I SA/Op 63/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Asesor Sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2002r. I. oddala skargę II. przyznaje pełnomocnikowi skarżącego adw. M.K. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu kwotę brutto 732 zł (siedemset trzydzieści dwa) w tym podatek VAT 132 zł (sto trzydzieści dwa) oraz kwotę 17 zł (siedemnaście) tytułem zwrotu wydatku poniesionego na opłatę skarbową od pełnomocnictwa Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), określił skarżącemu – S.P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 r. w wysokości 5.913 zł - w miejsce zadeklarowanej przez podatnika kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości 2.323 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż deklaracja dla podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 r. została sporządzona przez podatnika nieprawidłowo, z uwagi na rozliczenie w niej kwoty podatku naliczonego z poz. 2 faktury z dnia 28.02.2002 r. Nr 41 a/2002 wystawionej przez podmiot nieuprawniony do wystawienia faktur. Wskazano również, iż wystawca spornej faktury R.Z. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1.07.2002 r. do 1.07.2005 r. Ze złożonych deklaracji VAT-7 za powyższy okres wynikało, że nie prowadził on działalności gospodarczej (składał deklaracje negatywne). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano przepis § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Ponadto organ I instancji uznał, iż skarżący nieprawidłowo wykazał nadwyżkę podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji, tj. za miesiąc kwiecień 2002 r., w wysokości 977 zł (wynikającą z przeniesienia z miesiąca marca), bowiem za miesiąc marzec 2002 r. wydano decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 977 zł. Stąd też organ I instancji w rozliczeniu za miesiąc maj 2002 r. nie uwzględnił powyższej kwoty. S.P. wniósł za pośrednictwem pełnomocnika odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżając przedmiotową decyzję w całości, pełnomocnik wniósł o jej uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie przesłuchanie w świadków, tj. Pana R.Z. prowadzącego działalność pod firmą P.P.H.U A. W.W pwadzącego działalność pod firmą B oraz Pana R. z firmy C Sp. z o.o. Przedmiotowej decyzji zarzucono ponadto naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne ustalenie, że fakturami VAT objęte są zdarzenia, które nie zaistniały pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi, jak również przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których dowodom odmówił wiarygodności, a tym samym wydanie decyzji bez podstawy faktycznej. Pełnomocnik wskazał, iż wszystkie dokonywane przez S. P. zakupy towarów i usług dokumentowane były rzetelnie, na podstawie faktur VAT. W odwołaniu wskazano okoliczności skutkujące nawiązaniem współpracy przez odwołującego z poszczególnymi kontrahentami. Zaznaczono także, iż skarżący dokładał należytej staranności w celu sprawdzenia rzetelności podmiotów, od których kupował towary i usługi, a które jednocześnie w jego ocenie budziły wątpliwości. W tym celu żądał od swych kontrahentów zaświadczenia z właściwego organu ewidencyjnego potwierdzającego fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnomocnik podniósł, iż podatnik w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. nabywając towary nie mógł sprawdzić, czy jego kontrahent jest zarejestrowany dla potrzeb VAT, bowiem urzędy skarbowe odmawiały udzielenia takiej informacji. Skarżący nie jest w posiadaniu wszystkich dokumentów potwierdzających sprawdzenie rzetelności swych kontrahentów, ponieważ zostały one zagubione podczas przeprowadzki. Pełnomocnik podniósł również, iż w niektórych sytuacjach sprawdzenie rzetelności ściśle określonego podmiotu utrudniane było przez same organy podatkowe. Dla potwierdzenia zasadności odwołania, pełnomocnik wskazano orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie o sygn. akt C-440/04 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 464/05. Dyrektor Izby Skarbowej w O. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), podlega jednak ograniczeniu w przypadkach określonych przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Stosownie do § 48 ust. 4 pkt 1 lit.a powołanego rozporządzenia, w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Powyższy przepis określa zatem przypadki, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie stwierdził, iż podatnik nie był uprawniony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, ponieważ wystawca faktury Pan R. Z. był podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 1 lipca 2005 r. Zatem jedynie w tym okresie był on uprawniony do wystawiania faktur VAT, jednakże również w tym okresie nie prowadził działalności gospodarczej, gdyż składał deklaracje zerowe. Dyrektor Izby Skarbowej w O.podniósł także, iż za nieuprawniony należało uznać zarzut naruszenia przez organ podatkowy I instancji przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zebrane w sprawie dowody w postaci materiałów przekazanych przy piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] potwierdzają, iż sporna faktura nie mogła stanowić podstaw do dokonania przez skarżącego obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Wskazano również, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających podejmowane przez niego działania w zakresie sprawdzania rzetelności kontrahentów z którymi współpracował. W ocenie organu ryzyko wyboru kontrahenta obciąża nabywcę towaru lub usługi. W odniesieniu do zarzutów pełnomocnika w kwestii nieuznania przez organ podatkowy prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Pana W. W. /A/, argumentacji dotyczącej współpracy z firmą B oraz C, jak również żądania o przesłuchanie byłego charakterze świadka byłego prezesa spółki B Pana R. i Pana W. W. organ odwoławczy stwierdził, iż nie dotyczą przedmiotowej decyzji. Natomiast wskazano, iż postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...] odmówiono przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Pana R.Z. W odniesieniu do powołanego orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie o sygn. akt C-440/04, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż niniejszej sprawie nie ma podstaw do orzekania w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne sprawy miały miejsce przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Stanowisko takie zostało m. in. potwierdzone w postanowieniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2007 r. sygn. C-168/06. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję. Domagał się uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. i ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ - w jego opinii - zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie dochował staranności w wydawaniu decyzji, zgodnie z przepisem art. 122 Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzucił również, iż nie dokonano dogłębnej oceny materiału dowodowego w postaci przesłuchań świadków. Zarzucił także, iż nie dokonano oceny materiałów dotyczących działalności tych podmiotów, na podstawie uzyskanych przez Skarżącego ich dokumentów założycielskich, w szczególności, czy nie są one fikcyjne przed wystawieniem przez nie faktur. Skarżący podniósł także, iż organy podatkowe zaniechały oceny materiałów dowodowych w toczących się postępowaniach karnych i przygotowawczych. Wskazał również, iż w celu zachowania staranności sprawdził te podmioty pod kątem rejestracji VAT, regon. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze, dodatkowo wskazując na kwestię przedawnienia zobowiązania. Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, iż nie jest zasadny zarzut przedawnienia zobowiązania, gdyż decyzje podatkowe obu instancji zostały wydane przed upływem 5 – letniego okresu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane, oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie rozważań należało odnieść się do podniesionego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego zarzutu przedawnienia zobowiązania. W ocenie Sądu zarzut ten jest oczywiście niezasadny. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym zobowiązania w podatku VAT za miesiąc marzec 2002 r. uległo przedawnieniu (o ile nie wystąpił przypadek skutkujący nierozpoczęciem lub zawieszeniem przedawnienia) z końcem 2007 r. Zatem zarówno organ I jak i II instancji wydał decyzje określającą zobowiązanie w podatku VAT za marzec 2002 r. przed upływem okresu przedawnienia. W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi bowiem rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada czy ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe dokonane zostały zgodnie z zasadami postępowania podatkowego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego można bowiem rozpatrywać wówczas, gdy ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, będący przedmiotem badania legalności działania organów administracji publicznej, a co za tym idzie zaskarżonych decyzji, nie nasuwa wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, iż ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Organy podatkowe prawidłowo nie uznały prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionych przez Pana R. Z., z uwagi na fakt, iż w czasie, gdy je wystawiono nie był on zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jak bowiem wynika z akt R. Z. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 1 lipca 2005 r. Zatem nie budzi wątpliwości fakt, iż w dacie wystawienia spornej faktury R. Z. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a zatem faktura powyższa nie mogła stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. W tym zakresie Sąd podzielił wywody organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów postępowania należy stwierdzić, że: postępowanie podatkowe było prowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości, zebrały kompletny materiał dowodowy, dokonały jego oceny, a następnie właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, powołując art. 188 Ordynacji podatkowej, iż dowody z zeznań świadków mogą być uwzględnione tylko w przypadku wyjaśnienia wątpliwości związanej z treścią istniejącego dowodu źródłowego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania taka sytuacja nie miała jednakże miejsca, gdyż żadne zeznania świadków nie mogły zaprzeczyć oczywistemu faktowi, iż wystawca faktury był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług dopiero od 1 lipca 2002 r. Zagadnieniem spornym miedzy skarżącym a organami podatkowymi obu instancji pozostaje ustalenie, czy zgodne z prawem jest zakwestionowanie przez organy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez podmiot, który w dacie jej wystawienia nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W kontekście pierwszorzędnego zagadnienia dla dokonania weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakim jest podstawa prawna, zaznaczenia wymaga, iż przedmiotowy stan faktyczny, dotyczący podatku za maj 2002 r. powinien być rozpoznawany w oparciu o przepisy obowiązujące w Polsce przed akcesją do Unii Europejskiej. To rzutuje na sposób rozpoznawania niniejszej sprawy. Zarówno orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego może mieć zastosowanie jedynie przy orzekaniu w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. Nie ma zaś podstaw prawnych do stosowania ich do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem 1 maja 2004 r. (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 767/05). Z okoliczności faktycznych wynika, iż skarżący ubiegał się o prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez podmiot, który w momencie sporządzenia tej faktury nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ta sytuacja mieściła się w hipotezie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Z przepisu tego wynikało bowiem m.in., że faktura wystawiona przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Takim zaś podmiotem była osoba, która nie dopełniła obowiązku rejestracyjnego, określonego w art. 9 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Uprawnionym do wystawienia faktury był bowiem w świetle art. 9 dopiero ten podmiot, który dopełnił obowiązku rejestracyjnego, czego wyrazem był nałożony w ust. 1 tego przepisu obowiązek złożenia w urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego przed dniem dokonania pierwszej czynności określonej w art. 2 ustawy o VAT. Równocześnie ustawodawca w art. 32 ustawy o VAT dotyczącym zasad wystawiania faktur jednoznacznie nałożył obowiązek wystawiania faktur VAT wyłącznie na podatników, uprawniając Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia, zasad wystawiania faktur (ust. 5). Biorąc zaś pod uwagę, że realizacja prawa podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, była możliwa tylko w oparciu o fakturę lub dokument celny (art. 19 ust. 1 i 2), niezbędne do skorzystania z tego uprawnienia było legitymowanie się fakturą wystawioną przez uprawniony do tego podmiot. W świetle powyższego faktury wystawione przez niezarejestrowanego podatnika jako wystawione sprzecznie z przepisami prawa, nie mogą być uznane za faktury w rozumieniu art. 32 ust. 1 i art. 19 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem nie dają ich odbiorcom prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku. Rejestracja w podatku od towarów i usług - dotycząca stanów prawnych powstałych przed akcesją - traktowana była w orzecznictwie jako warunek niezbędny, umożliwiający podatnikom podatku VAT korzystanie z podstawowego prawa podatnika określonego w art. 19 ustawy (vide: wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 723/07, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 533/07, wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 311/07, wyrok NSA z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt FSK 409/04 opubl. Wyd. elektr. LEX nr 171741, NSA z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 816/2005, Lex nr 282647, WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2006 r. , sygn. akt III SA/Wa 464/2005, Państwo i Prawo 2007/2/31, WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 748/2005, Lex 748/2005, Lex nr 203247, WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1886/2006, Lex nr 229673, NSA z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1459/06, WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 870/07). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę nie można skutecznie wykazać, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania podatkowego, w szczególności niezasadny jest zarzut skargi, że organy nie wzięły pod uwagę, zgromadzonych przez skarżącego dokumentów założycielskich kontrahentów oraz dowodów zgromadzonych w toczących się postępowaniach karnych. Słusznie w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. podniósł, iż: "dokumenty takie nie zostały przedstawione przez skarżącego na etapie prowadzonego postępowania, natomiast w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji skarżący stwierdził, iż nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających sprawdzenie rzetelności swoich kontrahentów, ponieważ zostały one zagubione podczas przeprowadzki". Skarżący nie wskazał, jakie podmioty zostały przez niego sprawdzone pod kątem rejestracji w zakresie podatku od towarów i usług oraz w oparciu o jakie dokumenty powziął takie informacje. Jak wynika z akt sprawy wystawca spornej faktury był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług dopiero od dnia 1.07.2002 r. Zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) Pan Z. złożył dnia 9.07.2002 r, wcześniej zatem, jak trafnie podniósł organ odwoławczy, skarżący nie mógł uzyskać informacji potwierdzającej fakt zarejestrowania tego podmiotu dla potrzeb VAT. Z analizy akt sprawy nie wynika, by toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne, co do transakcji zawartych przez skarżącego z R. Z. Argumenty podnoszone w tym zakresie dopiero na etapie skargi nie mogły - w sposób oczywisty- zostać uwzględnione. W ocenie Sądu również w pozostałym zakresie decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną oddalił, a w zakresie przyznania kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu orzekł – na podstawie art. 250 - p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).