II SA/Op 566/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant apl. prokuratorski Beata Skrobich po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 23 października 2013r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta Głubczycki decyzją z dnia 25 lipca 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 31 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późń. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. C. pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania biura na klub przedszkolny w [...], na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków nr A. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania, wskazując na złożony w dniu 22 maja 2013 r. przez T. C. kompletny wniosek wraz z załącznikami, następnie na zawiadomienie, którym organ poinformował strony o wszczęciu postępowania, a także na treść kolejnych pism pełnomocnika J. J. zawierających zastrzeżenie oraz stanowisko o niewyrażaniu zgody na budowę wnioskowanej inwestycji w granicy z jego działką nr B. Organ podkreślił, że strony postępowania miały możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, odniesienia się do pism kierowanych do organu w tej sprawie oraz złożenia oświadczeń i wyjaśnień. Następnie organ przywołał regulacje zawarte w przepisach art. 35, art. 28 ust. 2, art. 33, art. 34 ust. 4, art. 36 Prawa budowlanego; § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późń. zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem oraz § 10 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głubczyce – przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Głubczycach z dnia 17 października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2006 r. nr 88, poz. 2570). Organ zaakcentował, że działka inwestora nr A - zgodnie z obowiązującym planem - znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 55U i na zasadzie § 16 ust. 1 tegoż planu, objęta jest podstawową funkcją usługową, a uzupełniająco - mieszkaniową z wyłączeniem parteru, ze wskazaniem na usługi publiczne, w rozumieniu § 7 pkt 7 powołanego planu. Podkreślił i wywiódł, że przepis § 10 ust. 6 planu dopuszcza sytuowanie budynków w odległościach mniejszych niż wynikające z warunków technicznych. Uznał, że projektowana rozbudowa budynku jest zgodna nie tylko z planem, ale również z obowiązującymi przepisami o ochronie przeciwpożarowej, linia zabudowy pozostaje nienaruszona, zachowana jest dotychczasowa odległość od drogi, a także zamierzenie to nie spowoduje ograniczenia dopływu światła do pomieszczeń w sąsiednim budynku. Odnosząc się do stanowiska i zarzutów właściciela sąsiedniej działki - skarżącego, organ wywiódł, iż projektowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, w świetle przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 K.c. i przywołanego w tej materii orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik J. J. Uznał, że organ wydając tę decyzję naruszył przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia, bowiem brak jest zapisu w planie zagospodarowania dopuszczającego lokalizację w granicy. Zdaniem odwołującego, w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono i nie wskazano na przepisy odrębne, które zezwalałyby na sytuowanie budynku w granicy, zgodnie z zapisem § 10 ust. 6 pkt. 1 planu. Odwołujący zakwestionował stanowisko organu w przedmiocie zapewnienia ochrony interesów osób trzecich - art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 140 oraz 144 K.c. Zarzucił organowi nierówne traktowanie inwestorów, zamierzających inwestować na tym samym terenie, wobec których prowadzone było postępowanie w roku 2009 i 2010, poprzedzone uzyskaniem zgody na odstępstwo. Zdaniem skarżącego, skoro budowa w granicy może być zaplanowana "wyłącznie wyjątkowo", to w tej sprawie "szczególnie uzasadniającej przyczyny" nie wskazał organ ani inwestor. Wojewoda Opolski uznał powyższe odwołanie za niezasadne i decyzją z dnia 23 października 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Podając w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia - po zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania w tej sprawie - organ podkreślił, iż zgodnie z obowiązującym planem działka nr A znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 55U. Podstawowy sposób użytkowania terenu 55U, według § 16 ust. 1 tego planu, to funkcja usługowa. Natomiast przeznaczenie uzupełniające to funkcja mieszkaniowa z wyłączeniem parteru oraz usługi publiczne, o których mowa w § 7 pkt 7 planu, w tym: usługi oświaty różnych szczebli, usługi zdrowia, urzędy, biura, usługi komunalne itp. Z kolei, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego - odnoszącego się do ww. terenu oraz funkcji dotyczących usług publicznych - plan w postanowieniu § 10 ust. 6 pkt 1 i 4 dopuszcza sytuowanie budynków w odległościach mniejszych niż wynikające z warunków technicznych, w szczególności w granicy działki w przypadku, gdy lokalizacja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym w szczególności higieniczno- sanitarnymi, o bezpieczeństwie i higienie pracy, o ochronie przeciwpożarowej oraz o drogach publicznych (pkt 1), i zgodnie z zapisami Rozdziału 7 tego planu (pkt 4). Organ zaznaczył, że ponieważ Rozdział 7 planu wskazuje parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty obiektów, wskaźniki intensywności zabudowy, zatem w jego ocenie, planowane zamierzenie odpowiada wymogom z tego Rozdziału. Ponadto, rozbudowa będzie obejmować jedynie parter, tak więc projektowana cześć budynku będzie posiadała jedną kondygnację nadziemną, czyli odpowiada ona kategorii ZL o klasie odporności D, co świadczy o zgodności tej inwestycji z § 209 ust. 2 w zw. z § 209 ust. 2 rozporządzenia. Z projektu budowlanego wynika również, że ściana zaprojektowana w granicy z sąsiednią działką (skarżącego) będzie spełniała klasę odporności ogniowej REI 60, a zatem projektowana rozbudowa jest zgodna z przepisami o ochronie przeciwpożarowej oraz z § 272 ust. 3 i § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Także przepisy o drogach publicznych nie zostaną naruszone, gdyż rozbudowa budynku inwestora została zaprojektowana w stronę działki nr B, tj. skarżącego i nie spowoduje przekroczenia linii dotychczasowej zabudowy w odniesieniu do drogi na działce nr C (ul. [...]). W kwestii kolejnych zarzutów odwołania, organ odnotował jedynie, że przepisy higieniczno-sanitarne oraz o bezpieczeństwie i higienie pracy nie odnoszą się do odległości od granic działek. W przedmiocie zarzutu dotyczącego ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń skarżącego w jego budynku (pawilonie handlowym) posiadającego od strony inwestora okna o wymiarach 90/186, na wysokości h=98 cm, organ obszernie wyjaśnił, wskazując na regulacje zawarte w przepisie § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, że przy uwzględnieniu odległości pomiędzy ścianami budynku projektowanego i istniejącego 5,0 m, wysokość budynku przesłaniającego mogłaby wynosić 5,98 m. Skoro projektowana rozbudowa posiada ogniomur o wysokości 5,70 m, zatem nie ma możliwości przesłaniania budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej. Organ dostrzegł też, że przepisy rozporządzenia nie określają czasu przez jaki ma być zapewnione nasłonecznienie (poza pomieszczeniami wymienionymi w § 60), natomiast nawiązując do dokumentacji dotyczącej przebudowy pawilonu handlowego od strony działki inwestora (nr A) odnotował, iż w pawilonie tym znajduje się pomieszczenie z ekspozycją towaru. W związku z powyższym uznał, że zarzut skarżącego w przedmiocie ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń w jego budynku jest chybiony. Planowana inwestycja nie przesłania budynku skarżącego i nie spowoduje także ograniczenia dopływu światła dziennego. Ponadto, przywołane przez skarżącego rozstrzygnięcia z 2009 r. oraz z 2010 r. nie dotyczą tej sprawy, a każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie w postępowaniu administracyjnym i tym samym organ stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do dokonywania żądanej w odwołaniu analizy porównawczej w odniesieniu do innych postępowań. Wskazując na treść przepisu art. 35 Prawa budowlanego i powołując się na ww. zapisy planu oraz regulacje z omawianego rozporządzenia, a także akcentując kompletność i prawidłowość dokumentacji projektowej załączonej do wniosku inwestora, organ przyjął, że brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na wskazaną decyzję wywiódł pełnomocnik J. J., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, jednocześnie wnosząc o uchylenie decyzji obu organów oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która nie wyjaśniła podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia, czyli z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a., zapisem § 10 ust. 6 pkt 1 planu oraz przepisami cytowanego rozporządzenia. Uznał również, że naruszony został przepis art. 136 K.p.a., przez brak jego zastosowania przez organ odwoławczy, w kwestii nieprzeprowadzenia na żądanie strony zgłoszone w odwołaniu, uzupełniającego postępowania z akt sprawy B. R.-A. oraz K. B., na okoliczność niezastosowania w tamtych sprawach przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia, co narusza zasadę równości wobec prawa oraz zasadę z art. 7 i 11 K.p.a. Skarżący powielił - przedstawiany od początku postępowania administracyjnego - zarzut naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia, przez niewłaściwe zastosowanie oraz wykładnię, uznając, iż brak jest w zapisach planu zezwolenia na sytuowanie budynków przy granicy z sąsiednią działką, co w konsekwencji narusza ochronę interesów właściciela działki sąsiedniej (skarżącego) wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zachowanie organu w tej sprawie skarżący uznał za sprzeczne z zasadą sprawiedliwości społecznej, naruszają przepis art. 144 K.c. i art. 32 i 64 Konstytucji RP. Podniósł, że zaskarżona decyzja pozbawia skarżącego swobody w zagospodarowaniu swojej działki, zmniejszy dopływ światła dziennego do pomieszczeń w budynku skarżącego, spowoduje - na etapie realizacji zamierzenia - naruszenie (zniszczenie) dokonanego przez niego zagospodarowania swojej działki polegającego na utwardzeniu placu i ułożeniu kostki brukowej do granicy działki inwestora, uniemożliwi wjazd samochodów dostawczych z towarem i samochodów pracowników na teren jego nieruchomości. Przywołując znaczne fragmenty uzasadnień obu decyzji, pełnomocnik skarżącego zawarł też polemikę z nimi, podkreślając, że podane motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej oraz drugiej instancji są niewystarczające do wydania zaskarżonego pozwolenia na budowę. Dodał, że organ nie przeprowadził także badania zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 71 ust, 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Wskazał również na brak wykazania przez organ i inwestora "szczególnie uzasadnionej przyczyny" proponowanego usytuowanie obiektu (jego rozbudowy) przy granicy z działką sąsiednią. Odmowę "analizy porównawczej w odniesieniu do innych postępowań" skarżący uznał za bezpodstawną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddaleni, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił też uwagę, że w tej sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanej inwestycji na środowisko, a inwestor nie był związany obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zaakcentował również, iż planowany zasięg robót budowlanych nie obejmuje nieruchomości skarżącego, a wyłącznie nieruchomość inwestora. Na rozprawie sądowej w dniu 12 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz argumentację w niej zawartą. Akcentował niewłaściwą interpretację § 16 ust. 2 planu. Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi. Podkreślił, że w przypadku spełnienia wymogów określonych w art. 35 Prawa budowlanego, jak i przepisów przeciwpożarowych i sanitarnych organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Uczestnik postępowania (inwestor) wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do argumentacji Wojewody Opolskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późń. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na zasadzie art.151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w tym zakresie, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 23 października 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Głubczyckiego z dnia 25 lipca 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania biura na klub przedszkolny. Od razu odnotować trzeba, że decyzje te dotyczą rozbudowy części parteru o jedną salę zabaw, która będzie przynależeć do istniejącego punktu przedszkolnego, oraz zmianę sposobu użytkowania biura na klub dziecięcy. Powyższe zamierzenie zmieni powierzchnię zabudowy o 49,56 m². Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nadal zwanej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. W sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wymagania formalne, określone w przepisach art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego a niezbędne do wydania pozwolenia na budowę zostały spełnione. Słusznie też organy nie dopatrzyły się uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Kwestii spornej nie stanowi również kompletność wniosku inwestora. Stąd, głównym zadaniem organów w postępowaniu administracyjnym była ocena, czy inwestor spełnił przesłanki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodać trzeba, że materią bezsporną jest też fakt, iż zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Głubczyce, działka nr A, objęta wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 55U, o funkcji usługowej (podstawowej) ze wskazaniem na usługi publiczne, o których mowa w § 7 pkt 7 planu, w tym: usługi oświaty różnych szczebli. W tej sytuacji, złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania biura na klub przedszkolny w Głubczycach, na działce nr A, uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać przyjdzie, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 454/13, LEX nr 1346482; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 77/13, LEX nr1316944). Okolicznością uniemożliwiającą podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego. Dostrzec też trzeba, że przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). W świetle powyższego, zdaniem Sądu, słusznie organy wykazały, iż w tej sprawie nie wystąpiły braki uniemożliwiające wydanie decyzji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Inwestor bowiem spełnił wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno-budowlane określone w przywołanym wyżej rozporządzeniu. Jednakże z lektury akt sprawy wynika, w tym w szczególności z pism kierowanych przez skarżącego do organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz z treści skargi, iż zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do usytuowania bezpośrednio przy granicy planowanej inwestycji, tj. rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego. Przy czym dostrzec należy, że przytoczone wyżej regulacje znajdują zastosowanie również w przypadku rozbudowy obiektu budowlanego, stosownie do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie, od wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku inwestora, skarżący sprzeciwia się usytuowaniu objętej pozwoleniem części budynku w granicy z własną nieruchomością. Odnosząc się do tego zagadnienia podkreślić należy, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 rozporządzenia, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1); bądź 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Niemniej jednak w przepisach prawa przewidziane są wyjątki, a taki wyjątek zwiera przepis § 12 ust 2 rozporządzenia. Zgodnie z zapisem § 12 ust 2, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 - tj. budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy - dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, ustawodawca dopuścił, ażeby plan zagospodarowania przestrzennego regulował sytuowanie budynków zwróconych w stronę działki sąsiedniej bez otworów okiennych i drzwiowych w mniejszej niż 3 m odległości od granicy, a nawet bezpośrednio przy granicy. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi wyjątek od zasady określonej w ust. 1 pkt 2 tego § 12, a tym samym stanowi podstawę do realizacji inwestycji w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy pod warunkiem, iż lokalizacja taka wynika z planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Innymi słowy, przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia może stanowić podstawę do sytuowania obiektu także bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, gdyż uchwała w sprawie planu co do usytuowania budynku w odniesieniu do granicy jest przepisem szczególnym, wykluczającym zastosowanie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany nie musi uzyskać zgody sąsiada ani żądać od inwestora szczegółowego uzasadnienia przyczyny planowanej budowy bezpośrednio w granicy, gdy nie prowadzi postępowania w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo. W świetle powyższego, z uwagi na zarzuty skargi o braku wykazania przez inwestora i organ "szczególnie uzasadnionego przypadku" w zakresie usytuowania spornej inwestycji, odnotować trzeba w tym miejscu, iż w tej sprawie nie mamy do czynienia z odstępstwem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem sformułowany w tej materii zarzut należy uznać za bezzasadny. Słusznie natomiast oba organy orzekające uznały, że będzie miał zastosowanie przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia, jako wyjątek od zasady, bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego, zapis § 10 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głubczyce, w Rozdziale 3 "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" dopuszcza sytuowanie budynków w odległościach mniejszych niż wynikające z warunków technicznych, w szczególności w granicy działki. W przepisie tym wprost dopuszczono możliwość sytuowania budynków również w granicy. Wymieniono w tym przepisie przypadki w pkt 1 - 4, przy czym plan nie narzucił (nie zawarł wymogu) konieczności spełnienia tych przypadków łącznie, a zatem sytuowanie w granicy jest możliwe przy spełnieniu jednego z nich. Podzielić należy zatem stanowisko prezentowane przez organy, że okoliczności (przypadki) z pkt 2 i 3 nie odnoszą się do tej sprawy, z uwagi na jej zakres przedmioty. W sprawie natomiast mają zastosowanie przypadki z pkt 1 i 4 planu. W tej materii organy uznały, iż taka lokalizacja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wprawdzie w sposób ogólny odniosły się do przypadku z pkt 1, stwierdzając generalnie o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami (higieniczno-sanitarnymi oraz o bezpieczeństwie i higienie pracy), podkreślając także, iż linia zabudowy nie ulega zmianie, zatem zachowana jest odległość od drogi wg. ustawy o drogach publicznych. Natomiast organy obszernie wywiodły spełnienie wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej, zwracając uwagę na bezpieczeństwo oraz wymogi sanitarne. Zatem projektowana rozbudowa odpowiada regulacji z § 209 ust. 2 w zw. z § 212 ust. 3 oraz jest zgodna z § 272 ust. 3 i § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Z kolei, co do drugiego przypadku z § 10 ust. 6 pkt 4 planu, organy wykazały zgodność wnioskowanej inwestycji z zapisami Rozdziału 7 planu, słusznie podkreślając, iż § 16 ust. 10 planu nie ma zastosowania w tej sprawie, bowiem jego regulacja odnosi się do "nieuciążliwej działalności rzemieślniczej i przemysłowej". Zamierzenie inwestycyjne dotyczy natomiast usługi publicznej z § 7 pkt 7 planu, tj. usługi oświaty różnych szczebli. Wbrew zarzutowi skargi, posadowienie planowanej części rozbudowanego budynku bezpośrednio przy granicy z nieruchomością skarżącego nie narusza przepisów aktu prawa miejscowego, gdyż plan dopuszcza takie usytuowanie, w przypadku wskazanej usługi publicznej. Wobec tego uznać należy, że organy w toku prowadzonego postępowania, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sprawdziły zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu i słusznie uznały, że przedłożony projekt budowlany nie narusza obowiązujących regulacji normatywnych w tym zakresie. W stanie faktycznym tej sprawy również prawidłowo wykazano, iż nie naruszono także § 13 rozporządzenia, dotyczącego odległości budynku i umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organy dokonały oceny na podstawie dokumentacji projektowej i przedstawiły wielkości dokonanych wyliczeń w tej materii, które świadczą o tym, iż budynek skarżącego nie będzie przesłaniany a wymogi z § 57 i § 60 rozporządzenia są zachowane. Skarżący nie zakwestionował tych merytorycznych ustaleń. Zarzut skargi w przedmiocie braku dostępu światła należało zatem uznać za chybiony. W ocenie Sądu, nie zasługiwał również na uwzględnienie powielany zarzut skargi wskazujący na naruszenie ochrony interesów właściciela działki sąsiedniej - skarżącego, wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W kontekście tego stawianego zarzutu wskazać należy, iż naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno- budowlanych oraz norm dotyczących budowy (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 643/10, LEX nr 1081818). Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Dlatego też, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., IV SA 3483/02, LEX nr 156958; wyrok WSA w Opolu z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 181/13, LEX nr 1343154). W rozpatrywanej sprawie taka ocena została przeprowadzona i skoro wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich – skarżącego. Obawy skarżącego o zniszczenie ułożonej kostki na jego działce, czy też utrudnienie dojazdu do jego pawilonu, w trakcie realizacji spornej inwestycji - nie uzasadniają zarzutu naruszenia jego interesu prawnego. W sytuacji, gdy plan miejscowy dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, a jednocześnie spełnione są warunki z § 12 i § 13 rozporządzenia, brak jest podstaw do przyznania racji skarżącemu, że doszło do naruszenia interesów osób trzecich, o czym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W takich okolicznościach. argumenty skarżącego o naruszeniu art. 144 K.c. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego należało uznać za niezasadne. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że aktualny stan prawny nie wyklucza możliwości budowy bezpośrednio przy granicy sąsiedniej nieruchomości. Nie dochodzi do naruszenia prawa i interesu osób trzecich w sytuacji, gdy postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają taką możliwość a dokonana przez organ ocena dokumentacji projektowej w świetle wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego potwierdza ich spełnienie. Ponadto, organ nie mógł rozważać dodatkowych okoliczności, które nie wynikały z przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) należało uznać za bezpodstawny. Chybione są także, w ocenie Sądu, zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, a konkretnie: art. 7, art. 11, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte po rzetelnie przeprowadzonych postępowaniach, przy czynnym udziale stron, w szczególności skarżącego, a zebrany materiał dowodowy pozwalał na należyte ustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. Dostrzec również trzeba, że w aktualnym stanie prawnym wyklucza się możliwość prowadzenia analizy porównawczej z akt administracyjnych innych odrębnych postępowań. W tej sprawie organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie też w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżącego w toku postępowania. Czynności obu orzekających organów w tej sprawie, w omówionym powyżej zakresie, zostały dokonane prawidłowo, a podjętym przez nie decyzjom nie można zarzucić wadliwości, skutkującej koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.