II SA/Op 452/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędzia NSA Gerard Czech Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska -Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. C. i Wojewody Opolskiego na uchwałę Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 13 czerwca 2016 r,. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...] 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2) umarza postępowanie ze skargi A. C., 3) orzeka o zwrocie skarżącej A. C. kwoty 300 (trzysta) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi, 4) zasądza od Zarządu Województwa Opolskiego na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uchwałą z dnia 13 czerwca 2016 r., Nr [...], Zarząd Województwa Opolskiego, działając na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 486) oraz § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. nr 60, poz. 373, z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem), unieważnił konkurs na kandydata na stanowisko dyrektora A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...]. W uzasadnieniu uchwały Zarząd wskazał na treść § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, zgodnie z którym organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. W ocenie Zarządu, ową nieprawidłowością unieważniającą przeprowadzony konkurs była okoliczność, że podczas posiedzenia komisji konkursowej, po procedurze zadawania pytań, a jeszcze przed przystąpieniem do głosowania, przedstawiciel Rady Pedagogicznej A przy zoz w [...], w obecności pozostałych członków komisji konkursowej, publicznie wyraził negatywną opinię na temat atmosfery panującej w placówce pod kierownictwem dyrektorki, która była jednocześnie jednym z dwóch kandydatów przystępujących do konkursu. Zarząd zaakcentował, iż o powyższym świadczy zapis w protokole z posiedzenia komisji, które odbyło się w dniu 1 czerwca 2016 r. Zdaniem Zarządu, takie zachowanie członka komisji konkursowej, świadczące o braku obiektywizmu i bezstronności, mogło mieć istotny wpływ na wynik konkursu, który wygrał kontrkandydat ww. dyrektorki i stanowi nieprawidłowość, o której mowa w 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Nie godząc się z powyższym stanowiskiem Zarządu Województwa Opolskiego, kandydatka biorąca udział w postępowaniu konkursowym – A. C., reprezentowana przez adwokata A. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na przedmiotową uchwałę Nr [...]. Podała, że wygrała konkurs, a przed wniesieniem skargi wezwała organ w dniu 29 czerwca 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą i żądała jej uchylenia. Jednakże w odpowiedzi na powyższe, Zarząd Województwa Opolskiego negatywnie rozpatrzył wezwanie, a stanowisko swoje wyraził w uchwale Nr [...], z dnia 12 lipca 2016 r. Skarżąca uznała, że uchwała stwierdzająca nieważność konkursu podjęta została z naruszeniem art. 36a ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156, ze zm.) oraz § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że wypowiedź członka komisji konkursowej o negatywnej atmosferze panującej w szkole stanowi nieprawidłowość, która mogła mieć wpływ na wynik konkursu i uzasadnia jego unieważnienie. W ocenie skarżącej, informacje o sytuacji panującej w szkole były znane członkom komisji z wcześniejszych skarg i interwencji kierowanych do organu prowadzącego, a także doniesień medialnych. Wypowiedź członka komisji konkursowej, która nastąpiła po wysłuchaniu kandydatów nie miała wpływu na zmianę okoliczności sprawy, w tym bezstronności członków komisji, którzy wiedzę na temat panującej w szkole atmosfery, posiadali już wcześniej. Na potwierdzenie podnoszonych argumentów wymieniła: pisma z dnia 8 maja 2015 r. i z dnia 7 września 2015 r. nauczycieli A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...] do [...] Kuratora Oświaty, a także pismo z dnia 12 maja 2015 r. nauczycieli A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...] skierowane do Okręgowego Inspektora Pracy w [...]. W skardze zawarła także wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej, podtrzymując przedstawioną argumentację w sprawie. Opisana wyżej skarga A. C. została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 494/16 Z kolei, pismem z dnia 16 września 2016 r., skargę do tut. Sądu na przedmiotową uchwałę złożył także Wojewoda Opolski. Działając jako organ nadzoru, na zasadzie art. 82c ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 13 czerwca 2016 r., Nr [...], z powodu istotnego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał na zaistniały w sprawie stan faktyczny, nawiązując również do wyjaśnienia członka komisji konkursowej, którego wypowiedź stanowiła podstawę unieważnienia konkursu przez Zarząd Województwa Opolskiego. Z wyjaśnienia tego wynika, że sytuacja panująca w placówce była znana wszystkim członkom komisji, a wypowiedź członka komisji była jedynie dokończeniem wypowiedzi, jaka rozpoczęła się jeszcze w trakcie odpytywania kandydatów. Wojewoda stwierdził także, że w dniu 17 sierpnia 2016 r. "uzyskał informację potwierdzającą wiedzę Zarządu Województwa o panującej w szkole sytuacji, tj. o zastrzeżeniach nauczycieli wobec dyrektorki szkoły, jeszcze przed ogłoszeniem konkursu." W ocenie Wojewody, przepis § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, na który powołał się Zarząd Województwa Opolskiego unieważniając konkurs, nakazuje spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. musi nastąpić nieprawidłowość inna niż określone w § 8 ust. 2 od 1-3 rozporządzenia, a ponadto nieprawidłowość ta w konkretnym przypadku, powinna mieć wpływ na wynik postępowania konkursowego. Natomiast, zdaniem Wojewody, w niniejszej sprawie brak było podstaw do unieważnienia konkursu, albowiem wypowiedź członka komisji wprawdzie mogła budzić wątpliwości co do jego bezstronności, jednakże nie miała wpływu na wynik konkursu. Jak podkreślił, wszyscy członkowie komisji posiadali wiedzę - co zostało udowodnione w postępowaniu wyjaśniającym - o istniejącej konfliktowej atmosferze, panującej w szkole zawiadywanej przez jedną z kandydatek na dyrektora. Argumentując swoje stanowisko Wojewoda wywodził, że skoro wszyscy członkowie komisji wiedzieli o negatywnej ocenie pracy dyrektora placówki startującego w nowym konkursie, wyrażonej przez nauczycieli tej placówki, to powtórzenie tego stanowiska przez przedstawiciela nauczycieli nie miało już wpływu na ich ocenę. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności konkursu, bowiem nie wystąpiły przesłanki do zastosowania ww. przepisu rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie wraz z przedstawioną argumentacją w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały oraz w piśmie wyjaśniającym, stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu nadzoru. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Zarząd zawarł polemikę ze stawianymi zarzutami skargi, podkreślając, iż nie do zaakceptowania jest z punktu widzenia zasad praworządności przeprowadzenie konkursu przez komisję, mającą w swoim składzie członków, co do których w świetle dokumentów istnieją wątpliwości co do ich obiektywizmu i bezstronności. Zarząd bowiem uważa, iż członek komisji, przedstawiciel Rady Pedagogicznej A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...] – Z. P., wyrażając, po zakończonej procedurze zadawania pytań, swoją negatywną opinię nt. atmosfery panującej w placówce pod kierownictwem dyrektor J. H., ewidentnie naruszyła zapis § 5 rozporządzenia, gdyż jej wypowiedź nie miała związku z merytoryczną oceną kandydata. Tym samym, w ocenie Zarządu, doszło do niedochowania zasady obiektywizmu i bezstronności przez członka komisji konkursowej, co ma swoje potwierdzenie w zapisie protokołu z posiedzenia komisji konkursowej. W tych okolicznościach brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga Wojewody Opolskiego została zarejestrowana w repertorium pod sygnaturą II SA/Op 452/16. Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 494/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej P.p.s.a.), połączył sprawę o sygnaturze akt II SA/Op 494/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygnaturze akt II SA/Op 452/16 oraz postanowił o prowadzeniu tych spraw pod sygnaturą II SA/Op 452/16. Pismem procesowym z dnia 10 listopada 2016 r., pełnomocnik skarżącej A. C. cofnęła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę Wojewody Opolskiego należało uznać za zasadną. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066,) oraz art. 3 i art. 134 § 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej nadal w skrócie P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności aktu prawnego stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia aktu prawnego przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia aktu prawnego określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą jego podjęcia, naruszenia procedury jego uchwalania. Zatem orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały organu województwa może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści przepisu. Doprecyzowanie bowiem przesłanek określających kognicję sądu administracyjnego w przypadku stosowania art. 147 P.p.s.a. ma miejsce w poszczególnych ustawach o samorządzie gminnym, samorządzie powiatowym i samorządzie województwa (Duże Komentarze Becka - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. 3 s. 147). W niniejszej sprawie doprecyzowanie przesłanek w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały ma miejsce w art. 82 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 486 - zwanej dalej u.s.w.), z treści którego wynika, że stwierdzenie nieważności uchwały organu samorządu województwa winno nastąpić w przypadku istotnego naruszenia prawa, do którego to pojęcia należy zastosować wyżej poczynione uwagi. Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi wskazać należy, że środkiem sprawowania przez organ nadzoru kontroli nad działalnością organów samorządu terytorialnego jest m.in. uprawnienie do wydawania rozstrzygnięć nadzorczych, jak i do zaskarżania aktów tych organów do sądu administracyjnego. Oba te środki nie są względem siebie konkurencyjne, a ich zastosowanie jest uwarunkowane jedynie upływem terminu, o którym mowa w art. 82c ust. 1 u.s.w. Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Zarządu Województwa w trybie ww. przepisu. Skoro przepis art. 82c ust. 1 u.s.w. nie zawiera żadnych ograniczeń dotyczących zakresu przedmiotowego zaskarżenia uchwał podejmowanych przez organy samorządu województwa, tym samym organ nadzoru był uprawniony do złożenia przedmiotowej skargi, a sąd administracyjny jest zobligowany do jej rozpatrzenia. Przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Zarządu Województwa Opolskiego unieważniająca postępowanie konkursowe na kandydata na stanowisko dyrektora A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...]. Podstawa prawna przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora placówki, wynika z art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156, z póżn. zm.), zgodnie z którym kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu, a kandydatowi temu nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora. Zasady i tryb przeprowadzania tego typu konkursów, a także przesłanki ich unieważniania, określają z kolei przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, zwanego nadal rozporządzeniem. Przepisy rozporządzenia regulujące tryb wyboru kandydata na dyrektora postanawiają, że w pierwszej kolejności komisja konkursowa, na podstawie złożonej oferty, podejmuje uchwałę o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego (§ 4 ust. 1 rozporządzenia), a następnie - po rozmowie z każdym z kandydatów dopuszczonych do postępowania konkursowego, dokonuje ich merytorycznej oceny (§ 5 rozporządzenia). Ocenie podlega w szczególności przedstawiona przez kandydata koncepcja funkcjonowania i rozwoju publicznego przedszkola, publicznej szkoły lub publicznej placówki. Przy czym członkowie komisji mogą zadawać kandydatom pytania. Kolejną, istotną czynnością procedury konkursowej jest zatwierdzenie albo unieważnienie konkursu, przez organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę. W przypadku unieważnienia konkursu, zarządza się jego ponowne przeprowadzenie. Ustawodawca w § 8 ust. 2 rozporządzenia, określił zamknięty katalog przesłanek, których stwierdzenie warunkuje unieważnienie konkursu. Zaliczają się do nich: 1) nieuzasadnione niedopuszczenie kandydata do postępowania konkursowego; 2) przeprowadzenie przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków; 3) naruszenie tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1; 4) inne nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, jak należy rozumieć przepis § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia oraz czy zawarta w nim norma dawała podstawę do unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...], z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej przez Wojewodę Opolskiego uchwały. Z brzmienia § 8 ust. 2 rozporządzenia wynika, że użyte w punkcie 4 tego przepisu sformułowanie: "innych nieprawidłowościach, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu", należy odnosić do odmiennych zdarzeń, niż te, które wskazane zostały w punktach od 1-3. Innymi słowy, omawiane sformułowanie należy rozpatrywać w kontekście innych zdarzeń, które wystąpiły w postępowaniu konkursowym i które należy łączyć z możliwością wpływu na wynik konkursu, czyli wykazania związku przyczynowo-skutkowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że unieważnienie konkursu na tej podstawie powinno nastąpić, jeżeli po pierwsze, stwierdzono nieprawidłowości (inne niż wymienione w pkt 1-3) w szeroko rozumianym postępowaniu konkursowym, po drugie, ustalono, że nieprawidłowości te mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Obie te przesłanki muszą przy tym zachodzić jednocześnie. Ustalenia, czy takie okoliczności miały miejsce i ich ocena, należą do organu prowadzącego szkołę, ale nie mogą mieć one charakteru dowolnego i arbitralnego. Powinny być one szczegółowo wywiedzione i należycie uargumentowane w uzasadnieniu uchwały (zarządzenia) o unieważnieniu konkursu (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 278/16, LEX nr 2082577; wyrok WSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2110/12, LEX nr 1274693; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 559/1, LEX nr 990264; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 953/15, LEX nr 2098951). Jako przykłady nie dające podstawy do unieważnienia konkursu w świetle omawianego przepisu, wskazuje się w szczególności brak utraty przez organ prowadzący placówkę zaufania do osoby, która wygrała konkurs, czy nieprzedłożenie organowi prowadzącemu informacji o zakończeniu obrad komisji konkursowej i dokumentacji, niezwłocznie po zakończeniu jej obrad (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 625/13, LEX nr 1398701). Do okoliczności uzasadniających unieważnienie zalicza się natomiast podejrzenie o brak obiektywizmu członka komisji konkursowej, albowiem do niezaakceptowania jest z punktu widzenia zasad praworządności przeprowadzenia konkursu przez komisję, mającą w swoim składzie członków, co do których w świetle dokumentów istnieją wątpliwości co do ich obiektywizmu i bezstronności (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2121/14, LEX nr 1749159). Wskazuje się przy tym, że oceny bezstronności członków komisji należy dokonywać na podstawie konkretnych okoliczności, określonego postępowania konkursowego (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 559/11, LEX nr 990264). Słusznie zatem Wojewoda podniósł, że komisja konkursowa, z punktu widzenia zasad praworządności, powinna pozostawać bezstronna i obiektywna w swoim działaniu. Nie może zostać poddana naciskom zewnętrznym, ani też osobistym uprzedzeniom członków komisji. Z powyższych względów wyrażenie przez jednego z członków komisji negatywnej opinii, co do atmosfery panującej w szkole pod kierownictwem jednego z kandydatów, stwarza wątpliwość co do obiektywizmu i bezstronności tego członka komisji. Wypowiedź ta miała wprawdzie charakter subiektywny, ale została wypowiedziana głośno wśród członków komisji. Przy czy istotna jest też okoliczność, że opinia ta została wypowiedziana jeszcze przed głosowaniem nad kandydaturami. Trafnie też dostrzegł Wojewoda, że w tej sprawie nie można tracić z pola widzenia okoliczności, iż wszyscy członkowie komisji konkursowej posiadali wiedzę o sytuacji panującej w placówce zawiadywanej przez jedną z kandydatek, której dotyczyła ww. opinia. Wiedzę tę posiadali członkowie komisji na skutek zdarzeń mających miejsce jeszcze przed wszczęciem postępowania konkursowego (pisma nauczycieli do Kuratorium Oświaty oraz Inspektora Pracy), a także w trakcie trwania tego postępowania. Z protokołu posiedzenia komisji konkursowej wynika bowiem, że pytania odnoszące się do kwestii złej atmosfery panującej w szkole, padły w toku prac komisji w czasie zadawania pytań kandydatce. Powtórzenie opinii na ten temat przed głosowaniem, nie miało już wpływu na odczucia i wiedzę członków komisji, skoro swoje zdanie (opinię, odczucia) na ten temat mogli sobie już wyrobić we wcześniejszym okresie. Trudno doszukiwać się w przedstawionym zdarzeniu, związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wyrażoną w dniu konkursu opinią, czy też ewentualnym brakiem obiektywności członka komisji - mogącym objawiać się w postaci wyrażenia ww. opinii - a podjętym rozstrzygnięciem komisji konkursowej, tj. wyborem kandydata. Pomimo eksponowania ww. opinii, nie wywiedziono i nie uargumentowano, że wypowiedzieć członka komisji (opinia) mogła mieć wpływ na wynik konkursu. Zarząd nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że dostrzeżona nieprawidłowość poprzez zachowanie jednego z członków komisji mogła mieć wpływ na wynik konkursu. Przepis § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, dający podstawę organowi prowadzącemu szkołę do unieważnienia konkursu wymaga nie tylko stwierdzenia "innych nieprawidłowości", ale również jednoczesnego wykazania, że takie nieprawidłowości mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Unieważnienie konkursu na podstawie tego przepisu nie jest dopuszczalne w sytuacji niewykazania, że ta inna nieprawidłowość mogła mieć wpływ na wynik konkursu. W realiach niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko Wojewody Opolskiego, że opisane zdarzenie, w ocenie Zarządu Województwa Opolskiego, będące przyczyną unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora A przy zakładach opieki zdrowotnej w [...], nie spełniało przesłanek do zastosowania przepisu § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Brak nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik w postępowaniu konkursowym, w rozumieniu § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia wyklucza możliwość unieważnienia konkursu przez organ samorządu województwa oraz nakazuje przyjąć stanowisko, że uchwała stwierdzająca nieważność konkursu w sposób istotny narusza prawo. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Natomiast, postępowanie zainicjowane skargą A. C. należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a sąd jest związany tym cofnięciem. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest w istocie rezygnacją z kontynuowania wszczętego postępowania przed sądem administracyjnym i oznacza odstąpienie przez stronę skarżącą od dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jej praw i interesów. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Ponadto, stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając treść art. 60 P.p.s.a. i dokonując, zgodnie z jego dyspozycją, oceny oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi, uznać należało, że oświadczenie to wiązało Sąd. Ponadto Sąd nie stwierdził, aby omawiane oświadczenie złożone zostało w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd zważył także, że skarżąca może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to ona rozporządza skargą i dlatego - wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za dopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi - postępowanie w sprawie należało umorzyć. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego na skutek skargi A. C., jak w punkcie 2 sentencji. Orzeczenie w punkcie 3 sentencji, w przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu w kwocie 300 zł, uzasadnia natomiast przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek pełnomocnika Wojewody, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku. Na wysokość tych kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).