II SA/Op 72/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 25 października 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu, działającego z upoważnienia Starosty Strzeleckiego, odmawiającej uchylenia decyzji Starosty Strzeleckiego z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie zatrzymania M. K. prawa jazdy kat. A, B, B+E, C, C+E, T nr [...], postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w dniu 3 listopada 2010 r. do Starostwa Powiatowego w Strzelcach Opolskich wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu o skierowanie M. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a w dniu 4 listopada 2010 r. skierowanie strony na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia 17 grudnia 2010 r. Starosta Strzelecki na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) orzekł o zatrzymaniu M.K. prawa jazdy kategorii A, B, C, B+E, C+E, T, nr [...], nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązał stronę do zwrotu dokumentu prawa jazdy. Organ podał, że wobec wielokrotnego naruszania przez M.K. przepisów ruchu drogowego w okresie 8 miesięcy, tj. od dnia 20 lutego 2010 r. do 26 października 2010 r. i uzyskania w związku z powyższym 26 punktów karnych, zatrzymanie prawa jazdy jest konieczne i zasadne. Decyzja ta nie została zaskarżona przez stronę. W piśmie z dnia 27 grudnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu poinformował o zawieszeniu z urzędu postępowania o skierowanie M.K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z przekroczeniem 24 punktów, do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich wniosku strony o uchylenie mandatu za wykroczenie z dnia 26 października 2010 r. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], Starosta Strzelecki na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii A, B, C, B+E, C+E, T, nr [...] M.K., zakończonej decyzją tego organu z dnia 17 grudnia 2010 r., wobec ujawnienia okoliczności związanych z badaniem zasadności nadania mandatu karnego przez Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich. Decyzją z dnia 16 maja 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Starosta Strzelecki odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie zatrzymania M.K. prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie wznowieniowym organ I instancji podał, że jakkolwiek M.K. odbył w dniu 3 listopada 2011 r. szkolenie zmniejszające liczbę punków za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, to jednak w myśl § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, odbycie takiego szkolenia nie powoduje zmniejszenia punktów ostatecznych wobec osoby, która przed rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych przekroczyła 24. W odwołaniu od decyzji organu I instancji M.K. zarzucił naruszenie przepisów art. 7 § K.p.a. oraz art. 135 ust. 1 pkt 1 i art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem odwołującego, w dniu wszczęcia postępowania przez Starostę Strzeleckiego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, tj. w dniu 8 listopada 2010 r. suma punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym nie przekraczała w przypadku strony 24, co oznacza, że nie było podstaw do zastosowania w sprawie dyspozycji przywołanych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nadto strona zwróciła uwagę, że w praktyce orzeczniczej spotkała się ze stwierdzeniem, że § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, co musiałoby skutkować odmową jego stosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, stwierdził, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności zaznaczyło, że decyzja Starosty Strzeleckiego z dnia 16 maja 2011 r. wydana została w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Kolegium przypomniało, że w rozpatrywanej sprawie, za okoliczność pozwalającą na wznowienie postępowania na podstawie przywołanego przepisu prawa, organ I instancji uznał informację Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu o zawieszenie postępowania o sprawdzenie kwalifikacji M.K. w związku z przekroczeniem 24 punktów za wielokrotne naruszenia w ruchu drogowym, do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich, z uwagi na złożony przez stronę wniosek o uchylenie nałożonego nań mandatu karnego za wykroczenie drogowe popełnione w dniu 26 października 2010 r. Zdaniem Starosty, okoliczności ta nieznana organowi na etapie wydawania decyzji z dnia 17 grudnia 2010 r. o zatrzymaniu M.K. prawa jazdy, mogła w sposób istotny wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, bowiem naruszenie przez stronę przepisów o ruchu drogowym popełnione w dniu 26 października 2010 r. spowodowało przypisanie jej dodatkowo 8 punktów i w konsekwencji spowodowało przekroczenie ustalonego limitu 24 punktów, po którym wymagane jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami. Kolegium zgodziło się ze stwierdzeniem, że w sprawie wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności, nieznane organowi I instancji w dniu wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, którymi była, otrzymana po wydaniu kwestionowanej decyzji, informacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 grudnia 2010 r. o zawieszenie postępowania o sprawdzenie kwalifikacji M.K. Powyższe pozwoliło organowi I instancji na wydanie w dniu 3 stycznia 2011 r. postanowienia znajdującego oparcie w art. 149 § 2 K.p.a. o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu. W dalszej kolejności Kolegium wywodziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie, w wyniku którego ustalił fakt wydania w dniu [...], w sprawie o sygnaturze akt [...], przez Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich orzeczenia odmawiającego uchylenia prawomocnego mandatu karnego nałożonego na M.K. w dniu 26 października 2010 r. Stąd w ocenie SKO, powołana w postanowieniu o wznowienie postępowania, podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie wystąpiła, co skutkowało uprawnieniem organu I instancji do wydania decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia 17 grudnia 2010 r., w myśl art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednocześnie Kolegium dowodziło, że trafnie Starosta Strzelecki, wydając zaskarżoną decyzję w wyniku wznowionego postępowania, odniósł się do podniesionego przez stronę zarzutu odbycia szkolenia zmniejszającego liczbę punktów związanych naruszeniem przepisów ruchu drogowego i prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko, mając na względzie treść § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Podkreślił bowiem, że odbycie takiego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wobec osoby, która przed rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Z takim stwierdzeniem Kolegium w pełni się zgadza, jako znajdującym uzasadnienie w obowiązujących przepisach ww. rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym Dodatkowo Kolegium zauważyło, że nie jest legitymowane do badania zgodności stosowanego przepisu, w tym rozporządzenia, z ustawą lub Konstytucją. Na zakończenie organ odwoławczy zaakcentował, że niewątpliwe jest, że M.K. odbył szkolenie w dniu 3 listopada 2010 r., natomiast limit punktów przekroczył dokonując naruszenia przepisów o ruchu drogowym w dniu 26 października 2010 r., za które otrzymał dodatkowych 8 punktów. Oznacza to, że w dniu wszczęcia przez organ I instancji postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy tj. 8 listopada 2010 r. M.K. swoim zachowanie wypełnił dyspozycję art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co w konsekwencji uprawniało organ do do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W skardze do Sądu M.K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 października 2011 r., nr [...], zarzucając jej naruszenie przepisów art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 145 K.p.a., a także naruszenia art. 7 K.p.a. Skarżący ponowił zarzuty zaprezentowane w odwołaniu, dodatkowo składając wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. W ocenie skarżącego, okoliczności faktyczne sprawy powodują, że nie można zasadnie uznać, by decyzja Starosty Strzeleckiego, podtrzymana następnie orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, była słuszna. Skarżący podniósł, że w dniu 25 października 2010 r. dobrowolnie i na własny koszt zgłosił się do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego celem odbycia szkolenia dotyczącego zmniejszenia liczby punktów związanych z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Na tej podstawie zostało wystawione zaświadczenie nr [...], potwierdzające, że skarżący szkolenie to odbył, a tym samym nastąpiło zmniejszenie liczby punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżący zarzucił, że na dzień szkolenia nie przekroczył 24 punktów za naruszenie przedmiotowych przepisów. Nie zgodził się z wnioskiem, że szkolenie odbył w dniu 3 listopada 2010 r., skoro znacznie wcześniej w Ośrodku zgłosił do niego swój udział. Przekonywał, że przyjęcie przez Starostę Strzeleckiego, że skarżący odbył właśnie w dniu 3 listopada 2010 r. jest okolicznością służącą wyłącznie do tego, aby faktycznie uzasadnić wydaną decyzję z dnia 17 grudnia 2010 r. Skarżący zaznaczył, że nałożono na niego mandat karny w dniu 26 października 2010 r., w wysokości 300 zł za wykroczenie określone w art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, a więc po odbyciu szkolenia, co znaczy, że otrzymane punkty karne nie powinny być brane pod uwagę, co do stwierdzenia przez organ Policji przekroczenia 24 punktów. Skarżący zarzucał, że nie może odpowiadać za opieszałe działanie Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego, który zaświadczenie o odbyciu szkolenia wystawił dnia 3 listopada 2010 r., mimo że do jego odbycia strona zgłosiła się jeszcze przed otrzymaniem mandatu. Skarżący kilkakrotnie podkreślał, że na szkolenie wyraził zgodę jeszcze zanim otrzymał mandat karny, co dawało podstawę do stwierdzenia, że otrzymanie mandatu nie mogło być przesłanką do przekroczenia liczby 24 punktów, a tym samym nie mogło być podstawą do działania dla Starosty Strzeleckiego, które doprowadziło do wydania decyzji z grudnia 2010 r. i następnych. Co z kolei, powinno doprowadzić do stanu, w którym uchylono by decyzję z dnia 17 grudnia 2010 r. o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu. Według skarżącego, odbycie szkolenia zmniejszającego liczbę punktów karnych, abstrahując od daty wydania zaświadczenia, oznaczało, że w chwili otrzymania mandatu karnego miał o tyle punktów karnych mniej, tak że nawet kolejne ich dodanie, w związku z tym mandatem, nie mogło dać podstawy do zatrzymania prawa jazdy, bowiem w chwili skutkującej wydaniem decyzji przez Starostę Strzeleckiego nie mógł mieć przekroczonej liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Sąd administracyjny nie może wyręczać organów administracyjnych i wydawać orzeczenia o charakterze decyzji administracyjnej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a.). - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej są decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym, w wyniku wznowienia postępowania, którymi odmówiono uchylenia decyzji Starosty Strzeleckiego w sprawie zatrzymania M.K. prawa jazdy kategorii A, B, B+E, C, C+E, T, nr [...]. Zdaniem Sądu, obie zaskarżone decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisu art. 149 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z ogólną zasadę - trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.), decyzje takie mogą być uchylone, zmienione lub wzruszone tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Powyższa zasada ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji skutków prawnych opartych na decyzjach ostatecznych. Tryby wzruszania decyzji ostatecznych, jako odstępstwo od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej podlegają, więc wykładni ścisłej, a podważenie trwałości takiej decyzji może nastąpić tylko w trybach określonych we właściwych przepisach. Jednym z trybów wzruszenia decyzji ostatecznej jest, zastosowany w sprawie, tryb wznowienia postępowania, który stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyczerpująco wyliczoną w przepisach prawa procesowego. W omawianej sprawie podstawą wzruszenia ostatecznej decyzji Starosty Strzeleckiego z dnia 17 grudnia 2010 r. wydanej na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) o zatrzymaniu prawa jazdy, była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W myśl wspomnianego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tym samym by organ mógł ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną łącznie musiały zaistnieć następujących przesłanki: 1) sprawa została zakończona decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (ostateczną), 2) wyszły na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, 3) wspomniane okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy oraz 4) istniały w momencie wydania decyzji, lecz nie były znane organowi. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 K.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz "co do rozstrzygnięcia istoty sprawy". W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego brak przy tym, występującego w innych procedurach, zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 P.p.s.a., art. 412 § 1 K.p.c.). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. W ocenie Sądu, również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Wznawiając postępowanie z urzędu organ I instancji wskazał, że przesłanką wznowienia postępowania była nowa okoliczność faktyczna - wniesienie przez skarżącego do sądu powszechnego wniosku o uchylenie mandatu dotyczącego wykroczenia z dnia 26 października 2010 r., za które to wykroczenie przypisano skarżącemu 8 punktów, co z kolei spowodowało zawieszenie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji M.K. w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za wielokrotne naruszenia w ruchu drogowym, do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, co do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Powyższe pozwoliło organowi pierwszej instancji na wydanie, na podstawie art. 149 § 2 K.p.a., w dniu 3 stycznia 2011 r. postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu. Z akt administracyjnych wynika, że Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich w dniu [...], sygn. akt [...], wydał orzeczenie, w którym odmówił uchylenia prawomocnego mandatu karnego nałożonego na M.K. w dniu 26 października 2010 r. Trafnie zatem organy uznały, że powołana w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstawa wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie wystąpiła, co skutkowało wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji, znajdującej swoje oparcie w przepisie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmawiającej uchylenia dotychczasowej, własnej decyzji z dnia 17 grudnia 2010 r. Wydanie przez sąd powszechny rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia mandatu karnego za wykroczenie w dniu 26 października 2010 r. i pozostawienia w ewidencji 8 punktów, oznaczało, jak zasadnie przyjęły organy, że ustalony w decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stan faktyczny, potwierdzający przekroczenie przez M.K. 24 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, nie uległ zmianie. Podkreślić przyjdzie, że przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów właśnie w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli zaistnienie nowych okoliczności i dowodów nie potwierdziły się w toku postępowania wznowieniowego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, organ nie mógł przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, czego zdaje się oczekiwał skarżący, uważając, że wznowienie postępowania oznaczało możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zatem, jeżeli organ ustalił, że nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia postępowania nie mógł przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nie może bowiem nawet tego uczynić w przypadku, gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, a więc uchylić kwestionowaną decyzję w tym trybie. Podstawy wznowienia postępowania, jak wynika przedstawionych wyżej rozważań, wyliczone są Kodeksie postępowania administracyjnego wyczerpująco, wyjście poza nie jest rażącym naruszeniem prawa będącym podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Zaakcentować należy, że art.151 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowi exspressis verbis, iż w przypadku ustalenia braku podstaw określonych w art. 145 § 1K.p.a. lub art. 145a K.p.a. organ podejmuje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Jednocześnie podnoszona przez skarżącego, przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, okoliczność odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), na co zwracał uwagę skarżący, powołując się na swoje pismo z 12 maja 2012 r. ("...jak wielokrotnie podnosiłem dokonałem zgłoszenia w celu odbycia szkolenia zmniejszającego liczbę punktów..."), nie stanowiła okoliczności mogącej zostać potraktowanej jako nieznanej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., por. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II GSK 889/09, LEX nr 746308: "Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Konsekwencją przyjęcia wykładni ścieśniającej jest to, że okoliczności, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., mają być istotne, a więc mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a ponadto muszą ujawnić się po wydaniu decyzji, co oznacza, że dowody na istnienie tych okoliczności nie mogą znajdować się w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji podlegającej wznowieniu". Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2008 r., I OSK 64/07, LEX nr 453365: "Nie może być uznany za "nową okoliczność" lub "nowy dowód" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. brak określonych dowodów w aktach sprawy. Takie ujęcie "nowych okoliczności" i "nowych dowodów" byłoby zbyt daleko idące. Równocześnie odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1g w zw. z art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis art. 130 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji (ust. 1). Kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (ust. 3). Z kolei, z unormowania § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) wynika, że kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, właściwy organ Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów (ust. 4). Jednak odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. W tym miejscu warto odwołać się do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 275/10), w którym stwierdzono, iż: "regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym upoważnienia ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczając kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego (...). Odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych – po przekroczeniu limitu 24 – niweczyłaby możliwość osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego". Reasumując, należało stwierdzić, że powołana w postanowieniu o wznowieniu postępowania, podstawa wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie wystąpiła, co skutkowało uprawnieniem organu I instancji do wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej o zatrzymaniu prawa jazdy. Tym samym zaskarżona decyzja znajdująca swoje oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. nie uchybiała przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znajdując usprawiedliwionych powodów do uwzględnienia skargi, skargę tę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekając jak w sentencji.