II SA/Op 176/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie WSA Teresa Cisyk WSA Ewa Janowska Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Izbicko z dnia 17 grudnia 2012 r., Nr XXVI/117/2012 w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Izbicko na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Izbicko z dnia 17grudnia 2012 r., Nr XXVI/117/2012, w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Izbicko. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 93 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na ww. uchwałę Rady Gminy Izbicko podnosząc zarzut podjęcia jej z istotnym naruszeniem prawa. Domagał się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.) poprzez brak wszystkich regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 1 – 7 ww. ustawy, a w szczególności nie zamieszczenie unormowań dotyczących wysokości dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającej zastosowanie obniżek czynszu oraz zasad postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu, w którego najem nie wstąpiły. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Gminy Izbicko, Wójt Gminy poinformował, iż Gmina uwzględni w całości skargę i w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. dokona na najbliższej sesji Rady Gminy zmiany zaskarżonej uchwały i stąd też postępowanie sądowe stanie się bezprzedmiotowe, a wniosek o umorzenie postępowania i wzajemne zniesienie kosztów postępowania między stronami jest uzasadniony. Wojewoda Opolski w piśmie procesowym z dnia 8 maja 2013 r. wskazał, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 8 kwietnia 2013 r. pod pozycją 903 i jako obowiązujący na terenie Gminy akt prawa miejscowego może wywołać skutki prawne. Rada Gminy Izbicko w dniu 29 kwietnia 2013 r. podjęła uchwałę Nr XXXII/144/2013 o zmianie uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Izbicko. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2013 r. Wójt Gminy Izbicko oświadczył, że zaskarżona uchwała nie wywołała skutków prawnych. Pismem procesowym z dnia 14 czerwca 2013 r. pełnomocnik Wojewody Opolskiego – radca prawny K. K. cofnęła skargę podnosząc, że uchwała Rada Gminy Izbicko z dnia 29 kwietnia 2013 r., Nr XXXII/144/2013, o zmianie uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Izbicko opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 31 maja 2013 r., pod poz. 1270. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przytoczona regulacja stanowi przejaw prawa skarżącego do rozporządzania skargą. W niniejszej sprawie skarżący - organ nadzoru skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których stanowi art. 60 zd. trzecie P.p.s.a., a które skutkowałyby uznaniem niedopuszczalności cofnięcia skargi. Tym samym w sprawie wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przepis art. 54 § 3 P.p.s.a., umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do uwzględnienia skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przepisie tym została dopuszczona przez ustawodawcę możliwość podjęcia przez organ administracji, który wydał akt - następnie zaskarżony do sądu administracyjnego - działania w trybie tzw. samokontroli. Akt podjęty w trybie tego przepisu jest nowym aktem, wydanym w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Zastępuje on akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a zachodzi, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie Gmina Izbicko, w wyniku wniesienia skargi przez organ nadzoru, dokonał zmiany zaskarżonej uchwały Rady Gminy Izbicko z dnia 17 grudnia 2012 r., Nr XXVI/117/2012, w zakresie objętym skargą. Tym samym w sprawie przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, wobec uwzględnienia w całości skargi i żądania skarżącego, albowiem na sesji w dniu 29 kwietnia 2013 r. Rada Gminy Izbicko podjęła uchwałę Nr XXXII/144//2013 o zmianie uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Izbicko. Czynność powyższa odnosiła się do uchwały już zaskarżonej, a zatem było to działanie dokonane w trybie samokontroli, wynikające z przywołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. i zresztą na podstawy takiego działania wskazywała Gmina w odpowiedzi na skargę. Zaskarżona uchwała nie wywołała skutków prawnych, co wynika z pisma Wójta Gminy Izbicko z dnia 23 maja 2013 r. W tej sytuacji w sprawie wystąpił także brak przedmiotu zaskarżenia, a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a tym samy wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Art. 201 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Stosownie zatem do ww. przepisu skarżący, w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (por. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1075/09 – LEX 582892; postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 84/11 – LEX 783858). W przypadku uwzględnienia przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., a taka sytuacja zaistniała w sprawie, wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ 503/11 – LEX 1103918). W postanowienie z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I GZ 3/09 (por. LEX 565710) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wręcz, że umorzenie postępowania w trybie samokontroli organu będzie miało wpływ na wysokości stawki określonej wg § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Nakład pracy pełnomocnika będzie bowiem mniejszy niż w przypadku rozstrzygania sprawy na rozprawie. Dlatego, też w pełni uzasadnione jest zasądzenie kosztów zastępstwa radcy prawnego według stawek minimalnych. Sąd mając na uwadze to, że skarżący cofnął skargę dopiero wówczas, gdy Rada Gminy Izbicko podjęła uchwałę, która w całości uwzględniała zarzuty skargi, tj. nowa uchwała podjęta została w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe zasądził na rzecz skarżącego minimalne koszty postępowania, które stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) wynoszą 240 zł. Paragraf 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia stanowi bowiem, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 240 zł. Zaważył nadto Sąd, że w istocie przegraną stroną procesu jest organ, który - w wyniku wniesienia skargi przez skarżącego - usunął stan niezgodności z prawem. Stąd też brak było podstaw prawnych do tego, aby zgodnie z wnioskiem Gminy Izbicko "wzajemnie znieść między stronami koszty postępowania sądowego" . Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 3