II SA/Op 429/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi L. C. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim w przedmiocie doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem 1) wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim grzywnę w wysokości 300 ( słownie: trzysta) złotych, 2) przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pełnomocnikowi skarżącego, adwokatowi H. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 292,80 ( słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 ) złotych, w tym: kwotę 52,80 ( słownie: pięćdziesiąt dwa 80/100 ) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług, 3) nakazuje ściągnąć od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim na rzecz Skarbu Państwa Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 200,00 ( słownie: dwieście) złotych, tytułem wpisu sądowego, od którego strona była zwolniona, 4) oddala skargę w pozostałej części. W piśmie z dnia 4 listopada 2009 r., skierowanym bezpośrednio do Sądu Administracyjnego, zatytułowanym "skarga na przewlekłość postępowania administracyjnego", L. C. domagał się ukarania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim oraz orzeczenia nakazu rozbiórki samowoli budowlanej B. R., o ile zajdą ku temu podstawy. W uzasadnieniu swego pisma wskazał, iż wydanie decyzji nr [...] z dnia 27 października 2009 r. zajęło Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim sześć miesięcy, nadto zarzucił, że decyzja ta nie realizuje wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 181/08. Zaskarżoną w sprawie sądowoadministracyjnej II SA/Op 181/08 decyzją, organ inspekcji budowlanej II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim, który działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126) oraz na podstawie art. 104 K.p.a. udzielił B. R. pozwolenia na użytkowanie inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w Z. przy ulicy [...] na działce o nr ewid., gr. A. Pozwolenia udzielił pod warunkiem wykonania zlewu (kosza) pomiędzy połaciami dachu budynku mieszkalnego inwestorki na połączeniu części rozbudowanej i części istniejącej od strony sąsiedniej posesji, stanowiącej własność L. C., zgodnie z Polską Normą PN-71 B- 10241, według której kosz powinien być pokryty pasmem blachy o szerokości nie mniejszej niż 60 cm, zakończony rąbkami leżącymi, wchodzącymi pod dachówkę. Wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...]., nr [...] znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...], nr [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz stwierdził nieważność decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...] nr [...]. Z uzasadnienia wyroku WSA z 13 listopada 2008 r., wynika, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego organ nadzoru budowlanego powinien zbadać, czy wykonane roboty budowlane są zgodne z postanowieniami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującymi aktualnie przepisami wykonawczymi (rozporządzeniami, Polskimi Normami), a także dokonać oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich. Sąd stwierdził nadto, że nakaz wykonania czynności, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wchodzić będzie w rachubę, jeśli możliwe będzie doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, gdy zaś nie będzie takiej możliwości, należy orzec rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych. Wyrok ten wraz z aktami sprawy wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim w dniu 27 marca 2009 r. Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. skarżący wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 listopada 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim, nie wypowiadając się co do jej zasadności, wskazał jakie czynności przeprowadził w przedmiotowej sprawie. I tak: w dniu 21 kwietnia 2009 r. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w Z. z prośbą o udzielenie informacji w formie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki, na której została wykonana inwestycja. W dniu 23 kwietnia 2009 r. zawiadomił strony postępowania, że niniejsza sprawa nie może być rozpatrzona w terminie miesiąca czasu ze względu na skomplikowany charakter sprawy oraz z uwagi na duży wpływ spraw do inspektoratu, nowy termin rozpatrzenia sprawy został ustalony na dzień 30 czerwca 2009 r. Pismem nr [...], z dnia 22 kwietnia 2009 r. (data wpływu do organu 27 kwietnia 2009 r.), Urząd Miejski w Z. przekazał wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego terenu dla przedmiotowej działki. Po przeanalizowaniu sprawy Powiatowy Inspektor stwierdził, że w niniejszej sprawie znajduje się w obiegu prawnym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 21 grudnia 1998 r. sygn. akt [...], nakazująca B. R. przedłożenia inwentaryzacji i orzeczenia technicznego dotyczącego rozbudowanego budynku mieszkalnego, w związku z czym w dniu 6 maja 2009 r. wystąpił do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji, organ ten w dniu 22 czerwca 2009 r. stwierdził jej nieważność. W dniu 22 czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim, postanowieniem nałożył na B. R. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń lub rzeczoznawcę budowlanego, w której autor ekspertyzy miał wypowiedzieć się, co do stanu technicznego oraz o zgodności wykonanej inwestycji z obowiązującym Prawem budowlanym, w tym obowiązującymi przepisami wykonawczymi, w terminie do 30 sierpnia 2009 r. W dniu 23 czerwca 2009 r. organ zawiadomił strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do 30 września 2009 r. W dniu 31 sierpnia 2009 r. B. R. przedłożyła ekspertyzę techniczną, w wyniku jej analizy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim uznał, że zawiera ona braki, wobec czego nałożył na B. R. obowiązek uzupełnienia ekspertyzy w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Adresatka postanowienia – inwestorka kwestionowanych robót, w dniu 5 października 2009 r., przedłożyła uzupełnioną ekspertyzę techniczną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim w dniu 12 października 2009 r. zawiadomił o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Jednocześnie poinformowano strony postępowania, że po raz kolejny przedłużono termin rozpatrzenia sprawy, do dnia 20 października 2009 r. W dniu 27 października 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim wydał decyzję nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazującej B. R. przedłożenie projektu zamiennego oraz wykonanie robót budowlanych doprowadzających wykonaną rozbudowę do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji organ inspekcji budowlanej wskazał, że jej wydanie podyktowane zostało wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 181/08. L. C. decyzję tę otrzymał w dniu 29 października 2009 r., natomiast w dniu 9 listopada 2009 r. wniósł od niej odwołanie do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpatrywana w tym zakresie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wniesionej skargi jest żądanie wymierzenia organowi grzywny wobec niewykonania wyroku Sądu, na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Istota skargi wszczynającej to postępowanie sprowadza się do zapewnienia skuteczności wyroków sądów administracyjnych, nie tylko poprzez dyscyplinowanie organów do podjęcia stosownych działań, jeżeli bezczynność organu była przedmiotem kontroli, ale także w przypadku nie podjęcia tych działań – ukaranie organu za nierespektowanie orzeczenia sądowego. Zatem przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest ustalenie, czy organ pozostawał w bezczynności w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 181/08, na mocy którego uchylono decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz stwierdzono nieważność decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...] nr [...]. Stosownie do art. 154 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona – po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy – może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia grzywny temu organowi. Natomiast z ust. 6 przywołanego wyżej przepisu wynika, że grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotności wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszane przez Prezesa Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Co do minimalnej kwoty grzywny należy stwierdzić, że nie określa jej żaden przepis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26.10.2006 r. sygn. III SA/Wa 1237/06 (LEX nr 276797) podkreślił, że przepis art. 154 § 6 P.p.s.a. odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, określa jedynie górną granicę grzywny, tak więc w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Z poglądem tym identyfikuje się skład orzekający w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. W dalszym ciągu wyjaśnić przyjdzie, że przepis art. 154 § 1 P.p.s.a., aczkolwiek zawarty został w ustawie normującej postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli administracji publicznej jest przepisem prawa materialnego, gdyż stanowi podstawę do wymierzenia organowi grzywny w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Wydanie przez sąd administracyjny takiego wyroku zobowiązuje właściwy organ do podjęcia lub kontynuowania postępowania administracyjnego mającego na celu załatwienie sprawy, kierując się oceną prawną i wskazaniami sądu, co do dalszego postępowania. Niezakończenie postępowania w formie przewidzianej prawem w wyznaczonym terminie, przy braku przesłanek z art. 35 § 5 K.p.a., usprawiedliwiających niezałatwienie sprawy w terminie, obliguje sąd administracyjny do wymierzenia organowi grzywny. Niewątpliwie ukaranie organu grzywną stanowi środek represyjny, mający znamiona kary za nierespektowanie prawomocnego orzeczenia sądu, przemawia za tym regulacja zawarta w art. 154 § 3 P.p.s.a., w myśl której wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Wymierzenie grzywny następuje w razie uwzględnienia skargi wniesionej przez tę stronę, która zwróciła się do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. L. C., pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r., wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r., spełniając warunek formalny dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Z tego względu jego skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Po prawomocnym zakończeniu sprawy sądowoadministracyjnej w przypadku uwzględnienia skargi termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi, o czym stanowi art. 286 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny po wydaniu wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. zwrócił akta administracyjne Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim dnia 27 marca 2009 r. W tym przypadku terminy wyznaczone organom administracji na rozpoznanie sprawy, określone w art. 35 K.p.a., zaczynają biec od dnia przesłania akt organowi inspekcji budowlanej pierwszej instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim trzykrotnie przesuwał termin rozstrzygnięcia sprawy: początkowo decyzja miała zapaść do dnia 30 czerwca 2009 r., później termin ten przesunięto na dzień 30 września 2009 r., a następnie na dzień 20 października 2009 r. (k. 28 akt administracyjnych). Przy czym zwrócić należy uwagę, że pierwsza czynność organu została podjęta niemal po miesiącu od wpłynięcia do niego akt ( PINB zwrócił się w dniu 21 kwietnia 2009 r. do Urzędu Miejskiego w Z. o udzielenie informacji w formie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania terenu dla działki, na której została wykonania inwestycja). Natomiast dopiero w dniu 22 czerwca 2009 r. został nałożony na B. R. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej, co do stanu technicznego wykonanych robót budowlanych oraz zgodności wykonanej inwestycji z obowiązującym Prawem budowlanym, w tym obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, mimo, że już za pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r., Urząd Miejski w Z. przekazał wypis i wyrys z planu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. W chwili obecnej postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zakończone decyzją z dnia 27 października 2009 r. Z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, stanowiącej kontynuację postępowania po wyroku Sądu z 13 listopada 2008 r., zostało podjęte z uchybieniem terminów określonych w art. 35 K.p.a. W ocenie Sądu, wadliwe jest stanowisko organu w niniejszej sprawie, że skoro zawiadamiał skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy w kolejnych pismach, to tym samym nie było podstaw do zastosowania w stosunku do organu grzywny, o jakiej mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć bowiem pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenia sprawy orzeczeniem wydanym w formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, niepubl.). Prowadzenie przez organ korespondencji w sprawie, której przedmiotem nie jest doręczenie określonemu podmiotowi rozstrzygnięcia, nie stanowi ani rozpoznania, ani też załatwienia sprawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż niewykonanie wyroku ma miejsce zarówno wówczas, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i w tedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu (por. post. NSA z dnia 28 listopada 2000 r., IV SA 2001/98, LEX nr 77 621, wyrok NSA z 9 października 2009 r., sygn. akt I OSK 308/09 niepubl.). To przekroczenie terminu w przedmiotowej sprawie należy ocenić jako znaczne, zważywszy, że postępowanie w przedmiocie oceny legalności wykonanych przez B. R. robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego, stanowiącego sąsiednią zabudowę wobec nieruchomości skarżącego, toczy się od 1999 roku. Tak więc w warunkach niniejszej sprawy uzasadnionym było wymierzenie organowi grzywny, o jakiej mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. W kontekście zarzutów skargi, "że decyzja PINB w powiecie krapkowickim z 27 października 2009 r., nie dość, że została wydana po terminie to jeszcze nie realizuje wskazówek Sądu i godzi w interesy skarżącego", to stwierdzić przyjdzie, że nierespektowanie oceny prawnej zawartej wyroku Sądu może być zwalczane w drodze postępowania instancyjnego oraz sądowoadministracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia tego rodzaju decyzji. Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała jedynie kwestia wymierzenia grzywny organowi w związku z jego bezczynnością po wyroku uchylającym decyzje administracyjne. Podnoszone zatem okoliczności niedotrzymania przez organy w załatwieniu sprawy terminu określonego w art. 35 K.p.a. pozostają poza zakresem rozpoznania (tak: NSA w wyroku z 14 października 2009 r. sygn. akt I OSK 482/09). Z kolei, odnosząc się do zawartego w skardze i piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2010 r. żądania orzeczenia rozbiórki samodzielnie wykonanych robót budowlanych, na podstawie art. 154 § 2 P.p.s.a., to wyjaśnić należy, że orzeczenie przewidziane w tym przepisie może być wydane tylko w sprawie ze skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kiedy sąd administracyjny stosownie do art. 146 § 2 P.p.s.a. w wyroku, który nie został wykonany, uznał uprawnienie lub obowiązki wynikające z przepisów prawa albo kiedy ten sąd w wyroku wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a., a niewykonanym, uwzględnił skargę na bezczynność organów w powyższym zakresie. W pozostałym zakresie, tak jak w niniejszej sprawie, uprawnienia orzecznicze sądu administracyjnego oparte są na modelu orzekania kasacyjnego a nie merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach skarżącego, co przewiduje art. 154 P.p.s.a. W takim modelu nie jest możliwe jakiekolwiek orzekanie przez sąd administracyjny o istnieniu lub nieistnieniu uprawnień lub obowiązków. Uczynić to może jedynie organ administracyjny w wydanej przez siebie decyzji, stosownie do oceny prawnej zawartej w niewykonanym wyroku sądu administracyjnego. Wynika stąd, że sąd administracyjny nie może zastępować organów i merytorycznie rozstrzygać spraw administracyjnych. Mając na uwadze powyższe zasady rozdziału kompetencji sądów administracyjnych od organów administracji publicznej, decyzja w przedmiocie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego zrealizowanej przez B. R. mogła zostać wydana przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, co uczyniono w dniu 27 października 2009 r. Decyzją tą nakazano inwestorce wykonanie określonych czynności (robót budowlanych), widząc pomimo istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu na budowę, możliwość doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jak wyżej powiedziano decyzja ta podlega zaskarżeniu w trybie instancyjnym (z czego skorzystał skarżący), a dopiero w dalszym ciągu do sądu. I tylko w tym trybie sąd administracyjny będzie mógł zająć stanowisko co do ewentualnego żądania rozbiórki, dokonanej przez inwestorkę, rozbudowy budynku mieszkalnego w Z. przy ul. [...]. Wobec powyższego na podstawie art. 154 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku. Sąd wymierzając grzywnę w kwocie 300 zł uznał, iż kwota ta jest adekwatna biorąc pod uwagę, że w chwili wniesienia skargi wyrok Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Op 181/08, w istocie rzeczy został wykonany, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim wydał w dniu 27 października 2009 r. decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 19994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazującej B. R. przedstawienie projektu budowlanego zamiennego oraz nakazującej doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w szczególności warunkami technicznymi, Polskimi Normami, sztuką budowlaną, poprzez wykonanie wskazanych czynności pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane Wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu zasądzono od strony przeciwnej na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z art. 200 P.p.s.a.