II SA/Op 143/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. Ś. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 marca 2010 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi T. Ś. na pismo Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. T. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. z dnia [...], Nr [...] , w przedmiocie informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę. W piśmie procesowym opatrzonym datą 11 stycznia 2010 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 15 lutego 2010 r., T. Ś. zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej na zapadłe w sprawie orzeczenie. Wraz z pismem referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 16 lutego 2010 r. przesłano skarżącemu za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S., formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wzywając do jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie, zostało doręczone skarżącemu, w trybie art. 71 § 1 P.p.s.a., za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. w dniu 23 lutego 2010 r. - co wynika z adnotacji na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (K.105). Termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 2 marca 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie złożył wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 10 marca 2010 r., referendarz sądowy wniosek T. Ś. pozostawił bez rozpoznania. W dniu 22 marca 2010 r. wpłynęło do WSA w Opolu pismo skarżącego zatytułowane "zażalenie na postanowienie z dnia 10 marca 2010 r. o sygn. akt II SA/Op 141-143/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy". W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w dniach 25 bądź 26 lutego 2010 r., przy piśmie z dnia 24 lutego 2010 r., przesłał do Sądu trzy wypełnione formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnił również, iż w jednym ze złożonych formularzy, wpisał niewłaściwe dane, o czym również informował w piśmie z dnia 24 lutego 2010 r. ( K. 116-117 akt sądowych) W dniu 23 marca 2010 r. tut. Sąd zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. o nadesłanie informacji, czy skarżący w dniach 25 bądź 26 lutego 2010 r. kierował do Sądu, do spraw o sygn. akt II SA/Op 141-143/10, korespondencję zawierająca wypełnione formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Zakładu Karnego poinformował, że skarżących w wskazanych datach nie składał żadnych pism kierowanych do WSA w Opolu, składał natomiast w dniu 22 lutego 2001 r., pismo do WSA w Warszawie, które zgodnie z art. 102 ust. 11 Kodeksu karnego wykonawczego nie podlegało cenzurze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W przedmiotowej sprawie Sąd zakwalifikował pismo procesowe złożone przez skarżącego T. Ś., pomimo niewłaściwego oznaczenia jego rodzaju oraz błędnego określenia rodzaju skarżonego orzeczenia, jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 marca 2010 r., w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z utrwaloną linia orzeczniczą niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma, nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści tego pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a ponadto każde pismo niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (por. postanowienie SN z 8 grudnia 1997 r., sygn. akt III CKN 289/97- LEX nr 32601; orzeczenie NSA z 16 września 2008 r., sygn. akt I FZ 292/08- LEX nr 51768; sygn. akt II OSK 1790/06- LEX- niepubl.). Niewątpliwie z treści pisma skarżącego zwanego "zażaleniem", wynika, że określił treść wniosku stanowiącego przedmiot pisma w sposób pozwalający na jego zakwalifikowanie, jako sprzeciwu w rozumieniu art. 259 § 1 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe rozważania oraz okoliczność, że pismo skarżącego stanowiące sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 marca 2010 r., zostało złożone w ustawowym terminie siedmiu dni, przewidzianym do wniesienia sprzeciwu na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, sprzeciw może podlegać rozpoznaniu przez Sąd. Na zasadzie art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy należy wskazać, że zgodnie z art. 243 i nast. P.p.s.a., na wniosek strony postępowania sądowoadministracyjnego może być przyznane jej prawo pomocy, lecz tylko wówczas, gdy spełni określone przesłanki warunkujące przyznanie tego prawa. W pierwszej kolejności należy jednak spełnić przesłanki formalne, do których zalicza się złożenie wniosku na urzędowym formularzu i wypełnienie tego formularza według zasad określonych w pouczeniu. Zgodnie z przepisem art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany, a wzór formularza wniosku określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Pouczenie o sposobie wypełnienia wniosku zostało zamieszczone na ostatniej stronie formularza. Natomiast w myśl art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazano wyżej, wezwanie do wypełnienia i przesłania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie art. 71 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym doręczenia pism osobom pozbawionym wolności dokonuje się za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu karnego. Tak też było w niniejszej sprawie, o czym świadczą pocztowe potwierdzenia odbioru przesyłki załączone do akt sprawy. W tej sytuacji skoro wezwanie doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 23 lutego 2010 r., za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S., to siedmiodniowy termin przysługujący stronie do dokonania żądanej czynności upłynął z dniem 2 marca 2010 r. W zakreślonym przez sąd terminie skarżący, nie złożył w sądzie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dlatego wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania, czyli nie dokonując jego merytorycznej oceny co do możliwości przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Wspomnieć jedynie można, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie pozbawia strony możliwości ponownego złożenia wniosku o przyznanie tego prawa (por. postanowienie NSA z 13 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 161/08- LEX nr 479135). Jednakże przyznanie stronie prawa pomocy na podstawie kolejnego wniosku wywiera skutki dopiero od wydania postanowienia w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 257 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.