I SA/Op 629/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r. wskutek wniosku ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów pomocy prawnej postanawia: oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. oddalił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 września 2010 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. W wyniku złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. przyznał mu prawo pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Krajowa Rada Doradców Podatkowych na pełnomocnika strony skarżącej wyznaczyła doradcę podatkowego E. K. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wymienionego wyżej wyroku, składając przy tym wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Złożony wniosek o przyznanie wynagrodzenia nie zawierał oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) –dalej: [p.p.s.a.] wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31, poz. 153). Zgodnie z § 4 ust 2 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpatrywanej sprawie złożony przez pełnomocnika strony – doradcę podatkowego E. K., wniosek o zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia za zastępstwo prawne z urzędu oświadczenia takiego nie zawiera. Wskazać w tym miejscu należy, że oświadczenie o którym mowa w § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie sądu w trybie art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II FZ 90/09 i z dnia 23 listopada 2010 r. II FSK 1821/10, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten znajduje również odzwierciedlenie w doktrynie (vide: T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 644 oraz B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 599). W konsekwencji wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony. Niezastosowanie się bowiem do jednoznacznie brzmiącej dyspozycji normy prawnej, wynikającej z wyżej powołanego przepisu § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia, wywołuje skutek prawny w postaci pozbawienia jej adresata (doradcy podatkowego) świadczenia pieniężnego, dla którego uzyskania wprowadzono przedmiotowy warunek. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 250 p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. orzekł jak w sentencji postanowienia