II SA/Op 339/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. P. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie Policji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 19 czerwca 2011 r. T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...], określającego wysokość zobowiązania i wzywającego zobowiązaną do jego uregulowania w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Wezwanie to doręczone zostało skarżącej w dniu 13 sierpnia 2009 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Domagając się uchylenia kwestionowanej czynności, skarżąca jednocześnie wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Odnosząc się natomiast do stanu faktycznego wskazała m.in., że w odniesieniu do określonego w wezwaniu zobowiązania organ wydał w dniu 15 września 2009 r. decyzję o rozłożeniu na raty spłaty zadłużenia. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podnosząc, że w sprawie nie ziścił się żaden z warunków określonych w art. 52 ustawy, a także nie zostały dochowane warunki z art. 53 tej ustawy. Wskazał też, że skarżąca w sierpniu 2009 r. złożyła wniosek o rozłożenie na raty należności za depozyt, na skutek czego wydana została decyzja w całości uwzględniająca jej żądanie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 lipca 2011 r., skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy skarży wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., czy decyzję z dnia 15 września 2009 r. Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r. skarżąca wskazała, że przedmiotem wniesionej przez nią skargi jest wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...].. Ponadto, w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 19 września 2011 r., skarżąca została wezwana do oświadczenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi - czy po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., wnosiła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 23 września 2011 r. oświadczyła, że po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nie wnosiła wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w tym piśmie nie było pouczenia, w związku z czym była przekonana, iż decyzja ta musi być wykonana. Występowała natomiast do organu o rozłożenie należności na raty ze względu sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania może być przyznane prawo pomocy, które w myśl art. 244 § 1 P.p.s.a. obejmuje m.in. zwolnienie od kosztów sądowych. Jak stanowi jednak art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest słuszny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Prawo pomocy nie przysługuje zatem przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, tj. na przykład wtedy, gdy nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OZ 341/10 i z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 618/11; opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." , Wyd. Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s. 320-321 ). W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. Odnośnie przedmiotu zaskarżenia wskazać od razu trzeba, że kwestionowane przez skarżącą wezwanie, nie będące decyzją ani postanowieniem, należy zakwalifikować do grupy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmującej "inne niż określone art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a. akty lub czynności". Z tego względu, jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązku wynikającego z przepisów prawa, wezwanie objęte jest kontrolą sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10 i z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2392/10; internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) zasadnie wskazano, że wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym znajduje oparcie w przepisie art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Dotyczy ono bowiem obowiązku, który powstaje w wyniku zdeponowania broni. Jego podstawę stanowi zaś stosunek administracyjny, powstający w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego koniecznością złożenia jej do depozytu, na podstawie którego w zakresie działalności administracyjnej dochodzi się kosztów przechowywania broni w depozycie Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącą do organu w terminie 14 dni, od chwili kiedy mogła dowiedzieć się o podjęciu czynności, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W świetle przytoczonej ostatnio regulacji, brak wystosowania takiego wezwania do organu czyni bowiem niedopuszczalnym wniesienie skargi do sądu. Jednocześnie, w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a., skarga na wskazaną czynność mogła zostać skutecznie wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżąca otrzymała zaskarżone wezwanie w dniu 13 sierpnia 2009 r. za pisemnym pokwitowaniem. Przed wniesieniem skargi do tut. Sądu skarżąca nie wezwała jednak organu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, do usunięcia naruszenia prawa, a wręcz podjęła działania zmierzające do realizacji tego wezwania, polegające m.in. na wystąpieniu do organu z wnioskiem o rozłożenie na raty należności za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. W konsekwencji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., co rzutuje na ocenę dopuszczalności skargi. Ta okoliczność powoduje, że wniesiona skarga jest oczywiście bezzasadna, a zatem, w świetle art. 247 P.p.s.a., nie przysługuje prawo pomocy we wnioskowanym przez skarżącą zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . Z tych względów na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.