I SA/Op 231/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. oddala skargę. W wyniku postępowania kontrolnego wszczętego postanowieniem z dnia 31.01.2008r. nr [...]organ I instancji stwierdził, iż poniesione w 2003r. przez J. K. (obecnie W.) wydatki i wartość zgromadzonego w tym roku mienia nie znajdują pokrycia w uzyskanych przez podatniczkę w tym roku dochodach (przychodach) i mieniu zgromadzonym w latach poprzednich. Ustalono, iż 2003 roku podatniczka była w związku małżeńskim z W. K., z którym pozostawała w ustawowej małżeńskiej wspólności majątkowej, przy czym prowadzili odrębne gospodarstwa domowe. Odnośnie mienia zgromadzonego przed 2003 r. pochodzącego z przychodów opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania ustalono, iż posiadane na dzień 1.01.2003r. przez J. K. środki pieniężne w postaci lokaty 6-miesięcznej odnawialnej na kwotę 630,14 USD oraz lokaty 3- miesięcznej odnawialnej na kwotę 661,48 Euro w Banku Zachodnim WBK S.A. Oddział K. oraz posiadane przez W. K. papiery wartościowe na rachunku inwestycyjnym w CDM PEKAO S.A. nie brały udziału w finansowaniu wydatków ponoszonych przez małżonków w 2003r. W kwestii uzyskanych dochodów (przychodów) organ I instancji na podstawie zebranych dowodów stwierdził, iż : J. K. w 2003r. uzyskała dochody : - ze stosunku pracy w kwocie 19.870,12 zł , - z kredytu zaciągniętego w C S.A. w P. na zakup samochodu marki Mercedes ML w części przypadającej na Nią w kwocie 38.596,41 zł - ze zwrotu nadpłaty podatku dochodowego za 2002 r. w wys. 1.704,90 zł . W. K. (małżonek) we wskazanym roku uzyskał dochody : - ze stosunku pracy w "Ż" sp. z o.o. w kwocie 3.652,54 zł - z pozarolniczej działalności gospodarczej w wys. 4.497,32 zł - ze sprzedaży (zamiany) samochodu marki BMW 535 w kwocie 43.000,00 zł - z uzyskanego - w części przypadającej na niego - kredytu w C S.A. w P. na zakup samochodu marki Mercedes ML w wys. 38.596,41 zł - z pożyczki z P. S.A. w kwocie 1.500,00 zł - z uzyskanej od R. K. pożyczki na zakup udziałów w "Ż." sp. z o.o. w kwocie 196.000,00 zł , - ze zwrotu nadpłaty podatku dochodowego za 2002r. w wys. 1.183,40 zł . Razem ustalone przez organ I instancji dochody małżonków J. i W. K. wyniosły 348.601,10 zł. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem , organ I instancji przyjął wykazane wydatki J. K. w 2003r. , które stanowiły kwotę 29.524,00 zł. Składało się na to: - na wyżywienie - 3.300,00 zł, ubrania - 1.000,00 zł, utrzymanie mieszkania - 2.400,00 zł, energię elektryczną gaz i wodę - 500,00 zł, ubezpieczenie - 74,00 zł, opłaty za telefon i RTV - 150,00 zł, spłatę pożyczek - 10.000,00 zł oraz odsetek od pożyczek - 12.100,00 zł, jako dotyczące tylko i wyłącznie jej osoby. Odnoście wydatków poniesionych w 2003r. przez małżonka, W. K. organ I instancji stwierdził, iż jest to kwota 411.020,60 zł, dotyczyły one: - zakupu samochodu Mercedes ML za kwotę 165.000,00 zł (na podstawie dowodów zgromadzonych m.in. w wyniku czynności sprawdzających dokonanych w firmie Auto- Komis "V" P. M. oraz wyjaśnień złożonych przez jej właściciela, - nabycia 196 udziałów w "Ż" sp. z o.o. za łączną kwotę 196.000,00 zł tj. razem - zapłaconego podatku od czynności cywilno-prawnych od umowy zakupu udziałów w "Ż" w kwocie 2.020,60 zł , - wpłat własnych dokonanych do kasy "Ż" tytułem zasilenia kasy w łącznej kwocie 48.000,00 zł. (KP nr 02/03/2003 z dnia 31.03.2003r. - 6.000,00 zł, ICP nr 1/04 z dnia 30.04.2003r.- 20.000,00 zł, KP nr 04/05/2003 z dnia 31,05.2003r. - 22.000,00 zł. Pozostałe wydatki poniesione przez W. K. przyjęto w kwotach wykazanych przez niego w oświadczeniu o poniesionych w 2003r. wydatkach, złożonym w toku prowadzonego wobec niego odrębnego postępowania, tj.: -na wyżywienie - 4.500,00 zł,- ubrania - 2.000,00 zł, - eksploatację samochodu - 5.000,00 zł,- podatek od nieruchomości - 500,00 zł, - opłaty za telefon i RTV - 4.000,00 zł, - koszty podróży - 5.000,00 zł, - zapłacone kary i grzywy (mandaty) - 1.500,00 zł. Wydatki w kwocie 50.000,00 zł na spłatę zaciągniętych pożyczek i kredytów przyjęto również za oświadczeniem W. K. łączna kwota oświadczonych wydatków wynosiła 72.500,00 zł. Ponadto w decyzji organu I instancji jako wydatek poniesiony przez obojga małżonków przyjęto kwotę 21.049,16 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy wysokością salda końcowego na dzień 31.12.2003r. w wys. 19.887,26 zł i salda początkowego na dzień 1.01.2003r. w wys. 0,00 zł na rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowym prowadzonym na imię obojga małżonków w banku PKO BP, powiększoną o zapłacone opłaty i prowizje, kwotę podatku dochodowego od naliczonych odsetek i kwotę odpisanych odsetek oraz pomniejszoną o kwotę dopisanych odsetek. Razem ustalone przez organ I instancji wydatki poniesione w 2003r. przez małżonków J. i W. K. wyniosły 534.093,76 zł. Różnica powyższych kwot przychodów i wydatków wynosząca 185.492,66 zł (534.093,76 zł - 348.601,10 zł) stanowiła przychód nieznajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, z czego na J. K. przypadła 1/2 tej kwoty, tj. kwota 92.746,33 zł, podlegająca opodatkowaniu 75 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Ustalenia te znalazły wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 25 lutego 2009r. nr [...], którą ustalono zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 69.560,00 zł od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003r. We wniesionym odwołaniu pełnomocnik podatniczki wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucał naruszenie art. 23 § 2, 122, 180 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w wyniku przeprowadzenia jednostronnych, nie skonfrontowanych przesłuchań, brak ustalenia w sposób obiektywny i pełny poszczególnych zjawisk w zakresie oświadczenia majątkowego W. K., nieprzesłuchania istotnych świadków w sprawie oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Zdaniem pełnomocnika w odniesieniu do ustalonych wydatków dotyczących zakupu samochodu Mercedes ML 430, poczyniono błędne ustalenia. Nie wiadomo za jaką kwotę sprzedający P. M. sprzedał przedmiotowy samochód - za 150 tys. zł, czy też za 165 tys. zł, bowiem na wystawionej nieprawdziwej fakturze pro forma ujawnił kwotę 75.000,00 zł, ostatecznie nie okazując faktury na kwotę wyższą tj. 165 tys. zł. Pełnomocnik zakwestionował także niską - w jego ocenie - kwotę, za jaką zostało przyjęte w komis od W. K. BMW 535. Pełnomocnik podniósł także, iż nie można uznać wydatku gotówkowego W. K. w wysokości 165.000,00 zł, bowiem za samochód Mercedes ML 430 nie zapłacił gotówką w całości. Prawie połowa, tj. 85.000,00 zł pochodziła z kredytu bankowego. Pominięto także całkowicie fakt, że kwota 165.000,00 zł została częściowo rozliczona poprzez przyjęcie w komis przez P. M. samochodu BMW 535. Pełnomocnik nie zgodził się również z ustaleniami organu I instancji związanymi z zakupem udziałów w spółce "Ż" przez W. K. Według Pełnomocnika ustalenie, iż W. K. zapłacił 196.000,00 zł p. J. K. za nabycie 196 udziałów Spółki jest nieprawdą, gdyż cała transakcja była bezgotówkowa. W rzeczywistości jedyne co mógł zapłacić W. K. to podatek od czynności cywilnoprawnych w łącznej kwocie ok. 2.000,00 zł od powyższej czynności. Zarzucił także błędne przyjęcie przez organ I instancji na podstawie oświadczeń J. i W. K. o poniesionych w 2003r. wydatkach wysokości kwot pożyczek spłaconych przez małżonków, bowiem z dokumentów wyraźnie wynika, że na przyjętą przez organ I instancji kwotę 50.000,00 zł spłaconych przez W. K. pożyczek składają się: zaciągnięta przez niego pożyczka w wys. 27.000,00 zł oraz prywatna pożyczka odwołującej w kwocie 22.100,00 zł. Według Pełnomocnika ponownego wyjaśnienia wymagała również kwestia wydatków W. K. dotyczących wpłat własnych dokonywanych do kasy spółki "Ż" w 2003r. w kwocie 48.000,00 zł. Wpłaty te wprawdzie miały miejsce, ale środki pieniężne pochodziły z konta bankowego J. K. - udziałowca Spółki, który dał upoważnienie i pełnomocnictwo W. K. jako ówczesnemu Dyrektorowi Zarządu Spółki do pobierania pieniędzy z jego konta celem zasilenia kasy Spółki. W odwołaniu zakwestionowano również wydatki W. K. w postaci kosztów ubrania, wyżywienia, płatności podatku od nieruchomości, opłat za telefon i sprzęt RTV, oraz koszty podróży, wskazując m.in., że koszty utrzymania W. K. ponosili jego dziadkowie. Za konieczne uznano przesłuchanie ich na powyższą okoliczność. Zastrzeżenia pełnomocnik wniósł również do umieszczonych w wydatkach małżonków operacji na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym prowadzonym na imię obojga małżonków w Banku PKO BP S.A. W dniu 14.05.2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, w tym materiał pozyskany w wyniku dodatkowego postępowania uzupełniającego w oparciu o art. 229 w/w ustawy, zaskarżoną decyzją uchylił w części dotyczącej kwoty 9.530,00 zł i umorzył w tym zakresie postępowanie. W pozostałej części dotyczącej kwoty 60.030,00 zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uwzględnił zarzuty odwołania, przyjął wydatki małżonków na spłatę pożyczek i kredytów w kwocie niższej niż w oświadczeniu. Określił je na podstawie faktycznych ustaleń organu I instancji dokonanych w tym zakresie w prowadzonym postępowaniu po uzupełnieniu dodatkowo o ustalenia poczynione na etapie postępowania odwoławczego, tj w łącznej przypadającej na obojga małżonków kwocie 52.964,84 zł. Po stronie poniesionych w 2003r. wydatków przyjął przy tym przyrost środków na rachunku bankowym J. K. w PKO Bank Polski S.A. w kwocie 40,89 zł. Zaś ustaloną w decyzji organu I instancji kwotę dochodów uzyskanych przez J. K. w 2003r. zwiększył o ustalone w dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym kwoty 17,62 zł z likwidacji konta w Banku Zachodnim BZ WBK , 5.000,00 zł pożyczki w kasie zapomogowo- pożyczkowej oraz 1.300,00 zł pożyczki w P., tj. razem o kwotę 6.317,62 zł. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty odwołania w zakresie pozostałych spornych wydatków małżonków poniesionych w 2003r. W kwestii zarzutu dotyczącego błędnego rozliczenia transakcji zakupu samochodu marki Mercedes ML 430, organ podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji . Jak wynika bowiem z akt sprawy cenę zakupu samochodu Mercedes ML 430 rok. prod. 2000 potwierdzają zapisy umowy z dnia 20.11,2003r. nr [...] o kredyt denominowany w USD na zakup samochodu zawartej pomiędzy C S.A. w P. a J. i W. K.. Jak wynika z treści umowy cena nabycia samochodu stanowiła kwotę 165.000,00 zł, kwota przyrzeczonego kredytu - 84.400,38 zł, udział własny współkredytobiorców - 90.000,00 zł, zaś kwotę prowizji przygotowawczej stanowiącej 8% udzielonego kredytu ustalono w wysokości 6.251,88 zł. Na umowie kredytowej obok podpisu W. K. widnieje również podpis J. K.. Cenę zakupu potwierdza również znajdujący się w aktach sprawy wniosek o udzielenie kredytu, wyjaśnienia W. K. złożone do protokołu przesłuchania oraz wyjaśnienia zbywcy samochodu, tj. właściciela komisu P. M. . W. K. w przesłuchaniu w charakterze strony w toku prowadzonego wobec niego odrębnie postępowania wyjaśnił, iż samochód marki Mercedes nabył w listopadzie 2003r. u P. M. w K. za kwotę 165.000,00 zł, przy czym faktura wystawiona była tylko na 75.000,00 zł. Cena 165.000,00 zł została uregulowana w 2003r. Zeznania W. K. są zbieżne co do faktycznej ceny samochodu z wyjaśnieniami P. M. Właściciel komisu wyjaśnił , iż zapłata za samochód odbyła się w trzech etapach. W dniu 16.11.2003r. W. K. uiścił kwotę 47.000,00 zł gotówką. Następnie w dniu 19.11.2003r. przelano na konto komisu środki w kwocie 75.000,00 zł z uruchomionego kredytu. Zaś w dniu 16.12.2003r. W. K. w celu ostatecznego rozliczenia transakcji oddał w komis samochód BMW 535 za kwotę 43.000,00 zł., zatem razem 165.000,00 zł. Wyjaśnił także , iż faktura na kwotę 75.000,00 zł jest jedynie fakturą pro-forma wystawioną na życzenie klienta w celu uzyskania kredytu na sfinansowanie przedmiotowej transakcji. Opisywaną wyżej fakturę pro-forma W. K. przedłożył w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w K. celem udokumentowania zakupu w związku z rejestracją samochodu. Organ odwoławczy nie ujął w decyzji po stronie uzyskanych przez W. K. w 2003r. dochodów kwoty 47.000,00 zł, którą zapłacono wg odwołującej część ceny za samochód Mercedes ML 430. Kwota ta miała pochodzić z darowizny od dziadków i matki. Nie stwierdzono aby W. K. kiedykolwiek zeznał bądź też oświadczał, aby zakup samochodu Mercedes ML 430 sfinansował (w części) środkami otrzymanymi od swoich dziadków i matki. Przeciwnie, żadnych otrzymanych od dziadków i matki środków, na które w skardze powołuje się pełnomocnik Skarżącej W. K. nie wykazał w złożonym przez siebie oświadczeniu o uzyskanych w 2003r. dochodach (przychodach). Żadnych też zasobów pieniężnych nie wykazał w złożonym przez siebie oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień 1.01.2003r. Przesłuchany na powyższą okoliczność zeznał , iż wszystkie wykazane w tym oświadczeniu wydatki oraz zobowiązania pokrywane były z małżeńskiego majątku. Zeznając do protokołu nie powoływał się na fakt finansowania zobowiązań środkami otrzymanymi od matki i dziadków. Również przesłuchany w dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym W. J. - dziadek W. K. zaprzeczył, aby w 2003r. przekazywał mu jakiekolwiek kwoty pieniędzy . Także matka W. K. w piśmie z dnia 22.03.2010r. nie potwierdziła przekazania synowi środków pieniężnych na pokrycie jego zobowiązań. W. K. dopiero w odwołaniu od wydanej decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003r. złożonym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji - rozpatrzonym odmownie postanowieniem Dyrektora izby Skarbowej w Opolu z dnia 24.04.2009r. podtrzymanym prawomocnym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 6.11.2009r. sygn. akt I SA/Op 299/09), wyjaśnił, nie przedkładając na to jednak żadnych dowodów, iż otrzymał w 2003r. od dziadków i matki pieniądze - na spłatę pożyczek w kwocie 50.000,00 zł i wpłaty do kasy "Ż" sp. z o.o. w kwocie 48.000,00 zł. Organ odwoławczy nie dał jednak wiary wyjaśnieniom W. K. w tym zakresie. Prawidłowe były także zdaniem organu odwoławczego ustalenia dotyczące pobierania przez W. K. z konta J. K. środków pieniężnych, z których miały być sfinansowane wpłaty do kasy "Ż" na łączną kwotę 48.000,00 zł. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej potwierdził, iż wpłaty te miały miejsce, lecz środki pieniężne, z których ich dokonano pochodziły z konta bankowego J. K. - udziałowca Spółki, który dał upoważnienie i pełnomocnictwo W. K. jako ówczesnemu Dyrektorowi Zarządu Spółki do pobierania pieniędzy z jego konta celem zasilenia kasy Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż ani J. K., ani jej małżonek w toku prowadzonego wobec niego odrębnego postępowania, nie powoływali się na powyższą okoliczność. Nie przywoływał jej również w swych zeznaniach i pisemnych wyjaśnieniach J. K. Okoliczności powyższe, zdaniem organu wymagały zbadania w drodze dodatkowego postępowania wyjaśniającego (art. 229 Ordynacji podatkowej), które zlecono organowi I instancji, jednak wezwany na przesłuchanie w charakterze świadka W. K. w wyznaczonym terminie nie stawił się. Na przesłuchanie w charakterze świadka wezwano także W. J. - dziadka W. K., który potwierdził przekazanie wnukowi wezwania do stawienia się w charakterze świadka, wyraził przy tym wątpliwość, aby mógł on - ze względów zdrowotnych - brać udział w takim przesłuchaniu. Zaprzeczył również, aby w 2003r. przekazywał wnukowi jakiekolwiek kwoty pieniędzy. Również matka W. K. K. K. w pisemnych wyjaśnieniach nie potwierdziła tego faktu wskazując, iż nie pamięta, czy w 2003r. brała pożyczkę i przekazała ją synowi na rozwój "Ż". W toku dodatkowego postępowania wyjaśniającego zwrócono się o udzielenie pisemnych wyjaśnień w powyższym zakresie do J. K. zamieszkałego w Niemczech. W piśmie z dniu 14.09.2009r. J. K. wyjaśnił, iż posiadał rachunek bankowy w Bank PKO S.A. I O/K. , do którego pełnomocnictwo posiadał W. K.. Przy czym J. K. nie udało się odnaleźć kopii tego pełnomocnictwa. Wyjaśnił dalej, iż w roku 2003 na w/w konto przekazane zostały środki o łącznej kwocie 14.500,00 Euro. Pieniądze te przeznaczone były na inwestycje w firmie "Ż". Natomiast J. K. nie było wiadome, w jaki sposób W. K. operował powierzonymi mu pieniędzmi. Z wyciągów bankowych wynika, iż z rachunku tego dokonywano wypłat gotówkowych (w złotych) w łącznej kwocie 10.212,44 Euro. nie wynika jednak przez kogo podejmowane były wypłaty. Na powyższą okoliczność organ I instancji przeprowadził również czynności sprawdzające w "Ż". Ustalenia potwierdzające dokonane przez W. K. wpłaty do kasy Spółki. Nie kwestionowany jest faktu, iż W. K. poniósł w 2003r. wydatek w łącznej wysokości 48.000,00 zł w związku z wpłatami dokonanymi do kasy "Ż", ale mając na uwadze dokonane ustalenia organ stwierdził, że przedłożone przez J. K. dowody w żaden sposób nie potwierdzają faktu udzielenia pełnomocnictwa W. K. do podejmowania środków z jego prywatnego konta ani też, aby środki z tego konta były przez niego podejmowane. J. K. wyjaśnił, że środki z jego prywatnego konta, do podejmowania których miał być upoważniony W. K., miały posłużyć do finansowania wydatków inwestycyjnych spółki "Ż". Nie można z faktem tym w żaden sposób powiązać wpłat W. K. do kasy Spółki, które udokumentowane zostały dowodami wpłat na jego nazwisko, a nie J. K.. Sam W. K. powołuje się w swym odwołaniu na inne źródło finansowania tych wydatków. W świetle powyższego brak było podstaw do przyjęcia, iż omawiane wydatki sfinansowane zostały środkami pochodzącymi od J. K., bądź też od dziadków i matki W. K. Wskazał organ, że stan faktyczny dotyczący udzielonej W. K. pożyczki w kwocie 196.000.00zł oraz rozliczeń z J. K. potwierdził R. K. . Ujęcie kwoty 196.000,00zł po stronie przychodów uzyskanych w 2003 r. jako uzyskana pożyczka a z drugiej strony jako wydatek poniesiony na zakup 196 udziałów w spółce Ż pozostaje obojętny podatkowo dla ustalenia wielkości dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Fakt , iż pożyczki nie przekazano fizycznie W. K. pozostaje bez znaczenia. Dla prawidłowego rozliczenia rachunku w Banku PKO BP S.A. prowadzonego na obojga małżonków organ I instancji przeprowadził dodatkowo czynności sprawdzające a to w oparciu o zlecenie organu odwoławczego w oparciu o art. 229 Ordynacji podatkowej. Ustalono, że rozliczenia ze spółką na łączną kwotę 63.300,00 zł pozostają bez wpływu na prawidłowość przyjęcia w decyzji po stronie Państwa K. w 2003 r. wydatków różnicy sald na rachunku małżonków. Uznano, że skoro W. K. kwoty 63.300,00 zł przelanej przez spółkę na konto w PKO BP w całości nie wypłacił a z drugiej strony poniósł wydatki na rzecz spółki w tej wysokości to oznacza, że cześć wydatków finansował z prywatnych środków. Zasadnym było zatem przyjęcie przyrostu środków na rachunku bankowym po stronie wydatków. Również w zakresie spłat, pożyczek i kredytów zlecono organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w oparciu o art. 229 Ordynacji podatkowej. W oparciu o dokonane ustalenia organ ujął kwotę 11.822,78 zł spłaconej pożyczki hipotecznej po stronie poniesionych przez małżonków K. wydatków. Rozliczono także tak po stronie wydatków jak i dochodów pożyczkę z kasy zapomogowo-pożyczkowej w zakładu pracy podatniczki. W zakresie tego, czy w 2003 r. W. K. dokonywał faktycznych spłat pożyczek udzielonych przez R. K. w kwotach 100.000,00 zł ( 16.12.2002 r.) i 196.000,00 zł (20.03.2003 r.) dokonał organ ustaleń, z których wynikało, że nie została spłacona żadna z rat dotyczących otrzymanych pożyczek. Potwierdził, R. K. przesłuchany na okoliczność pożyczki w kwocie 196.000,00 zł , że bark jest dowodu na fizyczne jej przekazanie oraz nabycie udziałów w drodze wzajemnych rozliczeń. Stwierdził zatem organ odwoławczy, że po stronie poniesionych wydatków na spłatę zaciągniętych kredytów i pożyczek przyjąć należy kwoty faktycznie ustalone tj w łącznej wysokości 52.964,84 zł . Zaś kwotę dochodów uzyskanych w 2003 r. przez J. K. należało zwiększyć o kwotę 6.317,62 zł . Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, tak zgromadzony w sprawie materiał dowodowo stanowił właściwą i prawidłową podstawę do ustalenia w wydanej decyzji poniesionych w 2003 r. wydatków w kwocie 514.000,49 zł oraz uzyskanych przychodów i zgromadzonego mienia w kwocie 354.918,72 zł. Kwota 160.080,77 zł nie znajdowała pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania stosownie do art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarówno przychody jak i wydatki wchodziły w skład wspólności ustawowej małżeńskiej, zatem na J. K. przypadała kwota 80.040,39 zł stanowiąca podstawę do ustalenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 7 wskazanej wcześniej ustawy należnego podatku dochodowego według stawki 75 % tj w kwocie 60.030,00 zł. Decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącej. W skardze tej pełnomocnik wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: - art. 122 przez przeprowadzenie czynności dowodowych zmierzających do ograniczenia ujawnienia prawdy obiektywnej w sprawie, - art. 180 w wyniku pominięcia dowodu z przesłuchania świadka istotnego dla całokształtu zebranego materiału dowodowego przez uznanie, iż zeznania złożone w innym postępowaniu mogły być użyte w innych postępowaniach podatkowych, co w sposób rażący narusza obiektywność dowodów, jak również ogranicza prawo strony do ustalenia okoliczności dla niej pozytywnych, - art. 187 § 1 w wyniku naruszenia obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez przyjęcie wybiórczych dowodów, wewnętrznie sprzecznych i nie zweryfikowanych przez organy. Pełnomocnik nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji dotyczącym rozliczenia płatności związanych z zakupem samochodu marki Mercedes ML 430. Zarzuca, iż organ dał wiarę sprzecznym zeznaniom właściciela komisu, P. M.. Ponadto organ nie ujął kwoty 47.000,00 zł uiszczonej w gotówce, mimo iż ten w zeznaniach twierdził, że otrzymał ją od swoich rodziców i matki. Pełnomocnik wskazał na sprzeczne i niewiarygodne ustalenia organów podatkowych dotyczących dochodów W. K. związanych ze "Ż". W. K. posiadał dostęp do konta J. K. i pobierał z tego konta gotówkę. Pełnomocnik podnosił dodatkowo, że praca zarobkowa skarżącej w latach 1993-2003 pozwoliła jej na zgromadzenie środków finansowych w granicach około 100.000,00 zł. Skarżąca dysponowała nadto gotówką zebraną z prezentów ślubnych od rodziny i gości w kwocie ok. 20.000,00 zł. Niezależnie od tego W. K. był w posiadaniu majątku odziedziczonego po zmarłym ojcu, który pracował wiele lat, w Niemczech uzyskując z tego tytułu znaczne dochody. Dlatego też w domu pozostawała znaczna gotówka w walutach będąca w posiadaniu także skarżącej. Również dziadkowie skarżącej zgromadzili przez okres całego życia własne oszczędności, które w zależności od potrzeby były skarżącej i jej mężowi udostępniane. Pełnomocnik skarżącej wskazuje również na osiąganie przez W. K. dochodu z grania na weselach i zabawach. Wyjaśnia, że działalność zespołu została zawieszona w 1995r Z załączonego zaświadczenia wynika, że skarżąca była zgłoszona w ZUS z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie "Imprezy Muzyczne" w okresie od 15.06.1992r. do 31.08.1992r. oraz w okresie od 1.04.1993r. do 21.03.1995r. Po zespole pozostał sprzęt muzyczny o wartości ok. 100.000,00 zł. W. K. ostatecznie sprzedał ten sprzęt, niemniej dochód z tego źródła nie został przez organy podatkowe uznany. Pełnomocnik zarzuca, że ocena materiału dokonana przez organy skarbowe jest tendencyjna i jednostronna. Podstawowym źródłem wiedzy dla organów podatkowych są zeznania W. J. osoby starej i schorowanej, zastraszanej dodatkowo przez kontrolujących postępowaniem karno- skarbowym za nieujawnienie darowizn przekazanych W. K., którą to okoliczność świadek ujawnił po przesłuchaniu. Z kolei W. K. to osoba uzależniona alkoholowo, chcąca za wszelką cenę uniknąć odpowiedzialności. Zdaniem pełnomocnika, skarżąca niesłusznie ponosi odpowiedzialność za działania byłego męża. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej Opolu podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Okolicznością poprzedzającą opodatkowanie podatkiem dochodowym od dochodów ze źródeł nieujawnionych w oparciu o art. 9 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), art. 10 ust. 1 ustawy, w tym w pkt 9 oraz art. 20 ust. 3 ustawy, jest wystąpienie znamion zewnętrznych, a mianowicie wydatków poniesionych w roku podatkowym oraz zgromadzonego mienia, których wysokość organ podatkowy uprawniony jest zestawić i porównać z uzyskanymi w roku podatkowym opodatkowanymi bądź zwolnionymi z podatku przychodami oraz z wartością zasobów, jakie podatnik z takich źródeł zgromadził wcześniej, w latach poprzednich. W konsekwencji, gdy poniesione wydatki nie znajdą pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zasobach wcześniej zgromadzonych opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania - organy podatkowe mogą zasadnie domniemywać, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił. Dokonane przez organy skarbowe ustalenia faktyczne poparte zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym prowadzą do stwierdzenia, że w 2003r. wystąpił u skarżącej niedobór środków płatniczych na sfinansowanie wydatków tego roku. Podobnie przedstawiała się sytuacja w latach poprzednich . Mówiąc o zgromadzonych przedtem zasobach majątkowych, ustawodawca miał na względzie takie zasoby majątkowe zgromadzone w latach poprzedzających rok podatkowy poniesienia wydatków, które to zasoby, wcześniej zgromadzone, istnieją także w roku ponoszenia wydatków, skoro mają to być - w myśl art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - zasoby, z jakich wydatki danego roku podatkowego są pokrywane. Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, uważa się m.in. przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 3 ustawy wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Dla ustalenia zatem, że poniesione przez podatnika w roku podatkowym wydatki znajdują pokrycie zgromadzonych przedtem zasobach majątkowych nie jest wystarczające wykazanie przez tegoż podatnika, iż w latach poprzedzających dany rok podatkowy osiągał on określone dochody, lecz konieczne jest wykazanie, że dochody te utworzyły określony zasób majątkowy istniejący nadal co najmniej w chwili nadejścia roku podatkowego poniesienia wydatków. Ewentualne stawianie znaku równości między uzyskaniem w okresie wcześniejszym określonych dochodów - z jednej strony i posiadaniem uzyskanego z tych dochodów zasobu majątkowego mogącego pokrywać wydatki danego roku podatkowego - z drugiej strony, oznaczałoby pomijanie w zupełności niewątpliwego faktu ponoszenia przez podatnika wydatków także w okresie poprzedzającym dany rok podatkowy. W toku postępowania podatkowego prowadzonego przez organ, podatnik ma pełne uprawnienia, aby wykazać, iż poniesione wydatki znajdują pokrycie w określonym źródle albo istniejących zasobach. Wyjaśnienia te stanowią dowód w postępowaniu, podlegający weryfikacji i ocenie organu podatkowego na zasadzie art. 191 Ordynacji podatkowej. Ciężar dowodu spoczywa w takiej sytuacji przede wszystkim na podatniku, bowiem to głównie podatnik może dysponować dowodami albo wiedzą na temat pochodzenia majątku oraz źródeł finansowania ponoszonych wydatków. Jeżeli podatnik nie wykaże, iż posiadał inne legalne środki, oprócz znanych organowi, na sfinansowanie stwierdzonych wydatków z danego roku, organ podatkowy tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, od obliczonej różnicy wymierzy 75% podatek zryczałtowany, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej postępowanie dowodowe prowadzi organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrany materiał dowodowy podlega przy tym swobodnej ocenie tego organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Należy jednak podkreślić, iż generalną zasadą postępowania dowodowego pozostaje to, że każdy kto z określonych faktów wyprowadza dla siebie korzystne skutki prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. O ile zatem w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających dochód zeznany przez podatnika, co niewątpliwie wystąpiło w niniejszej sprawie, na podatniku tym ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych wcześniej zasobach. Wyjaśnienia podatnika stanowią dowód w takim postępowaniu, jednakże - jak każdy dowód - podlegają one ocenie organu podatkowego i ich wartość dowodowa zależy od tego, czy są one prawdopodobne. Sąd zauważa, że organy skarbowe wydając zaskarżone rozstrzygnięcie szczegółowo odniosły się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, który był wystarczający do uznania, że poniesione przez J. K. (W.) wydatki i wartość zgromadzonego w tym roku mienia nie znajdują pokrycia w uzyskanych w tym roku dochodach (przychodach) i mieniu zgromadzonym w latach poprzednich. Sąd uważa w kwestii zarzutu dotyczącego błędnego rozliczenia transakcji zakupu samochodu marki Mercedes ML 430, że ustalenia dotyczące zakupu tego samochodu nie zostały oparte jedynie na zeznaniach sprzedawcy - właściciela komisu P. M.. Dowodem takim jest również wniosek o udzielenie kredytu i umowa kredytowa. Jednoznacznie z materiałów tych wynika, iż samochód marki Mercedes zakupiony został za kwotę 165.000,00 zł. Ustaleń tych nie zmienia fakt, iż P. M. ostatecznie nie przedłożył faktury na kwotę 165.000,00 zł. Cena zakupu samochodu jak i wydatki faktycznie poniesione na jego nabycie ustalone zostały na wiarygodnych dowodach. Sąd nie podzielił powiązanego z powyższą transakcją zarzutu kwestionującego cenę za jaką W. K. pozostawił w rozliczeniu zakupu samochodu Mercedes ML 430 przyjęty w komis samochód BMW 535. Zarzut ten oparty jest na gołosłownym twierdzeniu, iż cena rynkowa samochodu BMW 535 wynosiła ok. 65-70 tys. zł, a nie jak przyjęto w oparciu o wyjaśnienia P. M., że celem ostatecznego rozliczenia transakcji zakupu samochodu marki Mercedes było oddanie w komis samochodu BMW 535 za kwotę 43.000,00 zł. Organ ustalił, że przedmiotowy samochód został sprzedany za pośrednictwem komisu w dniu 22.01.2004r. za kwotę 45.000,00 zł, co potwierdza faktura nr 9/198/04 z tego dnia. Różnica powyższych kwot wynosząca 2.000,00 zł stanowiła wynagrodzenie komisanta . Kwota ta została potwierdzona przedłożoną przez P. M. umową komisu z dnia 16.12.2003r. nr 198/03, na której obok podpisu komitenta W. K., widnieje również podpis J. K., co jednoznacznie potwierdza, iż była obecna przy zawieraniu powyższej transakcji a zatem cena samochodu była jej znana i przez nią zaakceptowana. Wiąże się również z zakupem samochodu Mercedes ML 430 kolejny zarzut , iż organ nie ujął w zaskarżonej decyzji kwoty 47.000,00 zł stanowiącej część ceny za samochód Mercedes po stronie uzyskanych przez W. K. w 2003r. dochodów, mimo iż ten zeznając stwierdził, że otrzymał ją od swoich dziadków i matki. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że W. K. nie zeznawał, ani też oświadczał w toku postępowania, że zakup samochodu Mercedes ML 430 sfinansował w części środkami otrzymanymi od swoich dziadków i matki. Przeciwnie, żadnych otrzymanych od dziadków i matki środków W. K. nie wykazał w złożonym przez siebie oświadczeniu o uzyskanych w 2003r. dochodach (przychodach). Żadnych też zasobów pieniężnych nie wykazał w złożonym przez siebie oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień 1.01.2003r. Zaś przesłuchany na powyższą okoliczność zeznał, iż wszystkie wykazane w tym oświadczeniu wydatki oraz zobowiązania pokrywane były z małżeńskiego majątku. Zeznając do protokołu nie powoływał się na fakt finansowania zobowiązań środkami otrzymanymi od matki i dziadków. Również przesłuchany w dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym w oparciu o art. 229 Ordynacji podatkowej W. J. - dziadek W. K. - zaprzeczył, aby w 2003r. przekazywał mu jakiekolwiek kwoty pieniędzy . Także matka W. K. w piśmie z dnia 22.03.2010r. nie potwierdziła przekazania synowi środków pieniężnych na pokrycie jego zobowiązań. Organy prawidłowo wykorzystały w toczącym się postępowaniu wobec J. K. włączone postanowieniem z dnia 12.03.2010r. odwołanie W. K. od decyzji z 18 lutego 2009 r. ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. złożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji rozpatrzonym odmownie postanowieniem organu z dnia 24.04.2009r., podtrzymanym prawomocnym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 6.11.2009r. sygn. akt I SA/Op 299/09. W treści tego z kolei odwołania W. K. wyjaśnił, nie przedkładając na to jednak żadnych dowodów, iż otrzymał w 2003r od dziadków i matki pieniądze na spłatę pożyczek w kwocie 50.000,00 zł i wpłaty do kasy "Ż" sp. z o.o. w kwocie 48.000,00 zł. Podobne wnioski, kwestionujące twierdzenia W. K. należało wysnuć w odniesieniu do niczym nie udokumentowanych a nadto podniesionych przez pełnomocnika skarżącej dopiero na etapie skargi, dochodów w wys. 25.000,00 zł uzyskanych w 2003r. ze sprzedaży sprzętu muzycznego o wartości - jak w skardze podaje pełnomocnik - ok. 100.000,00 zł. W złożonych oświadczeniach w toku postępowania podatkowego ani też w żadnym innym momencie tego postępowania J. K. jak i jej były małżonek nie wykazali dochodu z oszczędności z powyższego źródła. W istocie bez znaczenia pozostaje przedłożone na etapie skargi zaświadczenie z ZUS mające potwierdzać prowadzenie przez skarżącą w latach 1992-1995 (z przerwami) działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia imprez muzycznych. Nie stanowi ono podstaw do uznania, że skarżąca wraz z jej byłym mężem dysponowali sprzętem o wskazanej wartości, jak również uzyskali przychód z jego sprzedaży, z którego mogliby pokrywać wydatki w spornym 2003r. Gołosłowne zdaniem Sądu, są zawarte w skardze twierdzenia pełnomocnika, iż praca zarobkowa skarżącej w latach 1993-2003 pozwoliła jej na zgromadzenie środków finansowych w kwocie ok. 100.000,00 zł, jak również że dysponowała gotówką w kwocie 20.000,00 zł zebraną w postaci prezentów ślubnych od rodziny i gości, bowiem nie przedłożono w toku całego postępowania na potwierdzenie tego faktu żadnych dowodów. W podobny sposób należy odnieść się do podnoszonych dopiero na etapie skargi okoliczności dotyczących dysponowania przez byłego małżonka skarżącej majątkiem w postaci znacznej gotówki w walucie odziedziczonym po jego zmarłym ojcu. Nie jest również uprawnione twierdzenie pełnomocnika skarżącej w zakresie poczynienia błędnych ustaleń dotyczących nieuwzględnienia przez organy okoliczności pobierania przez W. K. z konta J. K. środków pieniężnych, z których miały być sfinansowane wpłaty do kasy "Ż" na łączną kwotę 48.000,00 zł. Pełnomocnik stwierdził, iż wpłaty te miały miejsce, lecz środki pieniężne, z których ich dokonano pochodziły z konta bankowego p. J. K. - udziałowca Spółki, który dał upoważnienie i pełnomocnictwo W. K. jako ówczesnemu Dyrektorowi Zarządu Spółki do pobierania pieniędzy z jego konta celem zasilenia kasy Spółki. Z materiałów dowodowych zebranych w sprawie wynika, że ani skarżąca ani też jej małżonek w toku prowadzonego wobec niego odrębnego postępowania, nie powoływali się na powyższą okoliczność. Nie przywoływał jej również w swych zeznaniach i pisemnych wyjaśnieniach J. K. Na inne źródło finansowania powyższych wpłat w łącznej kwocie 48.000,00 zł powoływał się W. K. w odwołaniu z dnia 17.03.2009r. od wydanej mu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 18.02.2009r. W odwołaniu tym były małżonek skarżącej wskazał na inne źródła pochodzenia tych środków twierdząc, iż otrzymał je od swych dziadków i matki. Przy czym na potwierdzenie swych wyjaśnień w powyższym zakresie nie załączył do odwołania żadnych dowodów. Zauważa Sąd, że dodatkowe postępowania wyjaśniające przeprowadzone w oparciu art. 229 Ordynacji podatkowej mając na uwadze rozbieżności w powyższych wyjaśnieniach dotyczących źródła pochodzenia środków, z których poczyniono wpłaty do kasy "Ż", nie dało także podstaw do uznania, że korzystając z udzielonego pełnomocnictwa W. K. podejmował środki mające posłużyć do finansowania wydatków inwestycyjnych spółki "Ż". Bezpodstawne okazały się również twierdzenia zawarte w skardze, kwestionujące wartość dowodową zeznań świadka W. J. dziadka W. K. Skarżąca zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, a także jej pełnomocnik nie stawili się na przesłuchanie tym samym rezygnując między innymi z możliwości zadawania świadkowi pytań Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy skarbowe przepisów art. 122, 180 i 187 §1 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wyczerpujący i nie można mu zarzucić jednostronnej i tendencyjnej oceny. Również nie stanowi naruszenia prawa wykorzystanie w toczącym się postępowaniu ustaleń poczynionych w toku prowadzonego wobec W. K. odrębnego postępowania w przedmiocie źródeł nieujawnionych za tożsamy rok podatkowy, których protokoły organ I instancji włączył do akt niniejszego postępowania. Otwarty katalog środków dowodowych wynikających z przepisu art. 181 oraz art. 180 Ordynacji podatkowej, nie wprowadza nakazu, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu, (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1.04.2009r. sygn. akt I SA/Bd 35/09, Lex nr 505645, wyrok WSA w Lodzi z dnia 7.08.2009r. sygn. akt I SA/Ld 280/09, Lex nr 550880). W takich sytuacjach organ winien mieć na uwadze, żeby podatnikowi nie tylko umożliwić zapoznanie się z treścią dokumentów zebranych w innym postępowaniu co w przedmiotowej sprawie zapewniono , ale także w uzasadnionych wypadkach ponowić niektóre dowody, zwłaszcza z przesłuchania świadków (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5.01.2009r. sygn. akt I SA/Kr 1352/08). W ocenie Sądu, jak również wcześniej organów skarbowych w niniejszej sprawie takie uzasadnione przypadki nie wystąpiły. W toku postępowania podjęte zostały niezbędne działania w celu ustalenia i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, na co wskazywać może również przeprowadzenie w oparciu o art. 229 Ordynacji podatkowej, dodatkowego postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Przepis ten jest jednym ze sposobów realizacji zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 tejże ustawy, a także nałożonego na organ podatkowy obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizując zadania wynikające z art. 229 Ordynacji podatkowej nie naruszono zasady dwuinstancyjności postępowania. Słuszne było stanowisko organów, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za działania jej byłego małżonka, bowiem w 2003r. który był przedmiotem oceny organów, pozostawała w małżeńskiej wspólności majątkowej Zasadą wynikającą z art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odrębność opodatkowania osiąganych przez małżonków dochodów, co wynika z faktu, że podatek ten, zwany też podatkiem od dochodów osobistych dotyczy każdej osoby fizycznej z osobna. Dochód z nieujawnionych źródeł przychodów, którego wysokość ustalono na podstawie wydatków poniesionych przez małżonków w czasie trwania małżeństwa, podlega opodatkowaniu odrębnie na imię każdego z małżonków. W przypadku wystąpienia określonych w art. 20 ust. 3 w/w ustawy podstaw do prowadzenia postępowania w celu ustalenia - każdemu z małżonków z osobna - podatku od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach oraz stwierdzenia istnienia między małżonkami ustroju ustawowej wspólności majątkowej podstawę prawną do przyjęcia, że wydatki i przychody małżonków były równe, stanowi art. 8 tej ustawy, zgodnie z którym dochody z udziału w spółce nie będącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania źródła przychodów, opodatkowuje się osobno u każdej osoby w stosunku do jej udziału. Zgodnie z powyższymi unormowaniami, w przypadku ustalania dochodów z majątku wspólnego małżonków, stosuje się zasadę równego udziału. Mając na względzie to, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa tak pod względem zastosowanego prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych i nie ma podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Sąd postanowił jak w sentencji wyroku skargę oddalić a to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. z 2012r., poz. 270/.