II SA/Op 176/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "A" w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na usunięcie drzew postanawia: odrzucić skargę. Skarżący Stowarzyszenie Zwykłe "A" w [...], wniosło skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na usunięcie drzew. Skargę podpisał J. D., posługujący się pieczątką z tytułem "Przedstawiciel" Stowarzyszenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. wezwano Stowarzyszenie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (sto) złotych oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia, lub złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub sądami administracyjnymi podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia, a także złożenie listy członków Stowarzyszenia, w terminie 7 od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania dla strony skarżącej przesłane zostały na adres podany w skardze, tj. P. D., Stowarzyszenie Zwykłe "A" [...] ul. [...] i doręczone do rąk dorosłego domownika synowej P. D. –K. J. (por. k. 13 akt sądowych). Stowarzyszenie nie odpowiedziało na wezwania Sądu, nie przesłało skargi podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia, ani pełnomocnictwa, nie nadesłało też listy członków Stowarzyszenia, w aktach sprawy brak jest również dowodu uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy, a w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Brak pełnomocnictwa i odpisów skargi, stanowią braki formalne podlegające usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również – stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. – uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. br 221, poz. 2193, z późn. zm.), wynosi w niniejszej sprawie 100 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez Stowarzyszenia, które to jest stowarzyszeniem zwykłym. Na mocy art. 25 § 2 P.p.s.a. stowarzyszeniom zwykłym przysługuje zdolność sądowa do występowania w postępowaniu, jako strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja stowarzyszenia zwykłego uregulowana została w ustawie z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 855, z późn. zm.). Stosownie do treści art. 40 ust. 1 tej ustawy, stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. W myśl ust. 2 powołanego artykułu osoby w liczbie co najmniej trzech, pragnące założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają regulamin działalności, określając w szczególności jego nazwę, cel, teren i środki działania, siedzibę oraz przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że skoro stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej to, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, legitymację procesową posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków i tym samym pisma w postępowaniu sądowym podpisane powinny być przez wszystkich członków stowarzyszenia (por. wyrok NSA z 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2525/12, wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2966/12, postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 952/14, dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia, złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Stowarzyszenia na dzień złożenia skargi oraz złożenie listy członków stowarzyszenia. Jednocześnie Stowarzyszenie zostało pouczone, iż nieuzupełnienie braków formalnych skutkować będzie odrzuceniem skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 28 kwietnia 2015 r., w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a., zezwalającego na doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi, jeśli ten podejmie się oddania pisma, a doręczający nie zastanie adresata w domu. Pomimo upływu 7 dniowego terminu braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a wpis od skargi nie został uiszczony. Z tego też powodu skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a.