II SA/Op 413/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. H. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2010 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi S. H. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy, z dnia [...], o odmowie przyznania skarżącej pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" jako świadczenia pieniężnego na zakup żywności (zasiłek celowy). W dniu 13 października 2010 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej, datowane na dzień 10 października 2010 r., zawierające wniosek o przyznanie w sprawie prawa pomocy. Wobec złożenia wniosku, pismem z dnia 19 października 2010 r., referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, przesyłając w załączeniu wymagany formularz. Jednocześnie, mając na względzie zasadę ekonomii procesowej i szybkości postępowania, a także uwzględniając okoliczność, że referendarz sądowy posiada wiedzę na temat treści składanych przez skarżącą oświadczeń w innych sprawach o przyznanie prawa pomocy, toczących się przed tut. Sądem (np. II SA/Op 333/10, II SA/Op 337/10, II SA/Op 403/10), a także kierując się informacjami wynikającymi z akt administracyjnych innych spraw, wezwał skarżącą do złożenia - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania - wyjaśnień i dokumentów w postaci: przedłożenie wyciągów z posiadanych przez wszystkich członków gospodarstwa domowego wnioskodawczyni rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, dowodu potwierdzającego odbycie przez P. H. leczenia [...] z uwzględnieniem kosztów tego leczenia oraz dowodu otrzymania przez rodzeństwo P. H. pieniędzy z podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości rolnej z zabudowaniami w K., dokonanej w 2009 r., przez P. H. za cenę 360000 zł, na podstawie aktu notarialnego Repertorium A numer [...], podpisanego w dniu 1 lipca 2008 r. Referendarz wskazał, że o przekazaniu pieniędzy rodzeństwu skarżąca oświadczyła m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 333/10, II SA/Op 337/10, II SA/Op 403/10, II SA/Op 405/10. II SA/Op 407/10). Pouczył też skarżącą, że niezastosowanie się do treści wezwania w zakreślonym terminie, może być uznane za niewskazanie spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy i skutkować jej odmową. W zakreślonym terminie, tj. dnia 28 października 2010 r., skarżąca złożyła osobiście w tut. Sądzie wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, załączając do niego pismo z dnia 24 października 2010 r. Wnosząc o ustanowienie radcy prawnego wskazała, że odmawianiu jej przyznania prawa pomocy nie jest w stanie bez uszczerbku dla siebie i rodziny zatrudnić adwokata z wyboru za tysięczne kwoty, a udzielenie jej pomocy prawnej jest uzasadnione charakterem sprawy, albowiem świadczenia społeczne otrzymywała do 2008 r., a przepisy prawa społecznego nie zmieniły się. Dostrzegając, że w sprawie potrzebne jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnimi synami P. H. i D. H. oraz małoletnią córką D. H. Wskazała, że nie ma żadnego majątku, poza mieszkaniem o wielkości 48,65 m 2 oraz nieruchomością rolna w dzierżawie na 10 lat. W rubryce nr 8 wniosku dotyczącej stanu majątkowego osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym wpisała stypendia socjalne za rok ubiegły, w kwocie 850 zł na ucznia płatne w dwóch ratach po 370 zł i 480 zł, zasiłek rodzinny z dochodu męża 9 tys. zł rocznie wynoszący 367 zł oraz dodatek mieszkaniowy 232,24 zł. Jako koszty utrzymania mieszkania wskazała: czynsz 444,37 zł, energia 105,76 zł, gaz 78,79 zł, odsetki 0,03 zł. Dalej skarżąca podała, że dochody rodziny to łącznie 599,24 zł, na które składa się kwota 232,24 zł z tytułu dodatku mieszkaniowego i 367 zł z tytułu zasiłku rodzinnego. W rubryce nr 11 wniosku dotyczącej innych danych, które składający oświadczenia uważa za istotne skarżąca stwierdziła, że pilnie potrzebuje świadczeń, które na okres 3 m-cy wynosiły 3 tys. zł oraz, że korzysta z pożyczek także u znajomych. Jej zadłużenia rosną, a ofert pracy nie ma, na potwierdzenie czego wskazała, że po dokonaniu ponownej rejestracji nawet nie zaproponowano jej terminu zgłaszania się do podpisu co m-c lub 2 m-ce. W załączonym do wniosku piśmie z dnia 24 października 2010 r., skarżąca ustosunkowując się do wezwania z dnia 19 października 2010 r. oświadczyła, że ani ona ani mąż nie posiadają żadnych kont i lokat dewizowych. Mąż prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, dzieci otrzymują stypendia socjalne i nie tworzą oszczędności, a w 2009 r. wypłacono jej zasiłki na kwotę 2500 zł. Ponadto wskazała, że jej mąż nie ma dowodu potwierdzającego prywatne leczenie, które pokrył ze sprzedaży nieruchomości w 2008 r. Rodzeństwo męża nie ma z kolei dowodu na otrzymanie pieniędzy od rodziców – darowizna w 1/6 części. Ze sprzedażą wiązały się natomiast koszty utrzymania zabudowań. Wskazując, że wnioski o przyznanie prawa pomocy składała w 43 sprawach podniosła, że dokonywanie odmowy w tym zakresie z powodu wiedzy Wydziału I stanowi bezprawie. Pismem dnia 5 listopada 2010 r. referendarz sądowy ponownie wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień i dokumentów wskazując, na konieczność objaśnienia: czy dzieci znajdujące się na jej utrzymaniu pobierają aktualnie stypendia socjalne lub inne, jeśli tak przedłożenie na te okoliczność odpowiednich zaświadczeń; co oznacza sformułowanie zawarte w piśmie z dnia 24 października 2010 r. "Ze sprzedażą wiązały się też koszty utrzymania zabudowań", napisane odnośnie sprzedaży gospodarstwa rolnego przez męża, a także przedłożenie dokumentów potwierdzających korzystanie z pożyczek oraz potwierdzających rodzaj i wysokość posiadanych zadłużeń. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała w piśmie z dnia 8 listopada 2010 r., że przedkładała już zaświadczenia odnośnie nauki dzieci. Oświadczyła też, że syn P. H. w tym miesiącu wyjechał za granicę i nie był zarejestrowany jako osoba bezrobotna; dzieci wychowują się w rodzinie z niepełnosprawnością, w której mąż nie uczestniczy w kosztach gospodarstwa domowego i aktualnie nie pobierają stypendiów socjalnych, jednakże dla dziecka w wieku lat 15 i dorosłego syna zostały zgłoszone wnioski. Odnośnie sformułowania dotyczącego kosztów utrzymania zabudowań, skarżąca wyjaśniła, że jest ono jasne i oznacza, że należało opłacić istnienie i remonty walących się zabudowań, koszty pilnowania itd. Oświadczyła ponadto, że przedłożyła dokumenty spłaty pożyczek, które jak podkreśliła nie pochodzą z OPS [...], a były i są konieczne do minimum utrzymania, na czas wywiedzenia swych krzywd. Wskazała przy tym, że nie pracuje od 1991 r. i jest zarejestrowana w PUP [...], przy czym dwa razy otrzymywała ofertę pracy. Na zakończenie podniosła, że w kilku sprawach należących do właściwości Wydziału I skorzystała z prawa pomocy. Do pisma załączyła natomiast zaświadczenie z dnia 2 września 2010 r. potwierdzające, że D. H. jest uczniem 4 klasy Zespołu Szkól [...] w N. oraz zaświadczenie z dnia 31 sierpnia 2010 r. potwierdzajace, że D. H. jest uczennicą 3 klasy Gimnazjum [...] w N. Wobec ujawnienia w innych spraw, wszczętych przed tut. Sądem ze skargi skarżącej, okoliczności istotnych dla oceny jej sytuacja materialnej, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2010 r. do akt sprawy załączono również dokumenty przedłożone w innych sprawach w postaci: - znajdujących się w aktach II SA/Op 461/10 kopii aktów notarialnych ( k.88-89 i k.28-32 akt), - pochodzących z akt I SA/Op 497/09 (k.137 -138 akt) zaświadczeń z urzędu Skarbowego o dochodach skarżącej i jej męża P. H. za rok 2009 i 2008 obecnie znajdującego się w uwierzytelnionej kopii w aktach o sygn. II SA/Op 415/10 – tu. k.17-18 akt, - pochodzącego z akt o sygn. II SA/Op 337/10 (k.22-23 akt) wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, obecnie znajdującego się w uwierzytelnionej kopii w aktach o sygn. II SA/Op 415/10 – tu. k.65-67 akt, - pochodzącego z akt o sygn. II SA/Op 337/10 (k.51-akt), zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki (tj. wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy), wysłanej do skarżącej w dniu 12 sierpnia 2020 r., podpisanego przez P. H. obecnie znajdującego się w uwierzytelnionej kopii w aktach o sygn. II SA/Op 415/10 - tu k. 69 akt, - pochodzących z akt o sygn. II SA/Op 337/10 (k.43 i k.52) pism skarżącej z dnia 5 i 19 sierpnia 2010 r., obecnie znajdującego się w uwierzytelnionej kopii w aktach o sygn. II SA/Op 415/10 – tu. k.71 i -70 akt, - pochodzącego z akt o sygn. II SA/Op 333/10 (k. 46 akt) pisma skarżącej z dnia 4 sierpnia 2010 r., obecnie znajdującego się w uwierzytelnionej kopii w aktach o sygn. II SA/Op 415/10 – tu. k.77 akt, - pochodzących z akt o sygn. II SA/Op 475/10: wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy k.14-15 akt, wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku z dnia 19 października 2010 r., k.17 akt, pisma skarżącej z 24 października 2010 r., stanowiącej odpowiedź na wezwanie z dnia 19 października 2010 r. (k.20 akt), dowodu wpłaty do [...] z dnia 14 września 2010 r. i do [...] z dnia 9 lipca 2010 r. (w kopercie k.21 akt), - kopię wezwania do zapłaty z firmy [...] i zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej o nie zaleganiu z opłatami z dnia 20 października 2010 r. pochodzących z akt II SA/Op 478/10, załączyć do akt sprawy. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na użyte w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. określenie "gdy osoba ta wykaże", jako oznaczające, że ciężar dowodu wykazania braku możliwości poniesienia kosztów postępowania spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy i to ona ma przekonać sąd, iż znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania, czyli że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym lub całkowitym. Referendarz podzielił również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 360/04, niepubl.), że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli natomiast fakty, które podaje nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, zachodzą podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy. W ocenie referendarza, taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżąca pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niezastosowania się do jego treści, nie wyjaśniła wątpliwości odnoszących się do stanu majątkowego jej i jej rodziny. Jak wskazał, przede wszystkim nie wyjaśniła kwestii rozdysponowania kwoty 360.000 zł uzyskanej przez męża ze sprzedaży gospodarstwa rolnego w K. stwierdzając, że nie jest w stanie przedstawić dowodów na potwierdzenie przeznaczenia części tej kwoty na leczenie męża i podziału pozostałej pomiędzy rodzeństwo męża. Referendarz wskazał, że skarżąca wiedziała o tej transakcji, gdyż jak ukazuje to akt notarialny brała udział w jej przeprowadzeniu, jako pełnomocnik męża. Referendarz uznał, że kwota ze sprzedaży gospodarstwa męża, co do której skarżąca nie jest w stanie przedstawić dowodów jej rozdysponowania, jest na tyle duża, że zasadniczo zmienia jego sytuację materialną i powoduje, że ma on realną możliwość uczestniczenia w pokrywaniu wydatków rodziny. Jak wskazał wnioskodawczyni nie przedłożyła przy tym dowodów leczenia męża, na które wg jej oświadczenia miała być przeznaczona część kwoty ze sprzedaży, jak również nie uzyskała stosownych oświadczeń od rodzeństwa męża na okoliczność otrzymanych znacznych kwot z podziału sumy ze sprzedaży nieruchomości. W ocenie referendarz przedłożenie stosownych dowodów na wskazane okoliczności było natomiast możliwe. Ponadto w ocenie referendarza skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że utrzymuje się z pożyczek i kredytów, w szczególności zaś dowodu w tym zakresie nie stanowią dwa dowody wpłaty które przesłała, a których to nie wynika z jakiego tytułu była dokonywana wpłata. Reasumując, referendarz stwierdził, że skarżąca mogła przedstawić dokumenty wymienione w wezwaniu dotyczące potwierdzenia rozdysponowania kwoty ze sprzedaży gospodarstwa przez jej męża, zaś nieprzedłożenie ich należy potraktować jako niewykazanie, że spełnione zostały przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Uznał tym samym, że sytuacja materialna S. H. i jej rodziny nie została ustalona, a skarżąca nie wykazała, że jej mąż faktycznie nie dysponuje już pieniędzmi uzyskanymi ze sprzedaży gospodarstwa w K., którymi mógłby wspomóc rodzinę. Końcowo wywiódł, że postawa skarżącej, która wybiórczo przedstawiała swoją sytuację materialną uniemożliwiała uzyskanie pewności, co do jej rzeczywistej sytuacji finansowej, co skutkowało odmową przyznania prawa pomocy. Od powyższego orzeczenia skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że kwestionowane postanowienie narusza prawo. Wskazała w nim na okoliczność błędnego liczenia stypendiów socjalnych za rok szkolny "dla dochodu m-ca, który wyniósł 807,50 na osobę". Ponadto podniosła, że wprawdzie ubóstwu pozwala jej na skorzystanie z prawa pomocy, jednakże Sąd odmawia przyznania jej tego prawa z uwagi na brak należytego "wypełnienia, bogactwo męża" i wiedzę z Wydziału I, w którym to prawo pomocy zostało jej jednak przyznane. Oświadczając, iż jej dochód od miesiąca września wynosi 98,80 zł stwierdziła, że działanie Sądu w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy jest bezprawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy skutkuje zatem dokonaniem przez Sąd ponownych ustaleń oraz ponownej oceny pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy. W niniejszej sprawie S. H. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2010 r. w ustawowym terminie siedmiu dni, a więc postanowienie to utraciło moc, natomiast wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, obejmujący ustanowienie radcy prawnego, podlegał rozpoznaniu przez Sąd. W pierwszej kolejności odnotować należy, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, a zatem wnioskowanym przez skarżącą, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści powołanej regulacji wynika, że instytucja prawa pomocy posiada wyjątkowy charakter i jest stosowana jedynie w sytuacjach, gdy obiektywne okoliczności wskazują, że wnioskodawca nie posiada wystarczających możliwości finansowych pokrycia kosztów sądowych związanych z jego udziałem w sprawie, bez zachwiania swojej sytuacji materialnej i bytowej w sposób uniemożliwiający zapewnienie minimum warunków socjalnych. Jednocześnie zawarte w powołanym przepisie sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych. Powinien on zatem należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na jej sytuację materialną. Rozstrzygnięcie w kwestii zasadności przyznania prawa pomocy zależy bowiem od tego co zostanie przez stronę wykazane. Realizacja obowiązku wykazania przez stronę swojej złej sytuacji materialnej polega m.in. na przedstawieniu niezbędnych informacji - dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy - w urzędowym formularzu wniosku, a także na składaniu dodatkowych oświadczeń i dokumentów, w trybie tzw. postępowania wyjaśniającego. Zasadą bowiem jest, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Jeśli natomiast w ocenie rozpoznającego wniosek informacje w nim zawarte okażą się niewystarczające lub wzbudzą wątpliwości, sąd może w trybie art. 255 P.p.s.a. wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. W niniejszej sprawie powstały wątpliwości dotyczące sytuacji materialnej skarżącej wskutek informacji ujawnionych w innych sprawach toczących się przed tut. Sądem, w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy, a także informacji wynikających z przedłożonych przez nią w tych sprawach dokumentów i akt administracyjnych oraz treści składanych przez nią oświadczeń (np. II SA/Op 461/10, I SA/Op 497/09, II SA/Op 333/10, II SA/Op 337/10). W związku z powyższym wraz z przesłaniem formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także już po jego złożeniu, wzywano skarżącą do nadesłania stosownych dokumentów i złożenia dodatkowych wyjaśnień, które pozwoliłyby na dokonanie pełnej analizy jej sytuacji materialnej, w szczególności zaś związanych z okolicznościami: sprzedaży przez jej męża gospodarstwa rolnego za cenę 360000 zł i rozdysponowania tej kwoty na koszty leczenia oraz pomiędzy jego rodzeństwo, a także pozwalających na ustalenie źródeł uzyskiwanych przez skarżącą dochodów. Podkreślić należy, że uprawnienie do wezwania wnioskodawcy o dodatkowe oświadczenie lub przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego znajduje oparcie w art. 255 P.p.s.a., zgodnie z którym, w każdym przypadku gdy sąd uzna, że oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, powinien wezwać stronę do złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedstawienia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W myśl z kolei § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), dokumentami źródłowymi, które potwierdzają sytuację majątkową wnioskodawcy, mogą być w szczególności: 1) odpisy zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; 2) wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; 3) wypisy z rejestrów urzędowych; 4) odpis aktualnych bilansów; 5) zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń z okresu ostatnich dwu lat; 6) zaświadczenie o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydawane przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy. Treść powołanego przepisu wyraźnie wskazuje, że katalog dokumentów mogących stanowić źródło dla potwierdzenia sytuacji majątkowej nie jest zamknięty. O ile jednak strona może przedstawiać również inne dowody, jak już wcześniej wskazano, to właśnie na niej ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie jej takiego prawa. Uchylając się od przedstawienia określonych dokumentów i oświadczeń na wezwanie sądu administracyjnego, strona powinna liczyć się przy tym z tym, że sąd nie będzie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 267/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest bowiem zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, z uwagi na postawę wnioskodawczyni, nie jest możliwa. W świetle powyżej poczynionych uwag należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie S. H. nie wykazała, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy w świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W formularzu wniosku oświadczyła jedynie, że pozostaje bez pracy, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z trójką dzieci, posiada mieszkanie oraz nieruchomość rolną, która jest w dzierżawie, jej dochód stanowią zasiłek rodzinny i dodatek mieszkaniowy, w łącznej wysokości 599,24, a łączne koszty utrzymania mieszkania, energii i gazu wynoszą 628,92 zł. Nie przedstawiła przy tym jednak żądanych dokumentów, potwierdzających złą sytuację materialną, na którą się powołuje. Przede wszystkim nie można uznać za uprawdopodobnioną wskazywanej w oświadczeniach skarżącej okoliczności, że nie prowadzi ona wspólnie z mężem gospodarstwa domowego, która w ocenie Sądu budzi poważne wątpliwości, nie znajdując jednoznacznego potwierdzenia w materiale dowodowym. Zauważyć należy, że mąż skarżącej zameldowany jest na pobyt stały w miejscu jej zamieszkania. Okoliczność, iż przebywa pod adresem zamieszkania skarżącej i jej dzieci, potwierdza fakt odbioru przez niego pod tym adresem korespondencji sądowej adresowanej do skarżącej w sprawie o sygn. akt II SA/Op 337/10. Ponadto, jak wynika z zaświadczenia Urzędu Skarbowego w N. - małżonkowie S. i P. H. w 2008 r. i w 2009 r. zostali opodatkowani wspólnie podatkiem dochodowym. Biorąc udział w sprzedaży nieruchomości położonej w K., jako pełnomocnik swojego męża wnioskodawczyni podała przy tym, że P. H. umów majątkowych małżeńskich nie zawierał. Wszystkie te wskazane okoliczności, jak i posiadanie przez skarżącą wiedzy na temat choroby męża, którą to okoliczność skarżąca wskazuje w swych oświadczeniach, a także podziału kwoty ze sprzedaży nieruchomości, wskazują na łączącą ich relację, która budzi wątpliwości co do podnoszonego faktu, że nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Ustalenie rzeczywistego składu osób pozostających we wspólnym gospodarstwie ma z kolei, bezpośrednie przełożenie na ustalenie sytuacji materialnej wnioskodawczyni. Z powyższych przyczyn, równie istotne znaczenie miało wyjaśnienie wątpliwości dotyczących sytuacji majątkowej męża skarżącej. W tym zakresie skarżąca nie przedłożyła natomiast dokumentów, dotyczących sprzedaży przez jej męża nieruchomości rolnej za cenę 360.000 zł. oraz związanych z rozdysponowania tej kwoty, w tym dokumentów potwierdzających przeznaczenie znacznej sumy na leczenie męża i przekazanie pozostałej kwoty na rzecz jego rodzeństwa. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie kwestionuje wyraźnie akcentowanej przez skarżącą okoliczności, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek odrębny jej męża, lecz wyjaśnienie kwestii związanej z rozdysponowaniem tak znacznej kwoty ze sprzedaży tej nieruchomości, miało istotne znaczenie dla oceny sytuacji materialnej wnioskodawczyni oraz jej rodziny, w szczególności w kontekście niewystępowania przez skarżącą o podwyższenie alimentów od męża z uwagi na jego niskie dochody. Zwrócić należy uwagę skarżącej, że w sytuacji gdy powołuje się na brak możliwości samodzielnego poniesienia kosztów postępowania, konieczne jest zbadanie, czy również przy pomocy bliskich nie jest w stanie tego uczynić (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 262/09, LEX nr 552223). Dopiero bowiem stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy rodziny wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny, pozwalałoby rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa. Nieujawnienie sytuacji majątkowej współmałżonka nie pozwala natomiast na ocenę rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 104/09, LEX nr 574249). Dostrzec też trzeba, że rozdzielność majątkowa małżeńska w świetle przepisów prawa rodzinnego odnosi się, jak sama nazwa wskazuje, do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Rozdzielność majątkowa dotyczy kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 216/09, LEX nr 552212). Na mocy zaś art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Wynikający z powołanej regulacji obowiązek wzajemnie pomocy istnieje przy tym niezależnie od łączącego małżonków ustroju majątkowego. Dla oceny sytuacji majątkowej skarżącej, istotne było zatem ustalenie, czy nawet w sytuacji gdy skarżąca wraz z dziećmi prowadziłaby odrębne gospodarstwo domowe, który to fakt jak wskazano nie został jednoznacznie potwierdzony, jest w stanie przy pomocy męża, który uzyskał znaczną kwotę ze sprzedaży nieruchomości, ponieść koszty postępowania. Zauważyć przy tym trzeba, że mąż skarżącej jest właścicielem samochodu osobowego marki [...], co w związku z koniecznością ponoszenia kosztów utrzymania samochodu, także budzi wątpliwości Sądu, co do jego sytuacji majątkowej i możliwości wspierania skarżącej. Fakt posiadania przez niego samochodu potwierdza w swych oświadczeniach sama skarżąca. Poza powyższym odnotować należy, że skarżąca nie wyjaśniła też innych wątpliwości, np. w jaki sposób ponosząc koszty utrzymania lokalu mieszkalnego w kwocie 628,92 zł, przekraczającej przecież wielkość uzyskiwanych w gospodarstwie domowym dochodów w wysokości 599,24 zł, jest w stanie utrzymać swoją rodzinę. Oznaczać to może, że skarżąca lub członkowie jej gospodarstwa domowego posiadają inne źródła dochodu, bądź korzystają z pomocy osób trzecich. Nie udokumentowała jednak ani rodzaju tej pomocy, ani podmiotów jej udzielających. W szczególności nie wykazała, że utrzymuje się z kredytów i pożyczek, bowiem przedstawione przez nią jedynie dwa dowody wpłaty nie wskazują na tytuł ich dokonania. Brak danych we wskazanym zakresie nie pozwala natomiast na ustalenie rzeczywistych środków jakimi dysponuje. Trzeba też mieć na uwadze, że wnioskodawczyni nie przedstawiła dokumentów potwierdzających status bezrobotnego syna P. oraz leczenie męża i wydatków z tym związanych, przez co uniemożliwiła Sądowi dokonanie oceny, w jakim zakresie powyższe wpływa na sytuację materialną rodziny, tzn. jakie są z tego tytułu ewentualne obciążenia finansowe. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, że wezwanie do przedłożenia zaświadczenia potwierdzającego status syna jako bezrobotnego, czy też przedstawienie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających leczenie męża – w tym przykładowo dokumentacji medycznej, która jest dla pacjenta dostępna - nie jest możliwe do spełnienia. Zauważyć ponadto trzeba, że skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego, którego grunty oddała w bezpłatną dzierżawę. Stosownie zaś do tej okoliczności zgodzić należy się z poglądem, że sposób w jaki właściciel wykorzystuje swój majątek, nie może mieć wpływu na ocenę, czy posiada on dostateczne środki na uiszczenie wpisu. Istotne jest bowiem, że posiadany majątek może przynosić potencjalne pożytki, może również służyć jako zabezpieczenie pożyczki czy kredytu, jeśli właścicielowi, który jest zobowiązany do poniesienia określonych wydatków, brakuje bieżących środków finansowych. Ponadto, posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza w sytuacji gdy majątek ten nie jest obciążony prawami osób trzecich i w żaden inny sposób nie została ograniczona możność jego zbycia (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 563/09, LEX nr 574123). Powołane stanowisko na gruncie niniejszej sprawy prowadzi zatem do stwierdzenia, że fakt oddania przez skarżącą gospodarstwa rolnego w dzierżawę i brak faktycznego dochodu z tego gospodarstwa nie stanowi okoliczności dla potwierdzenia trudnej sytuacji materialnej strony skarżącej, stanowiącej podstawę do przyznania prawa pomocy, lecz potwierdza, że skarżąca nie wykorzystuje swych możliwości w uzyskaniu dodatkowych dochodów, w tym również na pokrycie kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wnioskodawczyni nie wykazała, by nie była w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, czy też dla siebie i rodziny. Bierność skarżącej w zakresie wyjaśnienia powstałych w rozpoznawanej sprawie wątpliwości spowodowała z kolei brak możliwości pełnej i rzetelnej oceny sytuacji majątkowej jej rodziny. Jeszcze raz podkreślić przy tym należy, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Dlatego też - jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r.(sygn. akt I FZ 171/09, LEX nr 552205) - strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd o zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Końcowo już zauważyć wypada, że podnoszona przez skarżącą okoliczność przyznania jej prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może skutkować, niejako automatycznie, podjęciem podobnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Celnie wywodzono w orzecznictwie, że nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę - dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej – rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, lecz kierował się stanowiskiem wyrażonym w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 231/08, LEX nr 478981). Ponadto odnotować należy, że w sprawach, w których przyznano skarżącej prawo pomocy nieznany był jeszcze fakt sprzedaży nieruchomości w K., która to okoliczność ujawniła się dopiero w sprawach wszczętych ze skargi S. H., a prowadzonych w Wydziale I tut. Sądu. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.