I SA/Op 579/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia: I. odrzucić skargę kasacyjną; II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 143,00 zł (słownie sto czterdzieści trzy złote 00/100) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Op 579/15 oddalił skargę D. D. (dalej jako: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 września 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył powyższy wyrok w drodze skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 10 czerwca 2016 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 czerwca 2016 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpis ww. wezwania został doręczony upoważnionemu pracownikowi pełnomocnika strony w dniu 17 czerwca 2016 r., co pracownik ten poświadczył pieczątką Biura Rachunkowego A wraz ze swym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 138 akt sądowych). W piśmie nadanym w dniu 27 czerwca 2016 r. (k. 140 akt sądowych), stanowiącym odpowiedź na ww. wezwanie, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaznaczył, że odpis wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej został doręczony w dniu 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", poza wymaganiami, o których mowa w § 1 tego przepisu, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na treść przytoczonych powyżej przepisów oraz w związku z faktem, że w skardze kasacyjnej nie zawarto wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie bądź też oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy– zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 czerwca 2016 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 138 akt sądowych) wynika, że odpis ww. wezwania do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, został doręczony upoważnionemu pracownikowi pełnomocnika strony w dniu 17 czerwca 2016 r., co pracownik ten poświadczył pieczątką Biura Rachunkowego A wraz ze swym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 138 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 24 czerwca 2016 r. Natomiast pismo pełnomocnika strony, stanowiące odpowiedź na wskazane powyżej wezwanie zostało nadane w dniu 27 czerwca 2016 r. (k. 140 akt sądowych). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że pełnomocnik strony w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie uzupełnił ich. W takiej sytuacji zastosowanie musi znaleźć przepis art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Odnosząc się natomiast do twierdzenia pełnomocnika zawartego w piśmie z dnia 27 czerwca 2016 r., że odpis przedmiotowego wezwania został doręczony w dniu 21 czerwca 2016 r., wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 72 § 2 p.p.s.a. jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism, przy czym upoważnienie takie jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań (postanowienie NSA z 8.4.2011 r., I OZ 248/11, dostępne, podobnie jak i pozostałe przywołane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z akt sprawy wynika, że odpis przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej został zaadresowany na wskazany przez pełnomocnika adres Biura Rachunkowego A, ul. [...],[...],[...] i odebrany przez upoważnionego pracownika w dniu 17 czerwca 2016 r., co pracownik ten poświadczył pieczątką Biura Rachunkowego A wraz ze swym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 138 akt sądowych). Skoro przesyłkę odebrał pracownik, umieszczając na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pieczątkę biura rachunkowego, należało przyjąć, że była to osoba upoważniona do odbioru przesyłek, kierowanych na adres miejsca pracy pełnomocnika. Datę doręczenia przedmiotowej przesyłki upoważnionemu pracownikowi potwierdza również odcisk datownika odbiorczej placówki pocztowej operatora pocztowego, z datą 17 czerwca 2016 r., co oznacza, że w tym dniu, po doręczeniu pisma, doręczający przekazał zwrotne potwierdzenie odbioru placówce pocztowej operatora, celem odesłania go sądowi wysyłającemu. Własnoręcznie wpisana data 17 czerwca 2016 r. znajduje się również obok podpisu odbiorcy jak i doręczającego przesyłkę. Natomiast bez znaczenia w tej sytuacji jest data przekazania przesyłki między osobą uprawnioną do odbioru przesyłki, a samym pełnomocnikiem procesowym. Datą doręczenia odpisu wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej pełnomocnikowi strony jest data doręczenia osobie upoważnionej od odbioru pism (17 czerwca 2016 r.). Podkreślić należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (wyrok NSA z 9.10.2012, II OSK 1065/11; postanowienie NSA z: 28.4.2011 r., II GZ 102/11; 11.1.2012 r., II OZ 1363/11). Wprawdzie domniemanie prawdziwości danych zawartych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki może zostać obalone, to jednak strona w niniejszej sprawie tego nie uczyniła. Niezłożenie przez skarżącego kasacyjnie w postępowaniu administracyjnym wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby, że pokwitowanie odbioru przesyłki nie dokonał pracownik kancelarii (tu: pracownik biura rachunkowego doradcy podatkowego będącego pełnomocnikiem strony), skutkuje przyjęciem, że doręczenie nastąpiło prawidłowo (postanowienie NSA z 4.1.2010 r., I FSK 1620/08, akceptowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę - op. cit. s. 361, nb 6). Zatem skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że odpis wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej został doręczony upoważnionemu pracownikowi pełnomocnika strony w dniu 17 czerwca 2016 r., to należało przyjąć, że termin do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej upłynął w dniu 24 czerwca 2016 r., a tym samym pełnomocnik skarżącego w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie uzupełnił ich. Mając na uwadze powyższe, Sąd w pkt 1 sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.