I SA/Op 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 30 marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie rzetelności deklarowanej podstawy opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa z tytułu podatków od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008r. postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi jest wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 30 marca 2011 r. o nr [...], obejmujący swoim zakresem badanie rzetelności deklarowanej podstawy opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. oraz wypełniania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu ( Dz. U. z 2010r. Nr 46, poz. 276 ze zm.). W sporządzonym wyniku kontroli organ stwierdził, że w zakresie wypełniania obowiązków wynikających z ustawy z 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu stwierdzono nieprawidłowości. Polegały one na braku zaewidencjonowania określonych transakcji wymiany walut, który to obowiązek wynikał z art. 8 ust. 4 tej ustawy. Wskazano również, na brak informacji o transakcjach wartości przekraczającej 15.000, 00 zł EURO oraz szeregu transakcji, których łączna wartość w danym dniu przekraczała 15.000, 00 zł EURO przeprowadzanych w drodze więcej niż jednej operacji dziennie, które winny być zgłoszone Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu . W zaskarżonym wyniku kontroli zawarto pouczenie, iż wynik ten nie wywiera takich skutków prawnych jak decyzja organu kontroli skarbowej, w związku z tym kontrolowanemu nie przysługują środki prawne przewidziane w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 Nr 41, poz. 214 ze zm.). Pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. L. B. wezwał Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wskazaniu w wyniku kontroli z 30 marca 2011 r. nieprawdziwych ustaleń. Odpowiadając na wezwanie , Dyrektor Urzędu kontroli Skarbowej w Opolu pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. poinformował , że kontrolujący jednoznacznie stwierdzili w toku kontroli transakcje podlegając rejestracji i zgłoszeniu GIIF. Ponadto ponownie pouczono kontrolowanego, że wydany wynik kontroli zawiera jedynie ustalenia faktyczne, nie wywierając skutków, dla których przewidziano środki prawne przewidziane w art. 26 ust. 1 tej ustawy. W skardze L. B. wnosi o uchylenie zaskarżonego wyniku kontroli . W uzasadnieniu wskazuje, że brak możliwości zaskarżenia wyniku kontroli, w którym ustala się naruszenia przepisów prawa jest niezgodny z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 1998 r. Zdaniem skarżącego zgodnie z brzmieniem tej uchwały na wydanie wyniku kontroli wskazującego nieprawidłowości na podstawie ustawy o kontroli skarbowej służy skarga do sądu administracyjnego. Podnosi skarżący, że w toku kontroli nie przedstawiono żadnych okoliczności , dowodów i przepisów na których oparto ustalenia. Zdaniem skarżącego, brak było podstaw do stwierdzenia w jego sprawie występowania obowiązku określonego przez organ. Ponadto Skarżący powoła się na interpretacje Ministerstwa Finansów, treści której wynikało, że wskazane przez organ transakcje nie podlegały obowiązkowi rejestracji i zgłoszenia do GIIF. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu kontroli Skarbowej w Opolu wnosił o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do unormowania art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach ze skarg na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Oznacza to , iż aby dana czynność mogła być przedmiotem badania przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, powinna ustalać, bądź odmawiać ustalenia, potwierdzać prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa administracyjnego. W uchwale z dnia 4 grudnia 2000r., sygn. akt FPS 13/00, NSA zawarł tezę, że "wynik kontroli, który – nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisem art. 24 ust 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej - wykazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego." Wprawdzie uchwała dotyczy art. 16 ust 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to jednak zachowała ona aktualność co do wykładni przepisu 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Pogląd ten jest aprobowany w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 10 maja 2004r. sygn. akt I SA/Wr 427/04, WSA w Olsztynie z dnia 31 marca 2009r. sygn. akt I SA/Ol 542/09, w Łodzi z dnia 6 października 2009r. sygn. akt I SA/Łd 747/09 oraz wyrok NSA z dnia 1 lutego 2005r., sygn. akt FSK 1714/04, z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt II GSK 202/05). Stanowisko takie zostało zaaprobowane również przez naczelny Sąd Administracyjny w ramach aktualnie ukształtowanej linii orzeczniczej (por. postanowienie NSA z dnia 13.01.2011 sygn. II GSK 1513/10, z dnia 31.05.2011 sygn. akt IIGSK 832/11) Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżony wynik kontroli nie spełnia warunku pozwalającego kwalifikować go jako aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Wynik wskazuje jedynie na stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia polegające na braku właściwej ewidencji i powiadamiania Głównego Inspektora Informacji Finansowej o transakcjach określonych stosownymi przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2000r. o przeciwdziałaniu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu . Stwierdzone w wyniku kontroli ustalenia mogą zostać wykorzystane w innym postępowaniu, w którym wynik kontroli będzie jednym z dowodów w sprawie . W takim postępowaniu kontrolowany będzie mógł dążyć do ochrony swojego interesu prawnego poprzez kwestionowanie ustaleń zawartych w wyniku kontroli. Reasumując, jakkolwiek przepisy p.p.s.a. uprawniają sądy administracyjne do orzekania w sprawach ze skarg na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, to zaskarżony wynik kontroli z przyczyn wskazanych wyżej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Istota regulacji tego przepisu polega na tym, że chodzi tu o takie akty i czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz 1270 ze zm.), skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.