stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c o.p., która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy (art. 133 § 1 o.p.). W rozpatrywanej sprawie stroną postępowania podatkowego jest Agencja Mienia Wojskowego, działająca w roku 2012 pod nazwą - Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Ponadto Burmistrz Brzegu w osnowie wydanej decyzji wskazał, że określa podatnikowi – AMW - wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Agencja posiada osobowość prawną. Dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji posiadają status organów AMW jednak nie zostali wyposażeni w ustawowe umocowanie do działania w imieniu Agencji w toku postępowania podatkowego. Według art. 15 uAMW, oddziały regionalne Agencji tworzy się dla obszaru jednego lub kilku województw lub ich części (ust. 1). Oddziałami regionalnymi Agencji kierują dyrektorzy przy pomocy zastępców (ust. 2). Oddziały regionalne Agencji organizują pracę właściwych rzeczowo i miejscowo dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji (§ 2 ust. 4 statutu Agencji Mienia Wojskowego, rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie nadania statutu Agencji Mienia Wojskowego, Dz.U. z 2017 r. poz. 18). Oddział regionalny w szczególności administruje zasobem nieruchomości oddziału regionalnego Agencji (§ 6 pkt 6 statutu AMW). Oddział regionalny jest więc wewnętrzną jednostką organizacyjną AMW. Wobec powyższego uzasadnionym jest twierdzenie, iż pod adresem: ul. Sztabowa 32, 50-984 Wrocław podatnik, czyli AMW, prowadził działalność w rozumieniu cytowanego przepisu art. 151 o.p. Pod adresem: ul. Sztabowa 32, 50-984 Wrocław zlokalizowane jest biuro Oddziału Regionalnego we Wrocławiu, z którego zresztą zostało nadane odwołanie. Agencja składa i składała deklaracje podatkowe poprzez oddział we Wrocławiu - Oddział Terenowy we Wrocławiu, a po zmianach organizacyjnych związanych z połączeniem AMW i WAM - Oddział Regionalny we Wrocławiu. Skoro zatem skutek prawny doręczenia miał miejsce w dniu 4 grudnia 2017 roku, to bez znaczenia pozostaje fakt, iż w dniu 6 grudnia 2017 roku pismo wpłynęło również do siedziby podatnika w Warszawie. Niewątpliwie zatem SKO w ramach rozpoznawania niniejszej sprawy winien był wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza, a to w trybie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 o.p., który stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wskazać przy tym należy, iż uchybienie terminu jest bezspornie okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości aniżeli wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Organu II instancji, iż doręczanie korespondencji równolegle pod adresem siedziby osoby prawnej oraz pod adresem siedziby oddziału osoby prawnej skutkuje dwukrotnym doręczeniem stronie tego samego pisma i dwukrotnym rozpoczęciem biegu ewentualnego terminu procesowego. Sąd akceptuje pogląd wyrażany w doktrynie odnośnie konieczności ścisłego przestrzegania przepisów dotyczących doręczeń, akcentując, iż o tym, czy pismo zostało skutecznie doręczone, powinny decydować tylko i wyłącznie okoliczności wskazane w przepisach dotyczących doręczeń (tak: D. Strzelec, Naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe, W-wa 2009, s.190 i nast.; K.J. Stanik, Instytucje procesowe jako instrumenty ochrony podatnika w postępowaniu podatkowym, [w:] Doradca podatkowy obrońcą praw podatnika, red. J. Glumińska – Pawlic, Katowice 2007). Bez znaczenia zatem pozostaje okoliczność działania przez Organ II instancji "w interesie" podmiotu wnoszącego odwołanie poprzez uznanie, że "brak konsekwencji w działaniu organu podatkowego I instancji przejawiający się w doręczaniu pism kierowanych do AMW, a w tym decyzji podatkowej, zarówno pod adresem siedziby Agencji w Warszawie oraz pod adresem siedziby jej Oddziału Regionalnego we Wrocławiu nie może wywoływać negatywnych skutków w sferze interesu prawnego podatnika" czego efektem było uznanie odwołania za wniesione w terminie. Takie bowiem relatywizowanie skutków doręczenia na negatywne lub pozytywne dla strony słusznie krytykowane jest w doktrynie przedmiotu (vide: opracowania wskazanej powyżej), jak i w judykaturze (por. wyrok WSA z dnia 12.02.2008, sygn. I SA/Rz 819/07; wyrok WSA z dnia 30.06.2006 r., sygn. III SA/Wa 426/06). Przy relatywizowaniu skutków doręczenia dochodziłoby bowiem do sytuacji, kiedy doręczenie dokonane w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych uważane byłoby za prawnie skuteczne w zależności od późniejszych zdarzeń, niezwiązanych z samym aktem doręczenia. Zatem o skuteczności doręczenia powinny decydować tylko okoliczności wskazane w przepisach dotyczących doręczeń, zaś w każdym przypadku powinno być możliwe precyzyjne wskazanie, czy doszło do skutecznego doręczenia, czy też nie i jednoznaczne wskazanie daty doręczenia. Twierdzenie Organu II instancji o możliwości dwukrotnego rozpoczęcia biegu terminów związanych z dwukrotnym doręczeniem jest w świetle powyższego niedopuszczalne. Trudno wyobrazić sobie bowiem, jak wyglądałaby zasada związania organu decyzją (art. 212 o.p) przyjmując pogląd Organu II instancji. Od chwili którego z doręczeń organ miałby być związany decyzją i kto – podatnik czy organ miałby o wyborze tym decydować. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż doszło do uchybienia wskazanym w skardze przepisom postępowania w sposób powodujący konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.