I SA/Op 366/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy T. ustalił H. M. j zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni 959 m2 - według stawki 0,28 zł za m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni 1058,09 m2 - według stawki 4,90 zł za m2. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż H. M. jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 0,0959 ha, sklasyfikowanej jako tereny zabudowane inne (Bi) oraz właścicielem budynku administracyjnego "A" położonego w T. przy ul.[...]. Decyzją Wojewody O budynek ten został wpisany do rejestru zabytków pod nr[...], natomiast działka nr [...], na której jest posadowiony ten budynek nie jest wpisana do ww. rejestru. Na podstawie uzyskanych opinii O Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, dotyczącą utrzymania budynku wpisanego do rejestru zabytków (pisma z dnia [...]r. i z dnia [...]r.) organ ustalił, iż stan budynku administracyjnego "A" jest niezgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a utrzymywanie obiektu w takim stanie przyczynia się do dalszego pogorszenia jego stanu technicznego. W rezultacie organ I instancji uznał, że podatniczka nie wypełniła ustawowych przesłanek uprawniających ją do korzystania ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. N 9, poz. 31 ze zm)-/dalej u.p.o.l/, co obligowało organ do wymiaru podatku od powierzchni tego budynku, w oparciu o stawki ustalone w uchwale Rady Gminy Tułowice z dnia 6 grudnia 2006 r. Nr II/14/06 jak dla budynków pozostałych. Ponieważ działka gruntu pod tym budynkiem nie była wpisana do rejestru zabytków, a zatem nie spełniała przesłanek uprawniających do zwolnienia, również podlegała opodatkowaniu jak dla gruntów pozostałych według stawek określonych wskazaną uchwałą. We wniesionym odwołaniu skarżąca podniosła, iż wymiar podatku nie został dokonany w oparciu o stan faktyczny, lecz na podstawie pism Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, na które strona nie miała wpływu i możliwości ich kwestionowania. Pismo z dnia [...]r., na które powołał się organ I instancji, nie zostało poparte żadnymi dowodami (np. oględzinami), natomiast rozstrzygnięcia oparte o wcześniejsze oględziny w 2004 r. zostały uchylone (wyrok WSA w W z dnia [...]r.) Skarżąca wskazała, iż nie otrzymała od Konserwatora żadnych decyzji, czy postanowienia stwierdzającego stan obiektu niezgodny z przepisami o ochronie zabytków. Nie otrzymała wytycznych czy zezwolenia na dokonanie jakichkolwiek prac, stąd przyjmowanie, że budynek nie jest utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków jest gołosłowne. Skarżąca podniosła również, że działka nr [...] winna być wpisana do rejestru zabytków a obowiązek w tym zakresie ciąży na Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków. Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zaś skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem WSA w O z dnia [...]r. Natomiast rozpatrując wniosek skarżącej o przywrócenie terminu, Kolegium pierwotnie odmówiło jego przywrócenia, jednak w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej takiego rozstrzygnięcia i wyroku WSA w Opolu sygn. akt I SA/Op 93/09 oraz utrzymującego to rozstrzygnięcie wyroku NSA II FSK 1600/09, przywróciło skarżącej termin do wniesienia odwołania. Decyzją z dnia 14 lipca 2011 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy doszedł do przekonania, że nieruchomość zlokalizowana w T. przy ul. [...]nie była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Potwierdzeniem takiego stanowiska były opinie wojewódzkiego konserwatora zabytków zawarte w znajdujących się w aktach sprawy pismach, pozwalających na stwierdzenie, że sporna nieruchomość znajdowała się takim stanie od maja 2004 r. Jak wskazało Kolegium, w dniu 21.04.2004 r. służby Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przeprowadziły inspekcję, w wyniku której stwierdzono zły stan obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Na tej podstawie Wojewódzki Konserwator Zabytków, w piśmie z dnia 29.11.2005 r. skierowanym do organu podatkowego, stwierdził, że przedmiotowy budynek nie był i nie jest utrzymywany oraz konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Stanowisko, co do takiej oceny stanu zabytku organ ten podtrzymał również w 2007 r., o czym świadczy pismo z dnia 29.05.2007 r. Organ odwoławczy powołał się również na znane mu z urzędu Zaświadczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 17.02.2010 r. wydane w trybie art. 217 KPA na wniosek H. M., w którym organ ten zaświadcza, iż budynek administracyjny w zespole fabryki porcelany "A", zlokalizowany w T. przy ul. jest nieużytkowany, nie poddawany bieżącym remontom i konserwacji, nie zabezpieczony od wpływów atmosferycznych, znajduje się w złym stanie technicznym, stanowiącym zagrożenie dla posiadanych wartości zabytkowych. W ocenie organu odwoławczego treść tego zaświadczenia, wydanego w dniu 17.02.2010 r. pozwala na jednoznaczne wnioski, iż skarżąca nie spełniała warunków do zwolnienia z opodatkowania w ciągu całego roku 2007 oraz w latach następnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących kwestii wydania rozstrzygnięcia na podstawie pism konserwatora zabytków, których skarżąca nie mogła kwestionować, organ uznał je ze za bezzasadne. Wskazał, iż skoro w niniejszej sprawie istotne były ustalenia dotyczące należytego utrzymania budynku wpisanego do rejestru zabytków, od których uzależnione było korzystanie przez nieruchomość ze zwolnienia podatkowego, zasadnie organ podatkowy oparł się na ustaleniach poczynionych w tym zakresie przez kompetentny organ, tj. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. Wyjaśnił również, powołując się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 24.06.2010 r. sygn. II FSK 343/09 rozstrzygającym w przedmiocie opodatkowania skarżącej podatkiem od nieruchomości za 2006 r., że w przypadku badania przesłanek zwolnienia z art. 7 ust. 6 u.p.o.l. przepisy prawa materialnego nie nakładały obowiązku stosowania art. 209 Ordynacji podatkowej, a zatem nie było wymogu uprzedniego zajęcia stanowiska przez odpowiedni organ w formie postanowienia, na które służyłoby zażalenie. W odniesieniu do sugestii skarżącej, że również działka nr [...] winna być wpisana do rejestru zabytków, Kolegium wskazało, iż kwestia ta pozostaje poza oceną organów podatkowych. Istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest bowiem jedynie fakt, iż w 2007 r. grunt ten nie był wpisany do rejestru zabytków. Reasumując, Kolegium uznało, iż omawiane przedmioty opodatkowania (grunty o pow. 959 m2 i budynek o powierzchni 1.058,09 m2) nie korzystały w roku 2007 ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Działka nr [...] nie została wpisana do rejestru zabytków, zaś zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał stwierdzenie, że obiekt zabytkowy nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. W tej sytuacji podlegały one opodatkowaniu za cały rok, stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla gruntów i budynków pozostałych. Wysokość stawek podatkowych w podatku od nieruchomości w 2007 r. określała uchwała Rady Gminy Tułowice z dnia 6 grudnia 2006 r. Nr II/14/06 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Zgodnie z jej § 1 pkt 1 lit. c wysokość rocznej stawki podatku od nieruchomości odnośnie gruntów pozostałych wynosiła 0,28 zł od 1 m2 powierzchni, a zgodnie z § 1 pkt 2 lit e wysokość rocznej stawki podatku od budynków pozostałych wynosiła 4,90 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Stawki te przyjęto do wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości w rozpatrywanej sprawie i zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo wymierzył H. M. podatek od nieruchomości. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zarzuciła naruszenie art. 21 oraz art.180 Ordynacji podatkowej oraz art. 217 par. 2 pkt 1 i 2 KPA poprzez przyjęcie, iż pisma Konserwatora Zabytków z dnia 29.11.2005 r. i z 17.02.2010 r. stanowią podstawę do utraty zwolnienia z podatku od nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, podstawą do wymiaru podatku od nieruchomości winno być oświadczenie podatnika, czyli złożona przez nią deklaracja podatkowa (informacja w sprawie podatku od nieruchomości). Skarżąca uważa, iż właśnie ze złożonej przez nią deklaracji wynika zwolnienie z podatku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie zaś pisma konserwatora zabytków z dnia 29.11.2005 i 17.02.2010 r. Stosownie zaś do art. 180 par. 2 w przypadku stwierdzenia, iż dane z deklaracji są nieprawidłowe, organ podatkowy winien odebrać od podatnika stosowne oświadczenie, a nie poza stroną postępowania korespondować z konserwatorem zabytków. Zdaniem skarżącej, przyjmując nawet, że podatnik do deklaracji winien przedłożyć wydane w trybie art. 217 KPA zaświadczenie, to takie zaświadczenie wydawane jest wyłącznie na wniosek strony. Skarżąca wskazała również, iż ponosiła i cały czas ponosi nakłady remontowe na utrzymanie zabytku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko oraz argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez te organy, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art.145 §1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a) Dokonana w oparciu o powyższe kryteria ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż została ona wydana zgodnie z prawem zarówno procesowym, jak i materialnym. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zasadnie organy podatkowe odmówiły skarżącej prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust 1 pkt 6 u.p.o.l. Stosownie do tego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Wskazane zwolnienie ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm). W świetle omawianej regulacji przesłanką zwolnienia nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków od podatku od nieruchomości jest określony stan jej zachowania. Punktem odniesienia dla oceny spełnienia tego warunku są odpowiednie regulacje ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która nakłada na właścicieli i posiadaczy zabytków szereg obowiązków, związanych z utrzymaniem we właściwym stanie. Zgodnie z art. 5 pkt 2-4 tej ustawy, na właścicielu lub posiadaczu obiektu spoczywa obowiązek zapewnienia warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Utrata zwolnienia podatkowego następuje natomiast, gdy nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W rozpatrywanej sprawie bezsporna pozostaje okoliczność, iż do rejestru zabytków wpisany jest jedynie budynek, którego właścicielem jest skarżąca, natomiast w rejestrze tym nie ujęto gruntów, co do których przysługuje skarżącej prawo wieczystego użytkowania. Podkreślenia wymaga, iż zarówno grunt, jak i budynek stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a przepis art. 2 u.p.o.l. i żaden inny przepis u.p.o.l. nie wyłączają z zakresu opodatkowania gruntu pod budynkiem (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 26.06.2011 r. sygn. akt I SA/Op 215/11). Zatem indywidualny wpis do rejestru zabytków budynków stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) nie może zostać uznany za stanowiący podstawę do objęcia zwolnieniem również zajętych pod te budynki gruntów. Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, iż brak było podstaw do zastosowania przy wymiarze podatku od gruntów zwolnienia, o którym mowa w cyt. przepisie. Zwolnienie z podatku obejmuje bowiem wyłącznie te grunty stanowiące wartości zabytkowe, które potwierdza wpis ich do rejestru zabytków. W tym kontekście poza przedmiotem oceny pozostają podniesione w odwołaniu zarzuty skarżącej, że posiadana działka winna być wpisana do rejestru zabytków. W niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia było bowiem wyłącznie ustalenie, iż sporny grunt nie został wpisany do rejestru zabytków. Kompetencja w tym zakresie jak zauważyła sama skarżąca należy do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków a organy podatkowe nie były uprawnione do hipotetycznego badania czy posiadana przez skarżącą działka powinna czy też nie powinna być wpisana do rejestru zabytków. Kwestia sporna wymaga zatem odpowiedzi na pytanie, czy na gruncie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wpisany do rejestru zabytków budynek administracyjny "A" należący do skarżącej winien zostać objęty zwolnieniem od podatku od nieruchomości na podstawie wskazanej wyżej regulacji. Skarżąca kwestionuje, iż organy swoje rozstrzygnięcie w całości oparły jedynie na informacji zawartej w pisemnym stanowisku organu konserwatorskiego, które to stanowisko nie było poparte żadnymi dowodami, a strona skarżąca nie miała na nie żadnego wpływu i nie mogła go kwestionować. Organy podatkowe prezentują zaś stanowisko, iż w sytuacji, gdy strona nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych, dla oceny przesłanki spełnienia wymogów do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 § 1 pkt 6 u.p.o.l. wystarczające były informacje przedstawione w pismach kompetentnego organu, czyli wojewódzkiego konserwatora zabytków. W kwestii powyższej rację należy przyznać Kolegium. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem podstawą do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest wszelki materiał dowodowy, który organ może zgromadzić zgodnie z zasadami postępowania dowodowego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2010 r. II FSK 343/09, wyrażony w sprawie z udziałem skarżącej tożsamej pod względem faktycznym i prawnym, a dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2006. W wyroku tym sąd wskazał, że "spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami. Toteż skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji, względnie przedstawienie przez zainteresowanego podatnika odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art. 122, art.123 §1, art.187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej, bowiem tym sposobem organ dąży do zebrania wszechstronnego materiału dowodowego uzasadniającego bądź nie możliwość skorzystania przez podatnika z wymienionej w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. ulgi." Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków (art. 38 ustawy o ochronie nad zabytkami) to właśnie do wojewódzkiego konserwatora zabytków powinien zwrócić się organ podatkowy o zajęcie stanowiska odnośnie należytego utrzymania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Organ ten bowiem, jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą bez znaczenia pozostaje forma w jakiej następuje zajęcie stanowiska. Przepisy prawa materialnego nie przewidują bowiem w tym zakresie obowiązku współdziałania organów w trybie art. 209 Ordynacji podatkowej. Sąd zwraca uwagę, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowy jest pogląd, iż organy podatkowe nie muszą w nieskończoność poszukiwać dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik. Ustalenie bowiem niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Skoro zatem strona dysponuje dowodem w sprawie i nie informuje o nim organu, nie może stawiać następnie skutecznego zarzutu błędnych ustaleń faktycznych, gdyż w istocie oznaczałoby to nałożenie na organy nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów przemawiających na korzyść strony, mimo braku jej aktywności dowodowej i mimo wcześniejszego pouczenia o możliwości składania dowodów oraz wypowiedzenia się w sprawie ustaleń faktycznych i zebranego materiału dowodowego. Skoro skarżąca w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów, potwierdzających, iż w 2007 r. podjęła prace związane z zabezpieczeniem i utrzymaniem budynku, czy też jego konserwacją, informacja przekazana organom podatkowym przez kompetentny do oceny stanu zabytku organ, stanowiła wystarczającą podstawę do stwierdzenia stanu obiektu niezgodnego z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz idącym za nim skutkiem utraty prawa do zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Nadto organ odwoławczy powołał się na o znane mu z urzędu Zaświadczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 17.02.2010 r. wydane w trybie art. 217 § 1 i 2 KPA na wniosek H. M., w którym organ ten zaświadcza, iż budynek administracyjny w zespole fabryki porcelany "A", zlokalizowany w T. przy ul. [...] jest nieużytkowany, nie poddawany bieżącym remontom i konserwacji, nie zabezpieczony od wpływów atmosferycznych, znajduje się w złym stanie technicznym, stanowiącym zagrożenie dla posiadanych wartości zabytkowych. Na podstawie tego dowodu organ odwoławczy wysnuł wniosek, iż skarżąca nie spełniała warunków do korzystania ze zwolnienia w przeciągu całego kontrolowanego okresu, a wnioski te Sąd uznaje za całkowicie uprawnione. Niezrozumiałe są przy tym zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 217 § 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm). Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. To natomiast, że w trakcie odrębnego postępowania z udziałem skarżącej Kolegium posiadło wiedzę o wydanym wobec niej zaświadczeniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i wykorzystało ten dowód w trakcie obecnego postępowania podatkowego, nie oznacza, że stroną toczącego się w trybie art. 217 KPA postępowania nie była H. M. Z treści znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia 17.02.2010 r. wyraźnie wynika, że osobą ubiegającą się o wydanie zaświadczenia była skarżąca. Nie zasługują na uwzględnienie także podniesione w skardze twierdzenia skarżącej, iż cały czas ponosi nakłady remontowe na utrzymanie zabytku. Warto podkreślić, iż wpis do rejestru zabytków oznacza, że zabytek od tej chwili znajduje się pod ochroną, a wszelkie działania o charakterze budowlanym (projektowym, remontowym) wymagają uzgodnienia ze służbami konserwatorskimi. W niniejszej sprawie organ konserwatorski nie dysponował dokumentami potwierdzającymi podejmowanie przez skarżącą działań, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, czemu dał wyraz w piśmie z dnia 29.05.2007 r. i w zaświadczeniu z dnia 17.02.2010 r. Brak jakichkolwiek dowodów skarżącej na poparcie jej twierdzeń nie pozwala je uznać za wiarygodne. Reasumując, obowiązkiem organów podatkowych było poczynienie ustaleń co do wpisania spornego budynku administracyjnego "A" do rejestru zabytków, oraz czy był on utrzymywany oraz konserwowany w danym roku podatkowym zgodnie z wymogami wyżej przywołanej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. O ile w odniesieniu do przedmiotowego budynku został spełniony pierwszy z warunków, to z poczynionych w sprawie dalszych ustaleń wnikało, że stan budynku jest niezgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a utrzymywanie obiektu w takim stanie przyczynia się do dalszego pogorszenia jego stanu technicznego (pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia: 29.11.2005r. i z dnia 29.05.2007r. ). Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy pozwalał na ocenę stanu budynku w spornym roku podatkowym. Stan ten nie uległ poprawie w stosunku do lat ubiegłych, skoro z ustaleń konserwatora zabytków dotyczących roku 2004, wynikało, iż obiekt jest w złym stanie, a w latach następnych nie powziął żadnych wiadomości, że zabytek podlegał konserwacji, zagospodarowaniu lub zabezpieczeniu (choć o pracach tego rodzaju, prowadzonych zgodnie z prawem, musiałby wiedzieć). Informacje tą potwierdzono także w roku 2007, gdyż Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w O wskazując na nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu, potwierdził istnienie nadal jego stanu niezgodnego z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. O takim też stanie budynku świadczyło również wydane na żądanie skarżącej zaświadczenie z dnia 17.02.2010 r. Te ustalenia organów podatkowych, przy braku jakichkolwiek przeciwdowodów przywołanych przez samą zainteresowaną, w pełni pozwalały organom na przyjęcie, że w spornym roku podatkowym w stosunku do budynku administracyjnego "A", nie miało zastosowania ustawowe zwolnienie od podatku z art.7 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuca, iż organy podatkowe ustalając wymiar podatku nie uwzględniły deklaracji złożonej przez skarżącą. Wyjaśnić zatem należy, iż zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (a tak jest w przypadku przepisów regulujących podatek od nieruchomości- art 6 ust. 6 u.p.o.l.), wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 (a więc powstającego z dniem doręczenia decyzji wymiarowej), ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W deklaracjach, o których mowa w tym przepisie, podatnik nie wylicza kwoty zobowiązania, a jedynie wskazuje dane niezbędne do wymierzenia podatku w drodze decyzji organu podatkowego. Na podstawie danych z takich deklaracji organ podatkowy dokonuje ustalenia wysokości zobowiązania, chyba że okaże się, że dane tam zawarte są niezgodne ze stanem faktycznym. Wtedy bowiem organ podatkowy gromadzi dane niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania i wydaje decyzję ustalającą zobowiązanie z pominięciem deklaracji. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Organ I instancji uzyskał informację o stanie utrzymania budynku od właściwego w zakresie kontroli stanu zachowania zabytków organu i na tej podstawie uznał, że nie zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia podatkowego. W tej sytuacji podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowił art.6 ust.7 u.p.o.l. zgodnie z którym podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust.11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że prawo do zastosowania zwolnienia wynikało ze złożonej przez nią deklaracji. Prawo do zastosowania ulgi w postaci zwolnienia z opodatkowania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wynika z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a organy podatkowe były zobligowane do zbadania, czy podatnik spełniał ustawowe przesłanki do korzystania z tej ulgi. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie miał również zastosowania art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie odbierały w toku postępowania od skarżącej żadnych oświadczeń, składanych w trybie art. 180 § 2 Ordynacji. Nadto wskazać należy, iż składane na podstawie tego przepisu oświadczenia są środkiem dowodowym, który korzysta domniemania prawdziwości o tyle o ile nie jest sprzeczny z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Z przedstawionych powyżej względów faktycznych i prawnych należało zgodzić się ze stanowiskiem organów, że całość nieruchomości skarżącej podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych (art.6 ust.7 i ust 11 u.p.o.l.), przy równoczesnym uwzględnieniu stawek podatkowych wynikających z obowiązującej w spornym roku podatkowym uchwały Rady Gminy Tułowice nr II/14/06. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zmianami) skargę oddalił