II SA/Op 338/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. P. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący K. P., pismem z dnia 19 czerwca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, z dnia [...], nr [...], określającego wysokość zobowiązania oraz termin do jego realizacji. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2009 r. Żądając uchylenia kwestionowanej czynności skarżący wniósł nadto o zwolnienie go od kosztów sądowych. Skarżący wskazał także, iż w wyniku wezwania do zapłaty zapadła w sprawie decyzja o rozłożeniu na raty spłaty zadłużenia. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podnosząc, że w sprawie nie wystąpił żaden z warunków określonych w art. 52 ustawy, a także nie zostały dochowane warunki z art. 53 ustawy. Wskazał też, że skarżący w sierpniu 2009 r. złożył wniosek o rozłożenie na raty należności za depozyt, na skutek którego wydana została decyzja w całości uwzględniająca jego żądanie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 lipca 2011 r., skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy przedmiotem skargi jest wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., czy decyzja z dnia 15 września 2009 r. Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r., skarżący wskazał, że przedmiotem wniesionej przez niego skargi jest wezwanie do zapłaty z dnia [...], nr [...]. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 25 lipca 2011 r., skarżący wezwany został do oświadczenia czy po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na w/w wezwanie skarżący oświadczył, iż po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nie wnosił on wezwania do usunięcia naruszenia prawa, natomiast ze względu na trudną sytuację materialną zwrócił się do tego organu z wnioskiem o rozłożenia należności na raty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 P.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem - skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (patrz: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne w programie komputerowym LEX, pod numerem 552419). Podkreślenia wymaga to, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu polegającą na wystosowaniu do niego wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. Odnośnie przedmiotu zaskarżenia należy zatem wskazać, że kwestionowane przez skarżącego wezwanie, spełnia warunek w postaci bycia "innym niż określone art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a. aktem lub czynnością" i jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązku wynikającego z przepisów prawa, objęte jest kontrolą sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10 i z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2392/10; internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dotyczy ono bowiem obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. określonego przez ustawodawcę w art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), który powstaje w wyniku zdeponowania broni. Jego podstawę stanowi zaś stosunek administracyjny, który powstaje w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego koniecznością złożenia jej do depozytu, na podstawie to którego w zakresie działalności administracyjnej dochodzi się kosztów przechowywania broni w depozycie. W myśl przepisu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie 14 dni, od chwili kiedy mógł dowiedzieć się o podjęciu czynności, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Brak wystosowania takiego wezwania do organu, w świetle powołanej regulacji, czyni bowiem niedopuszczalnym wniesienie skargi do sądu. Jednocześnie też, w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. skarga na wskazaną czynność mogła być wniesiona skutecznie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący otrzymał zaskarżone wezwanie o zapłatę w dniu 13 sierpnia 2009 r., (k. akt administracyjnych - 87). Przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwał jednak organu, w terminie 14 dni od dnia kiedy otrzymał wezwanie, do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie podjął działania zmierzające do realizacji zobowiązania m.in. w postaci wystąpienia do organu z wnioskiem o rozłożenie na raty należności za depozyt. W konsekwencji tego uznać należało, iż skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., który warunkuje dopuszczalność wniesienia skargi. To z kolei, w świetle art. 247 P.p.s.a. powoduje, że wniesiona skarga jest oczywiście bezzasadna, a zatem nie istnieje możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z tych względów na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.