I SAB/Op 77/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. N., J. Z. wspólników T., F. Spółki cywilnej na bezczynność Starosty Powiatu Brzeskiego w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej 1. zobowiązuje Starostę Powiatu Brzeskiego do wydania decyzji w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że Starosta Powiatu Brzeskiego dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność Starosty Powiatu Brzeskiego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, 4. zasądza od Starosty Powiatu Brzeskiego na rzecz strony skarżącej P. N., J. Z. wspólników T., F. Spółki cywilnej kwotę 100,00 zł (słownie złotych: sto 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28.11.2024 r. do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Brzegu (dalej PCPR) wpłynął wniosek złożony przez P. N. i J. Z. – wspólniczki T. spółka cywilna (dalej jako: strona skarżąca) o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025 r. Pismem z 29.01.2025 r., podpisanym przez Dyrektora PCPR, poinformowano stronę skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu ww. wniosku. Wskazano, że powodem odmowy jest ustalenie, iż sprzęty będące przedmiotem wniosku służyłyby do wykonywania zabiegów, a nie stanowiłby sprzętów niezbędnych do prowadzenia zajęć rehabilitacyjnych mających za zadanie osiągniecie przy aktywnym uczestnictwie osoby niepełnosprawnej możliwie najwyższego poziomu jej funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Jednocześnie dofinansowanie wnioskowanych sprzętów służyłoby w znacznie większej mierze zwiększeniu zasobów prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, aniżeli rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Strona skarżąca pismem z dnia 5.02.2025 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu ponaglenie – wezwanie do usunięcia naruszeń prawa wywołanego bezczynnością w prowadzeniu sprawy przez Starostę Powiatu Brzeskiego wraz z ewentualnym ponagleniem – wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa wywołanego przewlekłością w prowadzeniu sprawy przez Starostę Powiatu Brzeskiego. Zdaniem Strony bezczynność organu przejawia się brakiem rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025 r. i wydaniem decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej także: k.p.a.). SKO postanowieniami z dnia 6.03.2025 r. stwierdziło, że Dyrektor PCPR w Brzegu, działający z upoważnienia Starosty Brzeskiego, nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości. Strona skarżąca, pismem z dnia 30.07.2025 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Starosty Brzeskiego w prowadzeniu postępowania administracyjnego, spowodowaną niewydaniem decyzji administracyjnej w ustawowym trzydziestodniowym terminie. Strona wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu sprawy tj. nie wydał decyzji administracyjnej, 2. orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny, 3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Jednocześnie, na wypadek uznania, że w sprawie nie doszło do bezczynności, na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2b, art. 54 § 1 i art. 149 § 1a i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.) w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 stawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 100 z późn. zm., dalej także: ustawa o rehabilitacji), w zw. § 12 pkt 3a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 926; dalej jako: rozporządzenie), strona skarżąca wniosła skargę na przewlekłość Starosty Brzeskiego w prowadzeniu postępowania administracyjnego spowodowaną niewydaniem decyzji administracyjnej w ustawowym 30-dniowym terminie. Strona skarżąca wskazała w szczególności na naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: a) art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji - poprzez brak zakończenia postępowania administracyjnego wydaniem decyzji administracyjnej w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, b) § 12 pkt 3a rozporządzenia – poprzez brak zakończenia postępowania administracyjnego wydaniem decyzji administracyjnej w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ m.in. podkreślił, że w sprawie wniosku strony skarżącej żaden z obowiązujących przepisów nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekłość postępowania została natomiast zdefiniowana przez ustawodawcę w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca wnioskiem, który w dniu 28.11.2024 r. wpłynął do PCPR, zwróciła się o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na 2025. W następstwie rozpatrzenia tego wniosku, Dyrektor PCPR pismem z 29.01.2025 r. poinformował o negatywnym rozpatrzeniu ww. wniosku. Wskazać należy, że podstawę do rozpatrzenia ww. wniosku strony skarżącej stanowiło rozporządzenie, które zostało wydane na podstawie art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, o dofinansowanie ze środków Funduszu na zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się: jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Stosownie do § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy, właściwego dla siedziby albo miejsca prowadzenia działalności - w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Wniosek powinien spełniać wymogi formalne określone w § 11 ust. 5 rozporządzenia. Właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje podmiot, który złożył wniosek, o występujących we wniosku uchybieniach, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie ich w wyznaczonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (§ 12 ust. 3 rozporządzenia). Przepis § 12 ust. 3a rozporządzenia stanowi, że właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku [...]. W przepisie § 12 ust. 3b omawianego rozporządzenia zawarto regulację, zgodnie z którą właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. W myśl § 12 ust. 5 rozporządzenia, w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku złożonego wraz z dokumentami, o których mowa w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. b, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania zawierające: 1) nieprzekraczalny termin dostarczenia przez wnioskodawcę dokumentów określonych w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. a, uwzględniający termin wskazany w ofercie; 2) zobowiązanie jednostki samorządu terytorialnego do przekazania dofinansowania, po spełnieniu warunku, o którym mowa w pkt 1, na konto świadczeniodawcy realizującego zlecenie w ciągu 10 dni od dnia otrzymania dokumentów. Z kolei w § 14 rozporządzenia wskazano, że podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Z przytoczonych unormowań wynika, że procedowanie w sprawie z wniosku o dofinansowanie ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Nie może więc budzić wątpliwości, że negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia i brakiem roszczenia w zakresie domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym. W konsekwencji, mając na uwadze z jednej strony konieczność zagwarantowania wnioskodawcy prawa do sądu, o którym stanowi art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a z drugiej strony - niewskazanie w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy, jaką przybiera informacja, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia, uznać należy, że wspomniana informacja stanowi decyzję administracyjną, ze wszelkimi tego konsekwencjami. Za taką kwalifikacją prawnej formy informacji, o której stanowi §12 ust. 3b rozporządzenia, przemawia również treść art. 66 ustawy o rehabilitacji, który przewiduje, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy zastosowaniu takiej wykładni podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zaś w administracyjnym toku instancji przysługuje prawo wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a. W ślad za stanowiskiem przyjętym w uchwale NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA) powtórzyć należy, że w judykaturze oraz w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Przy czym domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją zasady prawa do procesu administracyjnego, które ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy. W obecnych uwarunkowaniach ustrojowych funkcjonowania administracji publicznej domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją "prawa do procesu administracyjnego", wynikającego z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Zauważyć też należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania dofinansowania ze środków PFRON jest podejmowane na zasadzie uznania administracyjnego (§ 2 rozporządzenia), co tym bardziej uzasadnia konieczność zagwarantowania wnioskodawcy możliwości wszczęcia skutecznej kontroli sądowej, której przedmiotem powinna być ocena, czy organ w sposób zgodny z prawem skorzystał z przysługującej mu kompetencji, a w szczególności, czy w sposób należyty zbadał wniosek osoby ubiegającej się o świadczenie pod kątem spełnienia przewidzianych prawem przesłanek, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2835/17 (CBOSA), zgodnie z którym pomimo tego, że zarówno ustawa z 27 sierpnia 1997 r., jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie, wprost nie wymagają wydania decyzji administracyjnej, to w przypadku odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON, taka odmowa powinna mieć formę decyzji administracyjnej (por. również wyroki WSA we Wrocławiu: z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 68/18, z 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 748/21, z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 988/21, z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 731/22, wyrok WSA w Lublinie z 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 601/20 i powołane tam orzecznictwo; CBOSA). Decyzja ta stanowi kwalifikowaną formę aktu administracyjnego z uwagi na to, że jej podejmowanie następuje w prawnie uregulowanym trybie (w postępowaniu administracyjnym). Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie (...). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Uznając zatem, że negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie z PFRON do sprzętu rehabilitacyjnego powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie pismem z 29.01.2025 r. poinformowano stronę skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku. Wskazane pismo nie stanowi decyzji, bowiem nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przez art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W szczególności nie zawiera takich obligatoryjnych elementów pozwalających na zakwalifikowanie go, jako decyzji administracyjnej, jak: podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego, pouczenia o środkach zaskarżenia. Ponadto pismo to zostało podpisane przez Dyrektora PCPR, bez wskazania, że jest to osoba upoważniona do wydawania w imieniu Starosty decyzji administracyjnych z zakresu zadań powiatu obejmujących dofinansowanie PFRON. Reasumując, skoro organ do dnia orzekania przez Sąd nie załatwił wniosku strony skarżącej we wskazanym zakresie w jednej z dopuszczalnych form załatwienia sprawy (tj. decyzji odmawiającej przyznania świadczenia czy czynności związanej z przyznaniem dofinansowania lub decyzji umarzającej postępowanie lub postanowienia), to niewątpliwie doszło do zarzucanej skargą bezczynności, o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie w niniejszej sprawie kolejnym obowiązkiem Sądu jest określenie, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności jak i jej powodów. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, ale musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia z taką sytuacją rażącego naruszenia prawa nie mamy do czynienia, albowiem organ udzielił odpowiedzi na wniosek, pozostając w błędnym przekonaniu, że wystosowana do strony skarżącej informacja pisemna jest wystarczająca. Działanie takie nie świadczy o lekceważeniu ciążących na organie obowiązków, lecz o nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa. Nie bez znaczenia jest również fakt, że w samym orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwestia analizowanej bezczynności nie jest postrzegana jednolicie. Z powyższych względów Sąd, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził w punkcie 3 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych samym powodów Sąd nie znalazł także uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wobec braku informacji o wydaniu decyzji lub innego aktu kończącego postępowanie w sprawie, należało zobowiązać organ do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku). Z uwagi na fakt, że strona skarżąca skargę na przewlekłość sformułowała w sposób, który uaktualniłby się jedynie w razie niestwierdzenia przez Sąd bezczynności organu, Sąd, z uwagi na kierunek rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, był zwolniony z rozpoznania skargi w tym zakresie. Wobec zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 4 sentencji wyroku.