II SA/Op 263/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. P., R. H., M. P. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 3 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. Skarżący P. P., R. H., M. P., wspólnicy spółki cywilnej A Spółka cywilna [...], reprezentowani przez radcę prawnego – K. B., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 3 marca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Prudniku z dnia 4 stycznia 2016 r., nr [...], o stwierdzeniu u M. K. choroby zawodowej - zatrucia ostrego pestycydem [...] w miejscu pracy, wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367). Skarga została wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do jej wniesienia. W skardze i we wniosku pełnomocnik skarżących wskazał, że zaskarżoną decyzję strona otrzymała w dniu 7 marca 2016 r. We wniosku o przywrócenie pełnomocnik wyjaśnił, że skarga od decyzji została sporządzona w dniu 1 kwietnia 2016 r. i w dniu 4 kwietnia 2016 r. nadana w placówce operatora pocztowego - Poczty Polskiej S.A., termin do złożenia skargi upłynął w dniu 6 kwietnia 2016 r. Jednakże sekretarka zatrudniona w kancelarii pełnomocnika skarżących w sposób błędny opisała adresata, określając organ jako "Opolski Państwowy Inspektorat Weterynaryjny w Opolu", zamiast "Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu". Ta oczywista omyła pisarska spowodowała zwrot korespondencji do nadawcy z adnotacją "nieznany pod wskazanym adresem". Pełnomocnik podkreślił, że adres organu za pośrednictwem, którego należało wnieść skargę był prawidłowy, a także zakres pojęć pojawiających się w skardze "sanitarne" "weterynaryjne" znajduje się w tej samej grupie tematycznej. Pierwotnie zatem - zdaniem pełnomocnika - termin do wniesienia skargi został zachowany. Niedoręczenie skargi w przepisanym terminie oraz brak przysługującego domniemania doręczenia, poprzez nadanie przesyłki w terminie u operatora pocztowego, spowodowały, iż pełnomocnik skarżących dowiedział się o zwrocie mylnie zaadresowanej korespondencji w dniu 11 kwietnia 2016 r., a zatem już po upływie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik powołał się na orzeczenie Sadu Najwyższego - postanowienie z dnia 10 września 1971 r., I CZ 138/71, OSPiKA 1972, Nr 3, poz. 50, i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2004 r., FZ 183/04, niepubl., z których wynika, według niego, że w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, termin do złożenia wniosku o przywrócenie będzie liczony od chwili, gdy pełnomocnik dowiedział się o uchybieniu terminowi i mógł dokonać zamierzonej czynności procesowej, natomiast dla obliczenia tego terminu bez znaczenia jest data, w której sama strona dowiedziała się o tym i mogła tej czynności dokonać. Wobec tego zdaniem pełnomocnika termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu biegnie od dnia 11 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik wywiódł, że naruszenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżących, czy ich pełnomocnika, bowiem sekretarka zatrudniona w kancelarii błędnie zaadresowała kopertę, co było spowodowane jej stanem zdrowia. W wyniku osłabienia organizmu i odwodnienia została nawet hospitalizowana w dniu 13 kwietnia 2016 r. Stan jej zdrowia pogarszał się już od dłuższego czasu. Pracownica ta w opisywanym okresie miała kłopoty z koncentracją, co doprowadziło do omyłki pisarskiej, a w finale do naruszenia terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik wskazał, że w jego ocenie dochował on należytej staranności i nie można jemu, ani też skarżącym zarzucić winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Osobą odpowiedzialną w jego kancelarii za wysyłkę korespondencji jest sekretarka, a jej też nie można przypisać winy, gdyż jej przeoczenie miało podłoże somatyczne i było całkowicie od niej niezależne. Pełnomocnik przesłał w załączeniu: potwierdzenie nadania na okoliczność przesłania skargi na decyzję w dniu 4 kwietnia 2016 r., kopię koperty wraz z adnotacją podstawy i daty zwrotu do nadawcy na okoliczność przyczyny zwrotu korespondencji oraz błędnego określenia adresata, kartę informacyjną leczenia szpitalnego sekretarki K. D., skierowanie na badania. Pełnomocnik skarżących wniósł też o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania K. D. i pełnomocnika K. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - dalej zwana P.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana (§ 1 ), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a., powołanej ustawy oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Zapis tego ostatniego przepisu oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719 ). Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, opubl. LEX 192260). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, doszło do omyłki w zaadresowaniu przesyłki. Przesyłka bowiem została nadana w terminie do wniesienia skargi i skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Mimo wskazania prawidłowego adresu została zwrócona nadawcy, gdyż niewłaściwie został opisany organ pośredniczący we wniesieniu skargi. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomyłkę pracownika kancelarii polegającą na wpisaniu pod nazwą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - błędnego adresu należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską (por. postanowienia NSA: z 12 stycznia 2011 r., I OZ 1006/10; z 13 października 2009 r., II GZ 225/09 oraz postanowienia NSA: z 22 stycznia 2008 r., II FZ 644/07; z 17 marca 2008 r., II FZ 99/08, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej - Centrala Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Zdaniem Sądu, opisanego wyżej zachowania pełnomocnika, który odpowiada za wykonywanie zadań przez pracowników kancelarii, nie można uznać za zawinione. Nadając przesyłkę zawierającą skargę oznaczył on prawidłowo adres organu, natomiast wskutek omyłki wpisana została błędna nazwa tego organu. Omyłkę tę należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską. Konieczną i jednocześnie podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określoną czynność sądową. Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiąc o tej przesłance nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2010 r., II FZ 534/10, CBOSA), ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu, który brak winy w uchybieniu terminu powinien oceniać z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W ocenie Sądu, opisane wyżej okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż pełnomocnik skarżących uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, a zatem spełnił również przesłankę wynikającą z art. 86 § 1 P.p.s.a.