II SA/Op 64/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Zastępcy Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zdzieszowicach, działającego z upoważnienia Burmistrza Zdzieszowic, z dnia 23 lipca 2014 r. o odmowie przyznania R. M. prawa do zasiłku dla opiekuna. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2014 r. R. M. zwrócił się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zdzieszowicach o przyznanie pomocy w formie zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką A. M. Do wniosku dołączył m.in. oświadczenia wymagane przepisami ustawy o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów oraz orzeczenie Powiatowego Zespołu ds Orzekania o Niepełnosprawności w Krapkowicach z dnia 25 lipca 2013 r., nr [...], zaliczające jego matkę do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 25 maja 2012 r., a orzeczenie zostało wydane na stałe. Po przeprowadzeniu w dniu 17 czerwca 2014 r. wywiadu z wnioskodawcą, Zastępca Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zdzieszowicach, działający z upoważnienia Burmistrza Zdzieszowic, decyzją z dnia 23 lipca 2014 r., nr [...], odmówił przyznania R. M. prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką A. M. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 1, art. 2, art. 10 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r., poz. 567 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył brzmienie przepisów stanowiących podstawę procedowania w sprawie i stwierdził, że przepisy ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów przywracają wsparcie dla osób, które od 1 lipca 2013 r. straciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z wygaśnięciem z mocy prawa, na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z ww. dniem, tj. 1 lipca 2013 r. Wskazując na zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności na posiadaną dokumentację, w szczególności decyzję własną organu z dnia 23 sierpnia 2012 r., nr [...], o przyznaniu wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką na okres od 25 maja 2012 r. do 30 czerwca 2013 r., uznało, że do wygaśnięcia prawa do przyznanego wnioskodawcy świadczenia doszło na skutek upływu terminu obowiązywania decyzji, a nie w związku z brzmieniem przepisu art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej ustawę o świadczeniach rodzinnych oraz niektóre inne ustawy. Uzasadniał organ, że wnioskodawcy z tego względu nie przysługuje prawo do zasiłku dla opiekunów, gdyż nie spełnia on warunku zawartego w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r., w której ustalony został krąg osób do których jej przepisy są adresowane. Pokreślił nadto, że oceny tej nie zmienia okoliczność, że matka wnioskodawcy na podstawie orzeczenia wydanego w dniu 25 lipca 2013 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krapkowicach zaliczona została do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się R. M. We wniesionym odwołaniu domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania prawa do zasiłku dla opiekunów w związku z opieką nad legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności o znacznym stopniu, na stałe, matką. Przytoczył nadto brzmienie przepisów art. 6 ust. 2 i ust. 4 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie odwołał się do treści przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 i 5 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wskazując na powyższe stwierdził, że ustawa określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że zasadnie organ I instancji przyjął, że decyzja przyznająca odwołującemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką A. M. została wydana na czas określony (decyzja z dnia 23 sierpnia 2012 r., nr [...], przyznająca stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wnioskowanego na matkę A. M. na okres od 25 maja 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013r.) i związane było to z treścią orzeczenia o niepełnosprawności. Stąd też w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 2 ustawy, bowiem decyzja ta nie wygasła z mocy prawa, co jest warunkiem przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna. Podkreślał organ II instancji, iż stosownie do art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba ze orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydano na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Argumentował organ, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłku dla opiekunów zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 lipca 2013 r. Oznacza to, że przepis ten dotyczy tylko tych osób, którym z mocy prawa wygasły decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne i odnosi się do takich decyzji, w których okres na jaki przyznane było świadczenie pielęgnacyjne był późniejszy niż dzień 30 czerwca 2013 r. W niniejszej sprawie świadczenie pielęgnacyjne przyznane było na czas określony, tj. do dnia 30 czerwca 2013r., co związane było z upływem ważności orzeczenia o niepełnosprawności, a zatem wobec niespełnienia warunków do przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna, przepisy przytoczone przez stronę w odwołaniu, dotyczące zasad ustalenia okresów przyznania zasiłku dla opiekuna pozostają bez znaczenia dla sprawy. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się R. M. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze nie godził się z zaskarżoną decyzją i wskazywał na wyrok tut. Sądu z dnia 25 października 2014 r. zapadły w sprawie o sygn. akt II SA/Op 321/14 z jego skargi na decyzję SKO z dnia 31 marca 2014 r. w przedmiocie przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdzie stwierdzono, że strona, która utraciła świadczenie pielęgnacyjne z dniem 30 czerwca 2013 r. z mocy prawa, a nie na skutek własnych działań ma prawo ubiegać się o specjalny zasiłek opiekuńczy, jako, że ustawodawca w stosunku do takich osób nie wyłączył art. 16a ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podało, że decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. organ I instancji przyznał skarżącemu świadczenie w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką w kwocie 520 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2013 r. do 31 października 2013 r., co również stanowi przeszkodę do przyznania skarżącemu zasiłku dla opiekunów, o której mowa w art. 2 pkt 5 lit. a ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu 31 października 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Zastępcy Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zdzieszowicach, działającego z upoważnienia Burmistrza Zdzieszowic, z dnia 23 lipca 2014 r. o odmowie przyznania R. M. prawa do zasiłku dla opiekuna. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu I instancji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja wydana przez organ I instancji, odpowiadają przepisom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r., poz. 567), zwana w dalszej części ustawą. Przedmiotowa regulacja wykonuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. K 27/13 (opubl. Dz. U. z 2013 r., poz. 1557), którym Trybunał zakwestionował zgodność z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548), a którymi to przepisami z dniem 1 lipca 2013 r. wygaszono z mocy prawa decyzje przyznające opiekunom dorosłych osób niepełnosprawnych świadczenia pielęgnacyjne, przyznane na dotychczasowych zasadach. Założeniem ustawodawcy było objęcie wspomnianym zasiłkiem jedynie te osoby, którym decyzja o przyznaniu im prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie przywołanych przepisów z dniem 1 lipca 2013 r., na co wskazuje jednoznacznie przepis art. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów oraz uzasadnienie projektodawcy dołączone do projektu tej ustawy (druk sejmowy nr 2252). Ustawa określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 1 ustawy). Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Zasiłek dla opiekuna przysługuje: 1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.; 2) od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. (art. 2 ust. 2 ustawy). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w sytuacji rozpoznawania przez organy wniosku o przyznanie zasiłku dla opiekuna za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia do dnia 14 maja 2014 r.(poprzedzającego wejście w życie ustawy), zasiłek ten przysługuje z mocy prawa, o ile spełnione zostaną łącznie dwa warunki, tj. w obrocie prawnym znajdowała się decyzja ustalająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, która wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 lipca 2013 r. oraz spełnione są warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. W przypadku natomiast wniosku o przyznanie zasiłku dla opiekuna od dnia wejścia w życie ustawy (od 15 maja 2014 r.), jego przyznanie uzależnione jest także od istnienia w obrocie prawnym decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, która wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy zmieniającej ustawę o świadczeniach rodzinnych, oraz jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 761/14 – http://www.nsa. orzeczenia.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy przyjąć należało, tak jak uczyniły to organy procedujące w sprawie, że decyzja ustalająca skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką była decyzją czasową, ograniczoną terminem, a to w wyniku wystąpienia okoliczności, o której stanowił przepis art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych przewidywał bowiem, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydano na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustalało się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że decyzja Burmistrza Zdzieszowic z dnia 23 sierpnia 2012 r., którą przyznano skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne na okres od 25 maja 2012 r. do 30 czerwca 2013 r., wygasła z dniem 30 czerwca 2013 r., a do jej wygaśnięcia doszło w związku z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krapkowicach z dnia 26 czerwca 2012 r., którym ustalono niepełnosprawność matki skarżącego w stopniu znacznym na okres do dnia 30 czerwca 2013 r. Wygaśnięcie wskazanej zatem decyzji przyznającej skarżącemu prawo do świadczenia nastąpiło więc nie z mocy prawa, lecz w wyniku upływu czasu na jaki zostało wydane rozstrzygnięcie, co spowodowane było z kolei datą wynikającą z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki skarżącego. Określenie w decyzji administracyjnej terminu jej ważności powoduje, że wygasa ona z upływem okresu na jaki została wydana. Wygaśnięcie przy tym decyzji skutkuje jej automatycznym usunięciem z obrotu prawnego bez potrzeby podejmowania w tym celu odrębnego rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy przepisem, na podstawie którego winno nastąpić wygaśnięcie decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego był art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548, ze zm.), który stwierdzał, że wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie 30 czerwca 2013 r. Warunek przyznania zasiłku dla opiekuna będzie zatem spełniała wyłącznie osoba, której decyzja wygasła z mocy tego konkretnego przepisu. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie i stąd też zasadnie organy przyjęły, że brak jest podstaw do zastosowania przepisy art. 2 ustawy, gdyż prawo do świadczenia przyznanego skarżącemu wygasło w wyniku upływu czasu na jaki zostało przyznane. Przepis art. 2 ust. 1 i 2 ustawy określa warunki nabywania prawa do zasiłków dla opiekunów i stanowi jednoznacznie, że prawo to przysługuje osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. W przypadku zatem ubiegania się przez stronę o ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna osoby niepełnosprawnej za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, jak po dniu jej wejścia w życie ustawodawca wymaga, aby strona legitymowała się decyzją ustalającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres dłuższy niż 30 czerwca 2013 r., tj. decyzją, która wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy zmieniającej ustawę o świadczeniach rodzinnych. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze wskazać należy, że matka skarżącego wprawdzie w dniu 25 lipca 2013 r. otrzymała orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Krapkowicach o zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Jednakże ustawodawca nie uzależnił prawa do zasiłku dla opiekunów od legitymowania się przez ubiegającego się o ten zasiłek orzeczeniem o niepełnosprawności osoby nad, którą sprawuje opiekę. Przesłankami do przyznania tego świadczenia są okoliczności dotyczące osoby opiekuna oraz faktu wygaśnięcia (w określonym trybie) decyzji o przyznaniu mu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki na osobą niepełnosprawną. Wydanie zatem nowego orzeczenia o niepełnosprawności matki skarżącego, nie mogło mieć więc żadnego wpływu na wynik postępowania w analizowanej sprawę i nie zmieniało podstawy faktycznej zapadłych w sprawie decyzji. Ocenie organów nie podlegały bowiem w tym postępowaniu okoliczności związane z wydaniem czy też istnieniem w obrocie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki skarżącego. Na marginesie dodać należy, iż Sąd w niniejszym składzie nie aprobuje poglądów wyrażanych w innych składach, iż użyte w art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej sformułowanie "wygasają z mocy prawa" oznacza także decyzje, które traciły swój byt prawny w związku z przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do daty 30 czerwca 2013 r., wydane po 1 stycznia 2013 r. (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 925/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 873/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 327/14 – powołana wyżej strona internetowa). Dostrzec trzeba także, iż dodatkowe warunki przyznania zasiłku dla opiekuna, określone w art. 2 ust. 5 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, to nieposiadanie przez opiekuna prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego w okresie na który ubiega się o zasiłek dla opiekuna, a także brak prawa innej osoby do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego na osobę wymagająca opieki. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie legitymował się wprawdzie ostateczną decyzją o przyznaniu mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką, lecz postępowanie w tym zakresie było w toku (wniosek z dnia 8 sierpnia 2013 r. - k: 18 akt), a świadczenie takie zostało skarżącemu przyznane decyzją z dnia 20 stycznia 2015 r. w kwocie 520 zł miesięcznie, na okres od 1 lipca 2013 r. do 31 października 2013 r. (por. k: 27 akt administracyjnych). Przypomnieć należy, w związku z tym, że wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku dla opiekuna dotyczył m.in. okresu od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 r. oraz za okres od 15 maja 2014 r., a więc częściowo okresu za który przyznano już skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w wysokości, która odpowiada także przepisowi art. 4 ustawy, tj. 520 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.