II SA/Op 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. spółka jawna z siedzibą w [...] na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 15 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności i wykreślenia z rejestru oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 15 listopada 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 30 września 2013 r. zakazującą prowadzenia przez podmiot – A. Spółka Jawna z siedzibą w [...] (weterynaryjny numer identyfikacyjny [...]) – zwany dalej Spółką, działalności w Punkcie Skupu Zwierząt Rzeźnych w [...], [...] oraz wykreślającą Spółkę z rejestru podmiotów, prowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W wyniku przeprowadzonej w dniu 18 lipca 2013 r. kontroli Spółki w Punkcie Skupu w [...] stwierdzono, że kontrolowana Spółka prowadzi skup obwoźny tj. zakupuje zwierzęta w kilku gospodarstwach położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonuje załadunku na ten sam środek transportu (samochód zatwierdzony do przewozu zwierząt) i przewozi je tym samym środkiem transportu do Punktu Skupu w [...], gdzie następuje rozładowanie i czasowe przetrzymywanie zwierząt, celem przygotowania wysyłki większej ilości zwierząt, innym środkiem transportu do rzeźni. Decyzją z dnia 19 lipca 2013 r., nr [...] Powiatowy Lekarza Weterynarii w Opolu, na podstawie m.in. art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. nr 213, poz. 1342, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, zakazał A. Spółka Jawna z siedzibą w [...] wprowadzania do punktu skupu zwierząt, zakupionych w kilku gospodarstwach położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przewożonych jednym środkiem transportu do Punktu Skupu w [...]. Powyższej decyzji, w trybie art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej K.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 23 lipca 2013 r., decyzja została skutecznie doręczona Spółce i stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Opolski Wojewódzki lekarz Weterynarii w Opolu odmówił przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 13 sierpnia 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Opolu z udziałem Urzędowego Lekarza Weterynarii przeprowadzili w Punkcie Skupu w [...] kontrolę sprawdzającą dostosowanie się przez Spółkę do zakazu wynikającego z decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. W trakcie tej kontroli ustalono, że w dniu 12 sierpnia 2013 r. w Punkcie tym miała miejsce dostawa 8 sztuk bydła pochodzących ze skupu obwoźnego z czterech gospodarstw. Nadto w obecności kontrolujących do Punktu Skupu w [...] przybyły dwa transporty bydła: 9 sztuk pochodzących z trzech gospodarstw oraz 10 sztuk pochodzących z czterech gospodarstw. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół, do którego Spółka nie wniosła żadnych zastrzeżeń. W następstwie przeprowadzonej kontroli, w dniu 13 sierpnia 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz poinformował Spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. Spółka, wniosła o umorzenie postępowania i zaprzeczyła temu, że przyjmuje do Punktu Skupu w [...] zwierzęta rzeźne z naruszeniem § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt. W ocenie Spółki wskazany w kontroli sposób skupu zwierząt prowadzony jest zgodnie z przewidzianym w § 6 ust. 2 pkt 2 wyjątkiem. Nadto, zdaniem Spółki, prowadzony przez nią Punkt Skupu w [...] należy uznać, zgodnie z art. 2 pkt 37 ustawy, za "miejsce gromadzenia zwierząt". W dniu 20 września 2013 r., Spółka zapoznała się z aktami sprawy. Decyzją z dnia 30 września 2013 r., nr [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w Opolu, działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 5 lit b), art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. nr 112, poz. 744, z późn. zm), art. 9 ust. 1, w związku z art. 8 ust 1 pkt. 3, art. 1 pkt. 1 lit c), art. 4 ust. 1 ustawy, § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt (Dz. U. z 2008 r. nr 122, poz. 790) oraz art. 104 i art. 108 K.p.a., zakazał Spółce prowadzenia działalności w Punkcie Skupu w [...] i wykreślił ją z rejestru powiatowego lekarza weterynarii. W uzasadnieniu, organ I instancji po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, iż opisany w trakcie kontroli sprawdzającej skup zwierząt z kilku gospodarstwach, załadunek na jeden środek transportu, przewóz i rozładunek tych sztuk w Punkcie Skupu w [...], stanowi naruszenie wymagań weterynaryjnych określonych w § 6 ust. 2 rozporządzenia oraz potwierdza niewykonanie nałożonego na Spółkę, decyzją z dnia 19 lipca 2013 r. zakazu. Nadto odnosząc się do przedstawionej w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. argumentacji Spółki, organ nie zgodził się z zaprezentowaną wykładnią § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Zdaniem organu do przedmiotowego przepisu rozporządzenia należy stosować wykładnię celowościową. Organ dowodził, że Spółka nigdy nie występowała z wnioskiem o zatwierdzenie "miejsca gromadzenia zwierząt" w obiekcie zlokalizowanym w [...]. Twierdził, także, że inne wymagania weterynaryjne należy spełnić aby prowadzić działalność w zakresie skupu zwierząt, a inne przy prowadzeniu "miejsca gromadzenia zwierząt". Stąd nie można uznać prowadzonego przez Spółkę Punktu Skupu w [...] za "miejsce gromadzenia zwierząt". Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ podniósł, że dalsze prowadzenie działalności przez Spółkę w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa epidemiologicznego i epizootycznego, co może stworzyć poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. W odwołaniu Spółka wnosząc o uchylenie ww. decyzji organu I instancji w całości oraz o umorzenie postępowania, zarzuciła jej naruszenie § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu wskazała, że z przyczyn niezależnych od siebie nie wiedziała o wydanej przez organ decyzji z dnia 19 lipca 2013 r., nr [...], w związku z czym nie odwołała się od niej w ustawowym terminie, w konsekwencji czego decyzja ta stała się ostateczna. Podała też, iż niezwłocznie po podjęciu informacji o wydaniu decyzji z dnia 19 lipca 2013 r., Spółka wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również wniosła samo odwołanie. Nadto argumentowała, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja z dnia 19 lipca 2013 r., zostały wydane wskutek błędnej wykładni § 6 ust. 2 rozporządzenia. Powyższe Spółka uzasadniła tym, że konstrukcja § 6 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że w tym przepisie jest mowa o dwóch wyjątkach, w których dopuszcza się skup zwierząt z kilku gospodarstw położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a nie jednym. Spółka zatem, zgodnie z przewidzianym w § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wyjątkiem skupuje do Punktu Skupu w [...] zwierzęta rzeźne zakupywane z kilku gospodarstw rolnych, które są następnie dostarczane jednym transportem i którego to środka transportu zwierzęta nie opuszczają w trakcie transportu, aż do momentu dostarczenia ich do miejsca przeznaczenia, czyli do Punktu Skupu w [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 listopada 2013 r. Opolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w związku z art. 1 pkt 1 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 ustawy, § 6 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę procedowania w sprawie wskazał, że na mocy decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Opolu zakazał Spółce wprowadzania do punktu skupu zwierząt, które zakupione zostały w kilku gospodarstwach położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i przewożone były następnie jednym środkiem transportu do Punktu Skupu w [...]. Zauważył, że z uwagi na to, iż Spółka nie złożyła od ww. decyzji odwołania w ustawowym terminie, decyzja z dnia 19 lipca 2013 r. stała się ostateczna, co powodowało, że Spółka zobowiązana była do stosowania nałożonych w niej nakazów. Wywodził, że z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia 19 lipca 2013 r. nie była przez Spółkę stosowana, czego dowodem jest protokół kontroli z dnia 13 sierpnia 2013 r. W związku z powyższym organ I instancji, wydając decyzję zakazującą Spółce prowadzenia działalności nadzorowanej w Punkcie Skupu w [...] i skreślając ją z rejestru, prawidłowo zastosował art. 9 ust. 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do argumentacji Spółki, że z przyczyn od siebie niezależnych nie wiedziała o wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. organ wskazał, iż kwestia ta była przedmiotem odrębnych postępowań. W tym zakresie wskazał na ostateczne postanowienia Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 28 października 2013 r., którym odmówiono Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. oraz z dnia 31 października 2013 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż użyty w treści § 6 ust. 2 rozporządzenia zwrot "dopuszcza się" jednoznacznie wskazuje, że określony został w nim wyjątek od obowiązujących przepisów prawa. Konstrukcja tego paragrafu nie ma na celu ustanowienia dwóch odrębnych sytuacji, w których dopuszcza się skup zwierząt z kilku gospodarstw położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i ich przewóz jednym środkiem transportu, a ma na celu jedynie wyraźne podkreślenie warunków, jakie muszą zostać spełnione, aby taka forma skupu zwierząt była dozwolona. Warunkiem tym jest, zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu 1/2005, zarówno transport zwierząt bezpośrednio do rzeźni położonej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jak i nieopuszczanie tego środka transportu przez zwierzęta od załadunku do dostarczenia ich do miejsca przeznaczenia. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się A. Spółka Jawna z siedzibą w [...], wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż stanowi naruszenie tego przepisu działalność Spółki polegająca na dostarczaniu do Punktu Skupu jednym środkiem transportu zwierząt, które uprzednio są zakupywane z kilku gospodarstw rolnych i w trakcie transportu do Punktu Skupu nie opuszczają środka transportu, aż do momentu dostarczenia zwierząt do Punktu Skupu, a także art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie Spółce czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, gdyż organ II instancji przed wydaniem decyzji uniemożliwił jej zapoznanie się z aktami postępowania i wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu skarżąca, wywodząc jak w odwołaniu wskazywała, iż konstrukcja § 6 ust. 2 rozporządzenia wskazuje na to, iż w tym przepisie jest mowa o dwóch wyjątkach, w których dopuszcza się skup zwierząt z kilku gospodarstw położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a nie jednym. W dalszym ciągu argumentowała także, że nie naruszyła § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, przyjmując bowiem zwierzęta do skupu skorzystała z przewidzianego w § 6 ust. 2 pkt 2 wyjątku rozporządzenia, w którym jest mowa o transporcie do miejsca przeznaczenia (innego niż rzeźnia). Opolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. argumentował, że skarżąca przed organami reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, a zgromadzony przed tymi organami materiał dowodowy był jej doskonale znany. Ponadto zaakcentował, że dopiero wykazanie przez skarżącą, że naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 15 listopada 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 30 września 2013 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia przez podmiot – A. Spółka Jawna z siedzibą w [...] (weterynaryjny numer identyfikacyjny [...]) – zwany dalej także Spółką, działalności w Punkcie Skupu Zwierząt Rzeźnych w [...], [...], zwanym dalej także Punktem Skupu w [...] oraz skreślenia Spółki z rejestru podmiotów nadzorowanych. Przeprowadzona w przedmiotowej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wykazała, aby zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy też naruszeniem przepisów prawa procesowego, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. nr 213, poz. 1342, z późn. zm.), zwanej dalej także ustawą. Art. 9 ust. 1 ustawy stanowi, że powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu określonego w decyzji, o której mowa w art. 8 ust 1 - 3, wydaje decyzję zakazującą prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej i skreśla podmiot z rejestru, o którym mowa w art. 11. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n lub w art. 4 ust. 3, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub 3) zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. Skup zwierząt to działalność nadzorowana, a podmiot ją prowadzący zobowiązany jest do spełnienia wymagań weterynaryjnych. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy jednoznacznie wskazuje, iż powiatowy lekarz weterynarii będąc w posiadaniu wiedzy o niezastosowaniu się strony do nałożonego przez niego zakazu, zobowiązany jest wydać decyzję zakazującą temu podmiotowi prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej i skreślenia go z rejestru. Ustawodawca nie pozostawił w tym zakresie organowi tzw. "luzu decyzyjnego". Poprzez zawarcie w przepisie art. 9 ust. 1 ustawy sformułowania "wydaje decyzję zakazującą" zobligował organ do wydania określonej tym przepisem decyzji zawsze w sytuacji, gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu określonego w decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2013 r. stwierdził, że cel ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, jakim jest ochrona zdrowia zwierząt, ale także i ochrona zdrowia publicznego, w pełni uzasadnia tak restrykcyjny charakter omawianych przepisów. Naruszenie wymagań weterynaryjnych dla określonej działalności nadzorowanej skutkuje w pierwszej kolejności wydaniem jednej z decyzji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, a w razie niewykonania nakazu lub zakazu określonego w tej decyzji – wydaniem decyzji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1621/11– strona internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, nsa.gov.pl.). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że w dacie orzekania przez organy obu instancji w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja administracyjna z dnia 19 lipca 2013 r. zakazująca Spółce wprowadzania do punktu skupu zwierząt, zakupionych w kilku gospodarstwach położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przewożonych jednym środkiem transportu do Punktu Skupu w [...]. Bezsporne pozostaje także i to, że wspomniana decyzja w wyniku uchybienia terminu do wniesienia od niej odwołania nie została przez skarżącą skutecznie zaskarżona do organu wyższej instancji. Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Opolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 19 lipca 2013 r., a postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Oba zaś postanowienia, wobec braku ich zaskarżenia przez Spółkę, stały się ostateczne, przesądzając również tym samym o ostateczności decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 10 listopada 1998r., sygn. akt III SA 898/97, z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2190/11, z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I OSK 617/12 – dostępne na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, nsa.gov.pl.). Zgromadzony natomiast przez organy w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy upoważniał stwierdzenie, że skarżąca nie wykonała zaleceń wskazanych w decyzji z dnia 19 lipca 2013 r. Okoliczność ta w sposób jednoznaczny przesądzała natomiast o zaistnieniu podstaw do zastosowania wobec skarżącej rozstrzygnięcia, o którym stanowi art. 9 ust.1 ustawy. Stwierdzenie bowiem przez organ I instancji, w wyniku kontroli sprawdzającej z dnia 13 sierpnia 2013 r., faktu niezastosowania się przez Spółkę do nakazów, określonych w decyzji z dnia 19 lipca 2013 r., uprawniało ten organ do wydania - na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy - decyzji zakazującej prowadzenia działalności nadzorowanej przez Punkt Skupu w [...] i skreślenie skarżącej z rejestru podmiotów nadzorowanych. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, że skoro decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 19 lipca 2013 r. stała się ostateczna oznacza to, że w świetle art. 16 § 1 K.p.a. korzysta ona z domniemania legalności, które może być obalone jedynie po uruchomieniu jednego z trybów nadzwyczajnych określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. W przedmiotowej sprawie nie miało to miejsca. W świetle przytoczonych argumentów stwierdzić zatem należy, że na tym etapie postępowania nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące braku naruszenia przez Spółkę § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt (Dz. U. z 2008 r. nr 122, poz. 790), gdyż zarzut ten odnosi się do zasadności nałożonego decyzją z dnia 19 lipca 2013 r. zakazu i mógł być przez Spółkę podniesiony jedynie na etapie postępowania odwoławczego od tej decyzji, czego wobec uchybienia terminu do wniesienia odwołania Spółka nie uczyniła. Podkreślić bowiem należy, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 9 ust. 1 ustawy nie ocenia się zasadności nałożonych obowiązków lecz ich wykonanie. W tym zaś zakresie, w ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie wykonała zakazu określonego w decyzji z dnia z dnia 19 lipca 2013 r., nr [...], na co wskazuje protokół z kontroli sprawdzającej sporządzony w dniu 13 sierpnia 2013 r. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzucane przez Spółkę naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 K.p.a., a to poprzez niezawiadomienie Spółki przed wydaniem decyzji organu II instancji o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spółka podnosząc naruszenia art. 10 K.p.a. nie wykazała że naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007r., sygn. akt II GSK 4/07; LEX nr 351055). W tym miejscu Sąd zauważa, że z akt administracyjnych wynika, iż Spółka pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. szeroko wypowiedziała się na temat prowadzonej przez organ sprawy. Także w związku z zawiadomieniem jej przez organ I instancji, przed wydaniem decyzji, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów w sprawie oraz zgłoszonych żądań, w dniu 20 września 2013 r. Spółka zapoznała się z całym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, który nie uległ żadnej zmianie w postępowaniu odwoławczym. W złożonym na decyzję z dnia 30 wrześnie 2013 r. odwołaniu, Spółka nie wnioskowała również o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu, a przedstawione w nim argumenty nie różniły się od wskazanych w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. W tych okolicznościach trudno uznać, że brak zawiadomienia, przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.