II SA/Op 479/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 26 lipca 2013 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 stycznia 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubszy, działającego z upoważnienia Wójta Gminy Lubsza, z dnia 26 lipca 2013 r., nr [...], odmawiającą przyznania W. B. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad żoną E. B., która jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 8 lipca 2013 r. W. B. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubszy o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad żoną – E. B. Decyzją z dnia 26 lipca 2013 r., wydaną na podstawie art. 3 pkt 22, art. 16a i art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992, z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013 r., poz. 3), Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubszy nie przyznał W. B. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania przez niego opieki nad żoną E. B., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawca nie spełnił wszystkich przesłanek określonych w ustawie, warunkujących przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wyjaśnił, że wprawdzie E. B. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności od 24 lutego 2010 r., a dochód na osobę w rodzinie B. nie przekracza 623 zł, jednak zgodnie z ustawą z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788, z późn. zm.) na skarżącym nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem swojej żony, ponieważ występowałby on dopiero po separacji, rozwiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa. Ponadto organ uznał, że W. B. nie jest osobą, która zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ podkreślił, że zatrudnienie skarżącego w okresie od 1 października 1994 r. do 5 kwietnia 1995 r. zostało rozwiązane za porozumieniem stron. Kolejne zatrudnienia, w okresie od 1997 r. do 1999 r., nie trwały dłużej niż 3 miesiące. W tym czasie W. B. zawierał umowy, które kończyły się z upływem czasu, na jaki były zawierane. Ostatnia z nich została zawarta na okres od 22 do 30 lipca 1999 r. Później W. B. był zarejestrowany w urzędzie pracy, a od 1 września 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne w związku z niepełnosprawnością żony. Od powyższej decyzji W. B. złożył odwołanie, w którym ogólnie podał, że nie zgadza się z negatywnym rozstrzygnięciem. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wydało w dniu 28 stycznia 2014 r. decyzję, którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą prawną orzekania w niniejszej sprawie jest art. 16a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456), zwanej dalej ustawą. Z kolei katalog przesłanek negatywnych, których wystąpienie powoduje, że prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie przysługuje, zawiera art. 16a ust. 8 tej ustawy. Organ podkreślił, że aby zostało przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności należy spełnić wszystkie ustawowe wymogi. Przenosząc wskazane przepisy na grunt przedmiotowej sprawy, Kolegium uznało, że skarżący spełnił wszystkie wymagania do przyznania wnioskowanego świadczenia, oprócz przesłanki polegającej na występowaniu związku przyczynowego pomiędzy ustaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W tym zakresie podtrzymało ustalenia i argumentację Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubszy, poza stanowiskiem w kwestii braku obowiązku alimentacyjnego skarżącego w stosunku do swojej małżonki. Kolegium wyraziło bowiem pogląd, że niewątpliwe skarżący jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, o którym mowa w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Poza tym odnotowało, że organ pierwszej instancji nie podał kwoty dochodu rodziny skarżącego, jednak uznało, że uchybienie to nie ma decydującego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie wobec niespełnienia przez stronę warunku rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną. Nie godząc się z decyzją organu odwoławczego, W. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że od 2011 r. jego żona – E. B. jest osobą niewidomą, a od 2013 r. stan jej zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu. Ponadto przeszła zawał i cierpi na niewydolność nerek, w następstwie której co drugi dzień jest dializowana. Wymaga stałej pomocy, bo ma amputowane kończyny dolne. Skarżący wyjaśnił, że wraz z żoną mają dwoje dzieci. Syn jest nieletni, natomiast dorosła córka wyprowadziła się z domu i odmówiła jakiejkolwiek pomocy przy opiece nad chorą matką. Za karygodne uważa skarżący to, że uniemożliwia mu się sprawowanie opieki nad niepełnosprawną żoną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Kolegium stwierdziło, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie, które wydane zostało w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy i obowiązujące przepisy. Dodało także, że decyzje administracyjne wydawane w zakresie przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie mają charakteru uznaniowego, w związku z czym - z uwagi na niespełnienie przez skarżącego przesłanek wynikających z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych - w sprawie mogła zostać wydana wyłącznie decyzja odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia. Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie w związku ze skierowaniem do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego odnośnie zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 Konstytucji RP. Zawieszone postępowanie zostało podjęte w dniu 15 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji wykazała, że naruszają one przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, co uzasadnia uchylenie tych aktów. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, nadal zwanej w skrócie "ustawą". Specjalny zasiłek opiekuńczy wprowadzony został ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548), którą dodano przepis art. 16a, a który to przepis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do ust. 2 art. 16a ustawy, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2, czyli nie jest wyższy niż 623 zł na osobę. Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio. Ostatnio wskazany przepis uznany został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, za zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 69 Konstytucji RP. Po myśli przytoczonych regulacji, przesłankami warunkującymi przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego są: konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, co do której ciąży obowiązek alimentacyjny po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia, oraz rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki przez osobę taką opiekę sprawującą. Badaniu przez organy podlega także spełnienie przez wnioskodawcę przesłanki z art. 16a ust. 2 ustawy, tj. kryterium dochodowego. W sprawie należy jeszcze odnotować, że specjalny zasiłek opiekuńczy nie jest świadczeniem przysługującym osobie niepełnosprawnej, lecz jest świadczeniem mającym częściowo zrekompensować członkowi jej najbliższej rodziny (zobowiązanemu do alimentacji) to, że z uwagi na konieczność sprawowania osobistej stałej opieki musiał on zrezygnować z zarobkowania - wykonywania pracy lub innej działalności służącej uzyskiwaniu środków niezbędnych do utrzymania oraz innych związanych z tym świadczeń. Nie jest to również świadczenie, jakie przysługuje na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej osobom i rodzinom, które znalazły się w trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej, na skutek nieprzewidzianych wcześniej okoliczności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1141/13, LEX nr 1432711). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły fakt legitymowania się przez E. B. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto Kolegium słusznie stwierdziło, że skarżący - jako mąż sprawujący stałą opiekę nad niepełnosprawną żoną - należy do kręgu osób uprawnionych do występowania o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Stanowisko w tym zakresie jest zgodne z orzecznictwem sądowym, w którym trafnie przyjmuje się, że małżonek należy do kręgu osób obciążonych powinnością o cechach obowiązku alimentacyjnego, a która to powinność wynika z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, stanowiącego o obowiązku wzajemnej pomocy i współdziałania, oraz z art. 27 tego Kodeksu, nakładającego na małżonków obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli, w tym obowiązek dostarczania środków utrzymania, co jest tożsame z obowiązkiem alimentacji (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 986/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl)). W tym miejscu przypomnieć należy, że organy obu instancji zgodnie uznały, iż skarżący nie zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną. Ustaliły bowiem, że E. B. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności od 24 lutego 2010 r., natomiast zatrudnienie skarżącego w okresie od 1 października 1994 r. do 5 kwietnia 1995 r. zostało rozwiązane za porozumieniem stron, zaś kolejne zatrudnienia, w okresie od 1997 r. do 1999 r., nie trwały dłużej niż 3 miesiące. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczyła więc kwestii spełnienia przez skarżącego przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy, w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną żoną. W ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji w tym zakresie jest błędne. Jak podano w wydanych w sprawie decyzjach, po ustaniu ostatniego zatrudnienia (22-30 lipca 1999 r.) skarżący był zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny, po czym - z uwagi na konieczność opiekowania się żoną - zrezygnował ze statusu bezrobotnego i od 1 września 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne. Okoliczności te, zdaniem Sądu, należało uwzględnić przy badaniu kwestii rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Odnośnie rejestracji skarżącego w urzędzie pracy odnotowania wymaga, że wśród wymienionych w art. 16a ust. 8 ustawy szeregu okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego ustawodawca nie wymienia statusu bezrobotnego osoby ubiegającej się o taki zasiłek. Gdyby zatem ustawodawcy zależało na pozbawieniu takich osób możliwości ubiegania się o ten zasiłek, to zamieściłby taki zapis w tym przepisie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 599/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem do momentu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżący pozostawał osobą bezrobotną, to zgodnie z definicją osoby bezrobotnej zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674, z późn. zm.), osoba posiadająca taki status jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Gdy natomiast zachodzi konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, osoba taka rezygnuje z gotowości do pracy, czyli także z potencjalnej pracy, którą mogłaby wykonywać. W konsekwencji, w rozważanym przypadku, trzeba więc przyjąć - o ile nie będą przeczyć temu inne okoliczności sprawy - że zaktualizowała się przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o jakiej mowa w art. 16a ust. 1 ustawy. Przy tej ocenie nie ma znaczenia, że skarżący dopiero po pewnym czasie od momentu ustalenia żonie znacznego stopnia niepełnosprawności wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia opiekuńczego. Przesłanka rezygnacji z zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej, o jakiej mowa w art. 16a ust. 1 ustawy, nie została bowiem obwarowana limitem czasu, w jakim miałaby się spełnić w stosunku do uzyskania przez osobę wymagającą opieki orzeczenia o niepełnosprawności. Decyzja w tej kwestii należy do osoby sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym. W kontekście przesłanek z art. 16a ust. 1 ustawy istotne jest natomiast to, czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki. Ważne są zatem powody i cel, dla których opiekun rezygnuje z zatrudnienia. To sprawowanie opieki powinno być wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia, zaś rezygnacja z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1411/06 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego podkreślenia wymaga, że potencjalna możliwość zatrudnienia nie może a priori nie być uznana za brak rezygnacji z zatrudnienia. Konieczna jest również ocena i odniesienie się do stanu faktycznego występującego w danej sprawie. W tym zakresie dostatecznych ustaleń i oceny organów zabrakło, choć stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Zdaniem Sądu, w kwestii komentowanego związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki, przy uwzględnieniu również okoliczności rezygnacji przez skarżącego ze statusu bezrobotnego w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną, w miarodajnym dla rozstrzygnięcia okresie, stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie ustalony i oceniony oraz nie znalazł wyrazu w uzasadnieniach obu decyzji. Pozostając nadal przy interpretacji pojęcia "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", wskazać należy na wyrażony już wcześniej przez tutejszy Sąd pogląd (wyrok z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II SA/Op 321/14, dostępny - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wedle którego faktyczne sprawowanie opieki, niemożliwe do pogodzenia z pracą zarobkową - w sytuacji gdy osoba rezygnująca z zatrudnienia była zdolna do jej podjęcia - daje podstawy do uznania, iż została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, wymagana na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy. Natomiast "działaniem nielicującym z zasadami demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji R.P.) byłoby forsowanie takiej interpretacji omawianego przepisu, która upatrywałaby w regulacji podstawy do jedynie formalnego, a w rzeczywistości wyłącznie fikcyjnego podejmowania zatrudnienia, wykonywania pracy zarobkowej, lub uzyskania statusu bezrobotnego. (...) Taki sposób rozumienia omawianej przesłanki należy odrzucić jako sprzeczny z istotą państwa prawnego i zasadą racjonalnego tworzenia prawa, a więc takiego, którego rozumienie nie zachęca obywateli do podejmowania fikcyjnej aktywności wyłącznie po to aby uzyskać wsparcie ze środków publicznych dla swej szczytnej i społecznie pożądanej działalności" (tak: WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 815/13, dostępny - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wyrażono zatem słuszny pogląd, że tak jak w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, pojęcie "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", którym ustawodawca posłużył się w art. 16a ust. 1 ustawy, trzeba wykładać szeroko, mając na uwadze realia, w których znajduje się np. osoba bezrobotna zarejestrowana w urzędzie pracy (tak np. WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 646/13 i WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 23 października 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 874/13, oba wyroki dostępne - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również skutki wyłączenia możliwości uzyskania zatrudnienia za pośrednictwem urzędu pracy oraz skutki podjęcia samodzielnej decyzji o rezygnacji z zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną są w istocie takie same i oznaczają, że dana osoba nie wykonuje pracy zawodowej, gdyż czas ten poświęca opiece nad osobą niepełnosprawną. Kolejną istotną wadliwością wydanych w sprawie decyzji jest to, że organy orzekające obu instancji nie uwzględniły i nie nadały żadnego znaczenia faktowi, iż skarżący otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną, której niepełnosprawność w stopniu znacznym ustalona została orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Brzegu w dniu 24 lutego 2010 r. i datowała się od dnia 27 stycznia 2010 r. do 28 lutego 2012 r., a następnie orzeczenie o niepełnosprawności wydano na stałe. Zdaniem Sądu, skoro skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne na podstawie poprzednio obowiązującego przepisu art. 17 ust. 1 ustawy, który dopuszczał możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego również osobom niepodejmującym zatrudnienia, to w tym konkretnym przypadku rezygnacja z zatrudnienia, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy, nie powinna być rozumiana inaczej niż przed nowelizacją przepisów ustawy. W przeciwnym wypadku doszłoby do sytuacji, w której skarżący, pobierając świadczenie pielęgnacyjne, pozbawiony zostałby możliwości faktycznej rezygnacji z zatrudnienia. W konsekwencji znalazłby się w zdecydowanie gorszym położeniu niż osoby, które pierwszy raz występują o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego w aktualnie obowiązującym stanie prawnym. Zgodzić się trzeba z poglądami, według których taka wykładnia tego pojęcia, która przyjmuje, że "w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego (inaczej niż w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego - art. 17 ust. 1 ustawy), świadczenie to przysługuje wyłącznie tym osobom uprawnionym, które podjęły się i sprawują faktyczną opiekę nad osobami niepełnosprawnymi na skutek rezygnacji z wykonywanej uprzednio pracy", jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 791/13, dostępny - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podzielił argumentację wskazaną m.in. w cyt. wyroku, że zasada równości wobec prawa nie pozwala na różnicowanie podmiotów prawa, które charakteryzują się daną cechą istotną (relewantną). Zgodnie z tą zasadą, wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane tak samo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. Tymczasem, taka jak dokonana przez organy w niniejszej sprawie wykładnia art. 16a ust. 1 ustawy, przez odniesienie przesłanek przyznania świadczenia wyłącznie do okresów i charakteru realizowanego przez skarżącego zatrudnienia, różnicuje potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy podejmują się sprawowania stałej opieki w następstwie rezygnacji z zatrudnienia oraz na tych, którzy podobnie jak poprzedni podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnymi członkami rodziny, nie pozostając w zatrudnieniu, a jedynie powstrzymując się od podejmowania określonej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki. W przypadku takich dwóch osób, sprawujących stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, niedopuszczalne jest, aby jednej z nich przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, bo w tym celu zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, natomiast drugiej już nie. Takie stanowisko jest bowiem niezgodne z art. 32 Konstytucji RP (tak: WSA w Gdańsku w wyrokach: z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 549/14 i z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 645/14, dostępne - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kwestii zaś dopuszczalności prokonstytucyjnej wykładni komentowanego przepisu wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2082/12. Ponadto należy dostrzec, że jednym z celów specjalnego zasiłku opiekuńczego jest rekompensata za fakt niepozostawania w zatrudnieniu członka rodziny osoby wymagającej stałej opieki w rozumieniu przepisów ustawy. Wprowadzając przepisy dotyczące tego świadczenia, Państwo niejako określiło zasadę wynagradzania osób opiekujących się niepełnosprawnymi członkami rodziny, gdyż w innym przypadku, to Państwo zobowiązane byłoby wywiązać się z obowiązku opieki nad swoim niepełnosprawnym obywatelem (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 550/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że W. B. jest zobowiązany do alimentacji na rzecz swojej niepełnosprawnej żony, zaś sprawowanie nad nią opieki nie da się pogodzić z pracą zawodową. Powtórzyć zatem przyjdzie, podzielając tym samym argumentację prezentowaną przez sądy administracyjne w wielu wyrokach, w których rozważano kwestię prokonstytucyjnej wykładni art. 16a ust. 1 ustawy, że fikcją byłoby wymaganie od skarżącego, żeby podjął pracę tylko po to, by z niej zrezygnować dla spełnienia zawężająco rozumianej przesłanki rezygnacji z zatrudnienia. Jak już wcześniej wskazano, pojęcie "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", którym ustawodawca posłużył się w art. 16a ust. 1 ustawy, należy interpretować szeroko, uwzględniając m.in. cel powyższego uregulowania, czyli przyznanie rekompensaty pieniężnej osobom, które podejmując się opieki nad swymi najbliższymi, niezdolnymi do samodzielnej egzystencji, rezygnują z własnej aktywności zawodowej. Skarżący, jako osoba bezrobotna, pozostawał w zdolności i gotowości do pracy od momentu rejestracji w urzędzie pracy i pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów przyznano mu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu stałej opieki nad niepełnosprawną żoną. Stąd też, w takim stanie faktycznym - jak słusznie wywodził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2821/13 (dostępny - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) - nie sposób uznać, że w przypadku osoby bezrobotnej nie jest możliwe przyjęcie, iż nie została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia. Końcowo odnotować przyjdzie, że postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. (sygn. akt P 1/14) Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie wywołane pytaniem prawnym WSA w Poznaniu o konstytucyjność art. 16a ust. 1 ustawy, z powodu którego to pytania zawieszono niniejsze postępowanie, uznając tę kwestię za dostatecznie wyjaśnioną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt K 27/13). W uzasadnieniu orzeczenia z dnia 17 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że problem konstytucyjny wynikający z pytania prawnego wiąże się z brakiem unormowania sytuacji osób, które były beneficjentami określonego świadczenia w poprzednim stanie prawnym, a którym świadczenie to już nie przysługuje. Chodzi zatem o problem intertemporalny. Z kolei w ww. wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., w sprawie K 27/13 (OTK ZU nr 9/A/2013, poz. 134), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 cyt. wyżej ustawy zmieniającej z 2012 r., wprowadzającej art. 16a ust. 1 ustawy, jest niezgodny z Konstytucją RP, ponieważ narusza prawa słusznie nabyte oraz zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa w odniesieniu do tej grupy osób, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2012 r., a jednocześnie nie spełniły przesłanek nabycia świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego po zmianie ustawy. Następstwem tego wyroku było uchwalenie przez Sejm ustawy regulującej sytuację prawną podmiotów, które utraciły świadczenia rodzinne w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2012 r. Jest to ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r., poz. 567), stwarzająca możliwość uzyskania zasiłku dla opiekunów, którzy dnia 1 lipca 2013 r. utracili prawo do zasiłku na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej z dnia 7 grudnia 2012 r. Ponadto art. 17 pkt 2 lit. a ww. ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmienił treść art. 16a ust. 1 ustawy, wyraźnie regulując kwestię prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego również tych opiekunów, którzy nie podejmowali zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przepis ten ma obowiązywać dopiero od dnia 1 stycznia 2015 r., jednak wprowadzenie regulacji o takiej treści dodatkowo potwierdza potrzebę dokonania prokonstytucyjnej wykładni art. 16a ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy. W dalszej kolejności zaś powoduje uznanie niepodejmowania zatrudnienia za równoznaczne z pojęciem rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Ponownie rozpoznając sprawę, organy administracji dokonają oceny określonych w art. 16a ust. 1 ustawy przesłanek warunkujących przyznanie żądanego przez skarżącego zasiłku, z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd wykładni tego przepisu, o ile w dacie orzekania stan prawny nie ulegnie zmianie, a także poczynią konieczne ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy w powyżej wskazanym kierunku. Ponadto organy ustalą konkretną kwotę dochodu rodziny skarżącego. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne może stać się również ustalenie, czy strona skorzystała z uprawnienia przewidzianego w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a.