I SA/Op 258/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasteczko Śląskie na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Opolu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 kwietnia 2018 r. nr GL.ZUO.3.470.654.2018.KM w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w związku z wnioskiem strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Opolu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 kwietnia 2018 r. nr GL.ZUO.3.470.654.2018.KM w części dotyczącej pkt 2, tj. zawierającej określenie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w wysokości 40.637,00 zł Gmina Miasteczko Śląskie (dalej określana jako strona lub skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wcześniej wydanej informacji rocznej. W uzasadnieniu wskazała, że nałożony na nią wspomnianą decyzją (a wcześniej informacją roczną) obowiązek uiszczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi został rozłożony na IV raty, przy czym termin płatności I raty już upłynął, zaś w dacie wnoszenia skargi bliski był też termin płatności II-giej raty. Stąd, jak wskazał pełnomocnik działający w imieniu strony skarżącej, z daleko posuniętej ostrożności i dla zabezpieczenia interesów mocodawcy, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. aktów wydanych przez ten organ, w części nakładającej na skarżąca obowiązek uiszczenia opłaty stałej z ww. tytułu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Złożony przez Gminę wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w trybie art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, w myśl którego w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Stosownie do art. 273 ust. 10 ww. ustawy zaskarżenie decyzji o ustaleniu opłaty za usługi wodne, nie wstrzymuje jej wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymienioną w tym przepisie przesłankę "znacznej szkody" należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, wszystkie orzeczenia, podobnie jak dalej przytaczane, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie trzeba podkreślić, że niezbędnym warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności wskazujących na spelnienie wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu w danej sprawie, a więc to on jest zobligowany do rzeczowego uzasadnienia złożonego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, jak i ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę bez wskazania konkretnych dowodów na poparcie swego stanowiska, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Oceniając złożony wniosek przez pryzmat przedstawionego powyżej sposobu rozumienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie tej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie przedstawiła bowiem konkretnej argumentacji oraz dowodów potwierdzających ustawowe przesłanki określone w ww. powołanym przepisie. Wskazała jedynie w uzasadnieniu wniosku, że termin płatności I raty już upłynął, natomiast na dzień sporządzania skargi bliski był też termin płatności kolejnej, drugiej raty i dlatego wniosek złożony został z daleko posuniętej ostrożności, dla zabezpieczenia interesów strony. Tak określone przyczyny wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mieszczą się w ww. określonym katalogu ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, co samo w sobie stanowi przyczynę skutkującą odmową uwzględnienia wniosku. Dla porządku wskazać jedynie należy, że wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek uiszczenia opłaty za pobór wód powierzchniowych ma charakter świadczenia pieniężnego, a zatem skutki wykonania takiego świadczenia są co do zasady odwracalne. Jeśli strona twierdzi, że jest inaczej, powinna to wykazać i przedstawić Sądowi najpierw argumentację, a następnie poprzeć ją odpowiednimi dokumentami. Zatem zawarte w uzasadnieniu wniosku lakoniczne twierdzenia nie mogą być przez Sąd zweryfikowane w zakresie tego, czy po stronie Spółki może wystąpić znaczna szkoda wskutek realizacji nałożonego obowiązku – tym bardziej, że na tę okoliczność nie przedstawiono żadnych twierdzeń ani uzasadniających je dokumentów. Trzeba przy tym wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych powoduje określoną dolegliwość w finansach zobowiązanego. Aby jednak uznać, że jej wykonanie zrodzi skutek w postaci "znacznej szkody" (a więc – nie szkody zwykłej), to wnioskodawca winien wykazać, że w okolicznościach konkretnej sprawy obowiązek zapłaty danej kwoty pieniężnej doprowadzi do powstania takiej znacznej szkody bądź do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie działa tutaj z urzędu. Tymczasem ani analiza akt sprawy, ani także argumentacji przedstawionej przez stronę nie pozwala na wyprowadzenie wniosku potwierdzającego jej tezę o wystąpieniu takich następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Brak tej szczegółowej, dokładnej argumentacji oraz nieprzedstawienie dokumentów ją potwierdzających nie pozwoliły Sądowi ocenić, czy uiszczenie opłaty określonej zaskarżoną decyzją skutkować będzie powstaniem znacznej szkody po jej stronie. W odniesieniu zaś do argumentów strony dotyczących wadliwości merytorycznej zaskarżonej decyzji należy wskazać, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt I FZ 163/04). W tej sytuacji należało uznać, że skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.