II SA/Op 250/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2014 r. P. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej na działce nr a w miejscowości [...], obręb [...]. Do wniosku dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której określono m.in., że będzie ono polegało na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy nominalnej powyżej 500 kW, całkowitej wysokości masztu powyżej 30 m oraz rotora wraz z łopatami śmigieł o promieniu do 60 m. W ramach przedsięwzięcia zostanie wykonana także kablowa ziemna linia elektroenergetyczna i teletechniczna oraz droga dojazdowa z placem manewrowym przed konstrukcją elektrowni wiatrowej. Ponadto, działka pod planowane przedsięwzięcie stanowi teren pól ornych, wykorzystywanych rolniczo, jej powierzchnia wynosi 2,6136 ha, a "łączna powierzchnia terenu", na którym planowana jest lokalizacja przedsięwzięcia, wraz z drogą dojazdową i placem manewrowym wynosi ok. 10 arów. Po uzupełnieniu przez wnioskodawcę, na wezwanie organu, braków formalnych, zawiadomieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Burmistrz [...] poinformował pełnomocnika strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie złożonego wniosku. W tym samym dniu informację o wszczęciu postępowania organ podał też do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia. Ponadto, pismami z dnia 28 sierpnia 2014 r. Burmistrz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich o opinię odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu wydał opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu, zawartą w postanowieniu z dnia 16 września 2014 r., natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich w opinii sanitarnej z dnia 16 września 2014 r., wskazując również na potrzebę nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu, w uzasadnieniu stwierdził ponadto, że zasadne jest przeprowadzenie szczegółowej analizy co do zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu. Pismem z dnia 29 września 2014 r. organ zawiadomił wnioskodawcę o prawie do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji oraz poinformował o tym pozostałe strony postępowania, w drodze obwieszczenia. Decyzją z dnia 24 października 2014 r., nr [...], Burmistrz [...] orzekł o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej, przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr a, k.m. [...], obręb [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm. - zwanej dalej ustawą), w związku z art. 104 i art. 107 K.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem). W uzasadnieniu, przedstawiając charakterystykę przedsięwzięcia, organ stwierdził, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 6 lit a i b ww. rozporządzenia, planowana inwestycja zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ zrelacjonował przebieg postępowania i wyjaśnił, że uwzględniając zapisy zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich przeprowadzono analizę zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. W tym zakresie ustalono, że nieruchomość, na której planowane jest przedsięwzięcie, położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], określonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 20 grudnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z [...]) jako teren rolniczy, obejmujący swym zasięgiem teren upraw polowych, łąk i pastwisk, teren ciągów ekologicznych lokalnych, obejmujący obniżenie dolin rzek i cieków wodnych, oznaczony na rysunku planu symbolem C.R. Dalej organ podał, że w § 40 ust. 2 i 3 plan miejscowy dopuszcza na tym terenie m.in.: 1) zabudowę gospodarczą związaną z produkcją rolną sadownictwem i ogrodnictwem, z wyłączeniem terenów ciągów ekologicznych; 2) uprawę drzew i krzewów niestanowiących gospodarki sadowniczej; 3) realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej oraz związanych z nimi urządzeń, a także zakazuje lokalizacji zabudowy niezwiązanej z prowadzeniem gospodarstw rolnych i użytkowaniem gruntów rolnych. W § 7 pkt 1 określa natomiast, że obiekty budowlane mogą być realizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel, z zachowaniem określonych w rozdziale V przepisów dotyczących poszczególnych terenów, wydzielonych liniami rozgraniczającymi. Organ stwierdził, że w myśl ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, elektrownia wiatrowa jest obiektem budowlanym, na budowę którego inwestor musi uzyskać stosowne pozwolenie budowlane. Natomiast ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 10 ust. 2a wprowadza wymóg wskazania w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszarów, na których przewidywane jest rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, a wedlug art. 15 ust. 1 tej ustawy plan miejscowy sporządza się zgodnie z zapisami studium. Dlatego, w sytuacji gdy rada gminy nie wyznaczy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów, na których dopuszcza się lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie ma możliwości przeznaczenia w planie miejscowym terenów pod taki cel. Uwzględniając przedstawione uwagi organ stwierdził, że w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 grudnia 2005 r., Nr [...], nie wyznaczono terenów, na których dopuszczona byłaby lokalizacja elektrowni wiatrowych, a co za tym idzie - nie wyznaczono stref ochronnych. Obszary pod budowę elektrowni wiatrowych, czy wyznaczone odpowiednie strefy ochronne, nie zostały również wskazane w planie miejscowym obejmującym teren planowanej inwestycji. Zdaniem organu, z przedstawionych we wniosku danych wynika z kolei, że planowana budowa elektrowni wiatrowej nie jest zabudową związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Uwzględniając wskazane okoliczności, stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy organ uznał, że planowana inwestycja nie może być zrealizowana, gdyż jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec stwierdzenia powyższej sprzeczności brak jest też podstaw do podejmowania przez organ dalszych czynności procesowych w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, sporządzenia raportu czy dokonania uzgodnień, a w konsekwencji do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. Powyższą decyzję organ doręczył wnioskodawcy i o jej wydaniu poinformował również inne strony w drodze obwieszczenia. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. P., który stwierdził, że nieprawidłowymi działaniami organu było wezwanie do usunięcia braków wniosku, zawiadomienie o wszczęciu postępowania dokonane w tej samej dacie co wystąpienie do organów opiniujących, a także zawiadomienie o zakończeniu postępowania dokonane w trybie art. 10 K.p.a., podczas gdy - jego zdaniem - w sprawie należało wydać postanowienie na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zarzucił organowi naruszenie zasady dwuinstancyjności w związku z pominięciem jego zasadniczych faz, takich jak ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia i opinie dotyczące raportu, udział społeczeństwa, a w konsekwencji brak podstaw do stosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Stwierdzając, że organ pominął przepis art. 80 ust. 1 ustawy, odwołujący dowodził, że skoro poprzez wystąpienie do organów opiniujących rozpoczęto procedurę oceny oddziaływania, to należało wydać decyzję kończącą sprawę zgodnie z wynikami uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, w oparciu o ustalenia zawarte w raporcie i stosownie do postępowania z udziałem społeczeństwa. Określając jako błędną i niesamodzielną ocenę organu odnośnie niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym, stwierdził, że ocena w tym zakresie powinna się odbywać na początku postępowania. Jeśli natomiast w sprawie rozpoczęto kolejne fazy postępowania, to należało postępowanie kontynuować. Wyjaśnił, że o niesamodzielności oceny dokonanej przez organ świadczy fakt wydania decyzji odmownej na skutek wątpliwości zgłoszonych przez organ opiniujący, bez należytego dokończenia postępowania i bez szczegółowych rozważań w tym zakresie. Tymczasem dopiero informacje płynące z raportu pozwoliłoby na ocenę materiału dowodowego. Odwołujący podkreślił, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej i podniósł, że organ naruszył art. 80 ust. 2 ustawy wskutek stwierdzenia niezgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem. Wywiódł, że postanowienia obowiązującego planu miejscowego mogą rodzić wątpliwości co do ich precyzji, a plan nie zakazuje budowli związanych z użytkowaniem gruntów rolnych, które to użytkowanie często polega na przeznaczeniu ich pod elektrownie wiatrowe (urządzenia infrastruktury technicznej). Właściciel użytkuje bowiem swe grunty rolne prowadząc uprawy rolne, a dodatkowo przeznacza je "pod energetykę". Organ nie ma natomiast prawa ograniczać w tym zakresie uprawnień właściciela w drodze rozszerzające wykładni planu. Poza kognicją organu i przedmiotem postępowania leży również argumentacja dotycząca studium, gdyż nie jest ono aktem prawa miejscowego i zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Plan miejscowy nie jest też wyłączną podstawą lokalizowania elektrowni wiatrowych, gdyż bardzo często podstawą budowy tych elektrowni jest decyzja o warunkach zabudowy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 7 kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał mające zastosowanie w sprawie regulacje art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 71, art. 72 ust. 1 pkt.1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a i lit. b rozporządzenia. Następnie, na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy stwierdził, że zgodność z planem stanowi podstawowe kryterium oceny zamierzenia inwestycyjnego w postępowaniu środowiskowym. Dlatego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Oceniając zgodność zamierzenia z planem Kolegium wskazało, że znajdujący się w aktach sprawy wyrys z planu miejscowego, przyjętego dla obszaru wsi [...], dowodzi iż działka nr a położona jest na obszarze rolniczym, oznaczonym na rysunku planu symbolem C.R. Nie budziło też wątpliwości organu, że w świetle zapisów § 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt planu zrealizowanie projektowanej inwestycji nie jest możliwe. Skoro bowiem nie przewidziano możliwości lokalizowania na tym terenie elektrowni wiatrowych, a z przedstawionych przez inwestora danych nie wynika, aby planowana budowa miała być zabudową związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, to zasadna jest ocena, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, fakt obowiązywania na analizowanym terenie planu miejscowego, wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w drodze decyzji. Przyznając, że studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może być podstawą prawną do podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia, Kolegium zaznaczyło, że pośrednio również fakt niewyznaczenia w obowiązującym studium terenów, na których dopuszczona byłaby lokalizacja elektrowni wiatrowych, wskazuje na ostateczne rozwiązania planu miejscowego. Tym samym, wobec sprzeczności przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu, brak było podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Według Kolegium, bez znaczenia w tym zakresie pozostaje okoliczność, że organ pierwszej instancji doszedł do powyższej konkluzji dopiero po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu, a także Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich oraz wobec wyraźnej sugestii tego organu odnośnie potrzeby dokonania pogłębionej analizy ustaleń planu w kontekście zgodności przedsięwzięcia z jego ustaleniami. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W związku z tym za nieuprawniony uznał zarzut odwołania, że pisma do organów opiniujących kierowane były przed zainicjowaniem samego postępowania. Ponadto wskazał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają też dalsze zarzuty dotyczące naruszenia art. 6 K.p.a., czy art. 64 § 2 K.p.a. Nie godząc się z tą decyzją P. P., reprezentowany nadal przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 107 § 3 K.p.a., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych w odwołaniu. W szczególności, w ogóle nie zajął stanowiska odnośnie wykładni postanowień miejscowego planu przedstawionej przez skarżącego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne i lakoniczne. Ocena organu pomija analizę utrwalonego w orzecznictwie pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej", a także nie zawiera wcale kompleksowej analizy i wykładni postanowień planu miejscowego, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 2 K.p.a., przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ ten popełnił błędy już przy wszczęciu sprawy, wzywając stronę o uzupełnienie braków podania, które nie są brakami formalnymi. - art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że nie ma błędu w nieoczekiwanym zakończeniu postępowania, podczas gdy należało wziąć pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii oraz przede wszystkim doprowadzić postępowanie do końca, ze wszystkimi jego fazami. - art. 80 ust. 2 ww. ustawy, przez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie ma miejsce niezgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy miejscowy plan dopuszcza wnioskowaną zabudowę jako funkcję uzupełniającą, a także "zlokalizowaniu" tej niezgodności w połowie postępowania, czyli ani tuż po jego wszczęciu, a przed rozpoczęciem uzgodnień, a nie po przeprowadzeniu procedury w pełnym zakresie i stosownym jej zakończeniu, podczas gdy tylko przeprowadzenie całego postępowania pozwala zachować wymogi z art. 7 i art. 77 K.p.a. - § 40 ust. 1 i 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że "bez wątpienia przy obowiązującej treści panu zrealizowanie projektowanej inwestycji nie jest możliwe", podczas gdy plan dopuszcza możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej, do której niewątpliwie należą elektrownie wiatrowe, a do tego istnieje ich związek z zasilaniem gospodarstw rolnych oraz ich budowa należy do użytkowania gruntów rolnych, czego nie można mylić z rolniczym użytkowaniem. Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżący stwierdził, że organ odwoławczy nie zapoznał się dokładnie z odwołaniem i nie uzasadnił w sposób wystarczający wydanej decyzji, w tym odnośnie zgodności spornej inwestycji z planem nie dokonał wyczerpującej analizy, a jedynie powierzchownej oceny. Ponadto, poza nieprawidłowym wezwaniem do uzupełnienia braków wniosku, nieprawidłowo zaniechano kontynuowania dalszego postępowania, w sposób niepełny ustalono stan faktyczny, tj. z pominięciem dowodu z raportu, nieprawidłowo ustalono wymóg zachowania 200 m odległości przedsięwzięcia od lasu, nieprawidłowo stwierdzono niezgodność przedsięwzięcia z planem oraz bezpodstawnie odniesiono się do zapisów studium. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wskazanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, dotyczyło określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej. Materialnoprawną podstawą działania organów były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm. - zwanej nadal ustawą), a ponadto § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), na podstawie których, uwzględniając parametry planowanego przedsięwzięcia, zaliczono je - i co do tego brak sporu - do przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 63 ustawy, dla takich przedsięwzięć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdzany jest w drodze postanowienia. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku złożonego przez pełnomocnika skarżącego, datowanego na dzień 15 lipca 2015 r. Mając na uwadze zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. w związku z wezwaniem pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego w postaci pełnomocnictwa, od razu też zauważyć przyjdzie, że z treści wniosku nie wynika, aby zostało dołączone do niego stosowne pełnomocnictwo upoważniające fachowego pełnomocnika do reprezentowania strony w przedmiotowej sprawie przed organami administracji publicznej. W szczególności, dokumentu takiego nie wskazano wśród wymienionych we wniosku załączników. Stosownie do art. 33 § 3 K.p.a. na pełnomocniku ciąży natomiast formalny obowiązek przedstawienia organowi dokumentu pełnomocnictwa. W tych okolicznościach prawidłowe było działanie organu organ pierwszej instancji polegające na wezwaniu pełnomocnika strony do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie. Jeśli bowiem pełnomocnik, który podpisał wniosek w imieniu strony nie złoży dokumentu pełnomocnictwa, to jego czynności nie można uznać za skuteczną. W takim przypadku zachodzi konieczność wezwania pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Przepis ten dotyczy bowiem wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków, które z łatwością mogą być usunięte, należy niewątpliwie brak pełnomocnictwa. Obowiązku w zakresie przedłożenia stosownego pełnomocnictwa nie wyłącza natomiast fakt jego złożenia w innej sprawie. Jeżeli strona postępowania administracyjnego ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także tych, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań, to pełnomocnik zobligowany jest złożyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa do akt każdej ze spraw (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2012 r., II GZ 140/12, wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2013 r., II SA/Wa 975/13, wyrok WSA w Gliwicach z 23 lutego 2012 r., II SA/Gl 765/11, wyrok WSA w Lublinie z 10 stycznia 2012 r., II SAB/Lu 56/11, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, w ocenie Sądu, naruszenie wskazanego przepisu nie nastąpiło także w związku z wezwaniem do uzupełnienia innych braków formalnych objętych kwestionowanym przez stronę wezwaniem. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2007 r. w sprawie zapłaty opłaty skarbowej (Dz. U. nr 187, poz. 1330) na składającym wniosek lub pełnomocnictwo albo dokonującym zgłoszenia ciąży bowiem obowiązek dołączenia dowodu zapłaty należnej opłaty skarbowej, zwany dalej "dowodem zapłaty", albo uwierzytelnionej kopii dowodu zapłaty. Oznacza to, że prawidłowo pełnomocnik strony został wezwany do przedłożenia takiego dowodu. W art. 74 ust. 1 ustawy określono natomiast dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, zaś w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy sprecyzowano jakie dane powinny w szczególności znaleźć się w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, przy czym zwrot "w szczególności" oznacza, że jest to katalog otwarty. Skoro zatem dołączona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia nie spełniała wszystkich ustawowych wymogów i zawierała niejasności, a zgodnie z treścią wniosku poza tą kartą załączono do niego jedynie wykaz właścicieli gruntów, prawidłowo wezwano pełnomocnika skarżącego, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia braków formalnych również i w tym zakresie. Z tych względów w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. nie jest trafny. Nie można również podzielić zarzutów skarżącego, że niedopuszczalne i naruszające regulację art. 80 ust. 1 ustawy było wydanie w niniejszej sprawie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym, która została stwierdzona dopiero po zasięgnięciu opinii w trybie art. 64 ust. 1 ustawy. Nie sposób bowiem zaakceptować poglądu, że stwierdzenie przez organ niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym nie jest możliwe po przystąpieniu do etapu uzyskania przez organ takich opinii. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wskazywany przez skarżącego art. 80 ust. 1 ustawy znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w sprawie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wynika to jednoznacznie z brzmienia tego przepisu, stanowiącego, że "jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Komentowany przepis określa zatem, jakimi kryteriami powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji środowiskowej, której wydanie poprzedzone zostało przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do których należy sporna inwestycja, ocena taka może być jednak przeprowadzona dopiero po stwierdzeniu obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w drodze postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy, postanowienie takie organ wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Opinie te nie są jednak wiążące i ostateczna analiza, czy dla danego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma podstaw do jej przeprowadzenia, należy do organu wydającego decyzję środowiskową. Omawiane opinie odróżnić przy tym należy od uzgodnień i opinii uzyskiwanych w trybie art. 77 ustawy, które wydawane są dopiero w zakresie procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i które - zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy - organ następnie bierze pod uwagę przy wydawania decyzji środowiskowej. Dostrzec w tym miejscu przyjdzie, że ze wskazanych wyżej przepisów wynika, iż pierwszy etap postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zmierza do ustalenia, czy konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie organ dokonuje samodzielnej analizy w oparciu o opinie uzyskane w trybie art. 64 ustawy oraz kryteria określone w art. 63 ust. 1 ustawy. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia w przedmiocie istnienia takiego obowiązku (na podstawie art. 64 ust. 1 lub ust. 2 ustawy). Zdaniem Sądu, brak jest jednak podstaw do wydawania takiego postanowienia w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że niegodność z planem może być stwierdzona jedynie przed wystąpieniem organu o wskazane opinie, a rozpoczęcie procedury w zakresie ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uniemożliwia odstąpienie od dalszych etapów postępowania z powodu niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym. Regulacja art. 80 ust. 2 ustawy wyraźnie stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Zauważyć przyjdzie, że o ile wskazany wcześniej przepis art. 80 ust. 1 ustawy określa czynniki, które powinny być brane pod uwagę przy wydaniu orzeczenia w sprawie, w której została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, to w ust. 2 tego przepisu stwierdzono natomiast ogólnie, że przy wydaniu wszystkich decyzji środowiskowych (poza wskazanymi w tym przepisie) uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. Nie można zapominać, że stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199) oraz art. 94 Konstytucji RP, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi jedno z konstytucyjnie określonych źródeł lokalnie obowiązującego prawa w Polsce, kształtującego dopuszczalność zagospodarowania terenu. Postanowienia art. 80 ust. 2 ustawy stanowią więc wyraz respektowania rangi aktu jakim jest plan miejscowy. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, z przepisu tego wynika niezbicie, że w razie istnienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność z jego postanowieniami jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki "Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz", Wrocław 2009, s. 243-243). W świetle powyższych uwag, wyrażonych na tle art. 80 ust. 2 ustawy oraz poglądów orzecznictwa, na które powołuje się też skarżący, nie są prawidłowe wnioski, że skoro ocenę zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym przeprowadza się na początku postępowania, po nadaniu spawie biegu i przed wystąpieniem o opinie w trybie art. 64 ustawy, to postępowanie powinno być kontynuowane, jeśli na tym etapie nie zostanie stwierdzona niezgodność lokalizacji inwestycji z planem miejscowym. Etapu wstępnego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie można bowiem utożsamiać jedynie z działaniami organu podjętymi przed wystąpieniem o opinie w trybie art. 64 ustawy. Ponadto, zarówno przepis art. 80 ust. 2, jak i inne przepisy ustawy, nie określają, że ocenę zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem przeprowadza się jedynie na wstępnym etapie, po złożeniu wniosku i przed wszczęciem procedury ustalania, czy konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W pełni podzielić należy poglądy orzecznictwa, że procedowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na niezgodność z planem nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego (art. 61-65 ustawy), ani sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77-79 tej ustawy (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2013 r., II OSK 2628/110, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 22 maja 2013 r., II SA/Go 193/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, stwierdzić należy, że z faktu rozpoczęcia procedury uzgodnieniowej nie wynika jeszcze, iż lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z planem. W orzecznictwie wskazuje się jedynie, że stwierdzenie na wstępie niezgodności z planem powoduje brak podstaw do podejmowania dalszych działań w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Nie oznacza to jednak, że podjęcie działań w tym zakresie wyklucza wydanie decyzji odmownej w związku z późniejszym ustaleniem, że inwestycja jest niezgodna z planem. Fakt, że w niniejszej sprawie organ rozpoczął procedurę uzgadniającą, a dopiero po jej przeprowadzeniu stwierdził niezgodność inwestycji z planem, nie stanowi naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy, gdyż w świetle tego przepisu, w każdym przypadku (poza tymi, które w nim wskazano) brak zgodności lokalizacji inwestycji z planem miejscowym powinien skutkować odmową wydania decyzji środowiskowej. Okoliczność, że organ dostrzegł taką niezgodność dopiero po wyrażeniu wątpliwości w tym zakresie przez organ uzgadniający, tj. Powiatowego Inspektora Sanitarnego, nie daje też podstaw do uznania zarzutu, że organ wydając decyzję nie dokonał w tym zakresie samodzielnej oceny. Dostrzec też trzeba, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, przeanalizowały zapisy obowiązującego planu miejscowego i w uzasadnieniu decyzji dały wyraz ocenie dokonanej w tym zakresie. Nie naruszyły przy tym zapisów tego planu, gdyż słusznie uznały sprzeczność lokalizacji przedsięwzięcia z jego postanowieniami. Wprawdzie organ odwoławczy ocenę tę przedstawił w sposób lapidarny, to jednak - z uwagi na sprzeczność inwestycji z zapisami planu - nie może to mieć wpływu na wynik sprawy. Odczytanie bowiem zapisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 20 grudnia 2007 r. prowadzi do wniosku, że działka objęta planowaną inwestycją, oznaczona została w planie symbolem C.R. i znajduje się na terenach rolniczych, dla których w § 40 ust. 2 pkt 1 planu jako przeznaczenie podstawowe wskazano: tereny rolnicze obejmujące swym zasięgiem: tereny upraw polowych, łąk i pastwisk, tereny ciągów ekologicznych lokalnych, obejmujące obniżenia dolin rzek i cieków wodnych oraz obszary zagrożone zalewami powodziowymi. Zgodnie z § 40 ust. 2 pkt 2 uchwały, jako przeznaczenie dopuszczalne na tym terenie wskazano natomiast: a) zabudowę gospodarczą związaną z produkcją rolną, sadownictwem i ogrodnictwem, z wyłączeniem terenów ciągów ekologicznych, b) uprawę drzew i krzewów niestanowiących gospodarki sadowniczej, c) realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej oraz związanych z nimi urządzeń, a także d) adaptację obiektów z możliwością rozbudowy w granicach istniejącej zabudowy zagrodowej. Ustalając w § 40 ust. 3 planu zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, w pkt 7 wyraźnie natomiast wskazano, że zakazuje się lokalizacji zabudowy niezwiązanej z prowadzeniem gospodarstw rolnych i użytkowaniem gruntów rolnych. Jednocześnie, w ustaleniach ogólnych planu, w § 7 pkt 1 jednoznacznie stwierdzono, że obiekty budowlane mogą być realizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel, z zachowaniem określonych w rozdziale V przepisów dotyczących poszczególnych terenów, wydzielonych liniami rozgraniczającymi. Stosownie do powołanych zapisów planu, zasadne jest stanowisko organów o niemożliwości zlokalizowania na terenie rolniczym elektrowni wiatrowej. Inwestycja ta nie mieści się bowiem ani w przeznaczeniu podstawowym, ani dopuszczalnym dla tego terenu. Skarżący zaś nie wykazał, aby planowane przedsięwzięcie było związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i użytkowaniem gruntów rolnych. Bez znaczenia dla oceny dokonywanej na gruncie niniejszej sprawy pozostaje natomiast rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej uznania elektrowni wiatrowych za urządzenia infrastruktury technicznej, skoro lokalizacja takich urządzeń nie została przewidziana w zapisach planu dla terenu rolniczego. Nawet uznając, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej (choć nie przesadzając tej kwestii jako nie mającej znaczenia w niniejszej sprawie), nie można bowiem przyjąć, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia mogłaby być dopuszczalna na podstawie § 40 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy, który przewiduje realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej oraz związanych z nimi urządzeń. Zapis § 40 ust. 3 pkt 7 planu zakazuje bowiem lokalizacji wszelkiej zabudowy niezwiązanej z prowadzeniem gospodarstw rolnych i użytkowaniem gruntów rolnych, a wnioskodawca nie wykazał, że planowana elektrownia będzie związana z takim użytkowaniem. Poza tym, przepis § 40 ust. 2 pkt 2 lit. c planu nie przewiduje dopuszczalności realizacji wszelkich urządzeń technicznych, lecz jedynie dopuszcza realizację "sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej oraz związanych z nimi urządzeń". Elektrownia wiatrowa z pewnością nie jest natomiast "siecią infrastruktury technicznej", ani urządzeniem związanym z taką siecią. Należy dostrzec, że sieć jest przeznaczona jedynie do przesyłania energii, a nie do jej wytwarzania. Czym innym jest zatem lokalizacja urządzenia infrastruktury technicznej wytwarzającego tę energię. Dlatego należy uznać, że § 40 ust. 2 lit. c planu nie dotyczy urządzeń wytwarzających energię elektryczną lecz dopuszcza lokalizację sieci, czyli infrastruktury technicznej do przesyłu energii i związanych z tą siecią urządzeń, takich jak np. stacje transformatorowe. Skoro natomiast w zapisach planu nie przewidziano na terenach rolniczych możliwości lokalizacji urządzenia infrastruktury technicznej innego niż sieć, w tym w szczególności w postaci elektrowni wiatrowej, to jej budowa na tym terenie jest niedopuszczalna. Taka wykładnia omawianego zapisu planu znajduje oparcie również w treści § 40 ust. 3 pkt 6 planu, który w zakresie zasad i zagospodarowania terenu dopuszcza dla terenów rolniczych lokalizację elektrowni wodnych na terenach rolnych położonych wzdłuż rzeki [...] pod warunkiem uzyskania zgody zarządcy rzeki i zachowania warunków określonych w przepisach szczególnych. Skoro ustalając takie zasady wspomniano jedynie o dopuszczalności lokalizacji elektrowni wodnych, a nie dopuszczono możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych, to tym bardziej wskazuje to na brak woli uchwałodawcy w zakresie dopuszczenia lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych. W przekonaniu Sądu, jako bezsporne uznać tym samym należy, że w świetle zapisów obowiązującego planu realizacja planowanej inwestycji nie jest dopuszczalna. W tym miejscu zgodzić trzeba się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do dokonania oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dostrzegł jednak, aby organy dokonywały nieuprawnionej oceny w tym zakresie. Stwierdzono jedynie w decyzji, że w obowiązującym studium nie wyznaczono terenów, na których dopuszczona byłaby lokalizacja elektrowni wiatrowych, a co za tym idzie - nie wyznaczono stref ochronnych. Ustalenia te służyły więc dokonaniu wykładni zapisów planu w kontekście zapisów studium. Wskazać natomiast przyjdzie, że w przypadku interpretacji zapisów planu dopuszczalne jest sięganie do założeń przyjętych w studium, z którymi to plan powinien być zgodny, stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli bowiem w studium w ogóle nie przewidziano możliwości budowy elektrowni wiatrowych, to w przypadku dokonania oceny zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego trudno zaakceptować taką wykładnię zapisów planu, która dopuszczałaby wskazaną budowę zwłaszcza w sytuacji, gdy jej dopuszczalność nie wynika z zapisów samego planu. W takiej też sytuacji wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej wymagałoby najpierw zmiany zapisów obowiązującego studium, w zakresie wskazanym w art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie na tej podstawie - zmiany planu miejscowego w zakresie dopuszczenia możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na spornym terenie. W świetle przedstawionych rozważań, dokonana przez organy analiza w zakresie zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego planu miejscowego, zasługuje na pełną akceptację. W konsekwencji prawidłowo też wydano w sprawie decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej. Wyraźnie jeszcze raz podkreślić trzeba, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy kryterium podstawowym dla dokonania oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należało też uznać, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie zachodziła potrzeba prowadzenia dalszego postępowania w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i następnie - po wydaniu postanowienia stwierdzającego taki obowiązek - postępowania w zakresie ustalenia zakresu raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym nie naruszono art. 7 i art. 77 K.p.a. Jeżeli bowiem plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, organ ma obowiązek wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Na zakończenie rozważań stwierdzić należy, że niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący ustalenia "wymogu zachowania 200 m odległości przedsięwzięcia od lasu" nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia, gdyż w zaskarżonej decyzji nie sformułowano takiego wymogu ani nie odnoszono się do tej kwestii. Reasumując, w konsekwencji dokonanej i przedstawionej oceny, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Organy dokonały prawidłowych ustaleń, a wobec niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, trafnie zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania; wskazał podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia i dokonał oceny w kontekście zapisów planu miejscowego, co uzasadniało rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd zaakceptował argumentację organu odwoławczego, jako wystarczającą do podjęcia decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy nie rozważał wprawdzie szczegółowo kwestii kwalifikacji elektrowni wiatrowej jako urządzenia infrastruktury technicznej, jednak wobec bezzasadności zarzutów skargi i legalności podjętego rozstrzygnięcia nie można uznać, że z tego powodu kontrolowana decyzja naruszała art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wadliwość ta nie mogła zatem stanowić podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 P.p.s.a. Sąd z urzędu nie dopatrzył się innych naruszeń uzasadniających zastosowanie tego przepisu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.