II SA/Op 76/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 2 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 21 grudnia 2015 r., A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej: "Spółka"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 2 grudnia 2015 r., nr [...], występując jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego wniosku podniosła, że brak wstrzymania wykonania ww. decyzji może wyrządzić Spółce znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazała, że zapłacenie nałożonej przez organy celne kary pieniężnej naruszy w znacznym stopniu płynność finansową Spółki, która w roku 2014 poniosła stratę. Zdaniem skarżącej, taki stan zaś może wywołać konieczność wystąpienia z wnioskiem o upadłość Spółki, którego efektem będzie jej likwidacja. Dodała też, że łączna kwota wymagalnych kar pieniężnych, które dotychczas zostały nałożone na Spółkę przekracza kwotę 1 mln zł. Pełnomocnik skarżącej powołał się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, na tle mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 61 § 3 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie. Poinformował też, że wniosek zgłoszony o wstrzymanie wykonania decyzji, będącej przedmiotem skargi, nie był przez organ rozpatrywany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., wyd. LexisNexis, s. 216). Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Na zasadzie art. 61 § 3 P.p.s.a., również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższego, do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Powtórzyć przyjdzie, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 714/08, LEX nr 493646; postanowienie NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt prawny, jakim jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną, podlega wykonaniu i możliwe jest wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając złożony wniosek Spółka powołała się na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej oraz nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że obecnie ma duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie urządzeń przez urzędy celne, ale także ponosząc straty finansowe. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty, zgromadzone w aktach sądowych w związku z postępowaniem w sprawie prawa pomocy, nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Wręcz przeciwnie, ich analiza prowadzi do wniosku, że Spółka osiąga znaczne przychody i posiada majątek znacznej wartości. Według oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy strony skarżącej, która jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, jej kapitał zakładowy wynosi 5.000,00 zł, zaś wartość środków trwałych to 500.850,02 zł. Za ostatni rok obrotowy Spółka miała ponieść stratę w wysokości 167.360,10 zł. Tymczasem według złożonego przez Spółkę sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r. wartość aktywów trwałych wyniosła 500.850,02 zł (i wzrosła w porównaniu z 2013 r., bowiem wówczas wynosiła: 298.934,35 zł), a aktywa obrotowe łącznie wyniosły 35.624,28 zł. Wartość środków trwałych kształtowała się z kolei na poziomie 500.850,02 zł. W stosunku do roku 2013 r. zmniejszyły się zobowiązania Spółki, powstałe wobec kontrahentów z tytułu dostaw i usług z 243.939,73 zł w 2013 r. do 128.587,96 zł w 2014 r., przy czym w 2014 r. wzrosły zobowiązania z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń z 1.720,56 zł (2013 r.) do 27.398,36 zł (2014 r.). Z przedstawionej na skutek wezwania deklaracji CIT-8 za 2014 r. wynika natomiast, że Spółka poniosła stratę w wysokości 56.454,26 zł, przy przychodach: 1.688.950,20 zł i kosztach uzyskania przychodu: 1.745.404,46 zł. Ponadto, w 2015 r., co wynika z deklaracji VAT-7K za pierwszy i drugi kwartał 2015 r., Spółka dokonała dostawy towarów na kwotę odpowiednio: 679.992 zł i 548.733 zł; nabyła towary i usługi w wysokości łącznie: 599.701 zł i 642.267 zł. W trzecim i czwartym kwartale 2015 r., Spółka dokonała dostawy towarów na kwotę odpowiednio: 599.563 zł i 333.815 zł, nabyła towary i usługi w wysokości: 607.991 zł i 343.143 zł. Przywołane okoliczności pokazują, że Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, a w stosunku do Spółki nie toczy się postępowanie upadłościowe, likwidacyjne, układowe lub naprawcze. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że Spółka nie uprawdopodobniła jaką konkretną szkodę lub jakie konkretnie, trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonych kar pieniężnych. Podnieść należy, że zarówno sama liczba wszczętych wobec Spółki postępowań, jak i wymierzone już Spółce kary pieniężne, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się z kolei do tych argumentów, które dotyczą uszczuplenia majątku Spółki z uwagi na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Natomiast ogólnikowe wskazanie na utratę płynności i zagrożenie likwidacją przedsiębiorstwa nie może być uznane za wykazanie, by zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por.: postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 590/15). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.