II SA/Op 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Stowarzyszenia "A" z siedzibą w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz Stowarzyszenia "A" z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2017 r., nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania M. U. od decyzji Burmistrza Dobrodzienia z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą [...], na działkach nr a, nr b, nr c i nr d, k.m. [...], obręb [...], gmina [...]. Mocą zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm. - dopisek Sądu), dalej K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wydanie ww. decyzji organu odwoławczego poprzedziło następujące postępowanie: W dniu 31 marca 2014 r. M. U. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "[...]". Z opisu inwestycji wynikało, iż "na działkach obejmujących planowany teren inwestycji, zlokalizowanych będzie 11 pawilonów hodowlanych, płyta obornikowa wraz ze zbiornikiem na ścieki do sezonowania obornika oraz budynek magazynowo-gospodarczy. Cały obszar planowanej inwestycji będzie ogrodzony płytami betonowymi do wysokości ok. 2 m. Górna część ogrodzenia, ok. 0,3 m ponad płytami betonowymi, będzie wyposażona w siatkę drucianą podłączoną pod urządzenie generujące impulsy elektryczne". Wskazany wniosek w dniu 11 kwietnia 2014 r. został zastąpiony nowym, wskazującym ilość norek 22,8 DJP średniorocznie oraz maksymalną obsadę 38 DJP. W dniu 8 maja 2014 r. wpłynęło do organu I instancji pismo W. i Z. W., którzy zwrócili się o niewydanie decyzji o warunkach zabudowy na przedmiotową fermę, wskazując, iż ma być ona zlokalizowana na terenie chronionym NATURA 2000, gdzie występują bocian czarny, żuraw zwyczajny, derkacz, trzmielojad zwyczajny, dzięcioł zielonosiwy. Wszystkie wymienione gatunki objęte są ścisłą ochroną. Nadto występują inne gatunki zwierząt, w tym zwierzyna łowna, a sam teren stanowi "siedliska leśne chronione: łęgi, kwaśne buczyny, grądy-siedliska wykształcone przez cieki wodne". W dniu 16 maja 2014 r. do organu I instancji wpłynęła petycja podpisana przez 65 mieszkańców wsi [...] przeciwnych budowie fermy norek. Pismem z 15 maja 2014 r. inwestor uzupełnił wniosek wskazując, iż "zapotrzebowanie na energię elektryczną określone zostało w pkt. 2c wniosku, wynosi ono 500 kW/rok i jest w całości zapewnione poprzez przyłącze elektryczne istniejącego budynku zlokalizowanego na działce nr b na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem, zapotrzebowanie na wodę przedmiotowej inwestycji określone zostało w pkt. 2a przedmiotowego wniosku i wynosi 15 m3/miesiąc oraz max. 0,6 m3/dobę i będzie w całości zapewnione poprzez istniejącą studnię głębinową zabezpieczającą w dostęp do wody istniejący budynek". Nadto załączył uzgodnienie z A będącymi zarządcą drogi nr [...]. Pismem z 20 maja 2014 r. do Burmistrza Dobrodzienia wystąpił Zarząd Koła Łowieckiego "[...]" z [...], wskazując, iż planowana inwestycja ma być zlokalizowana w "obwodzie nr [...], tj. w środku łowiska, w lesie, w miejscu, które jest szczególnie ważną częścią ekosystemu, tzw. [...]. Jest to ostoja wielu chronionych ustawowo gatunków zwierzyny drobnej jak i ptactwa. Norka amerykańska jest zwierzęciem mięsożernym i wybitnie ekspansywnym z łatwością wypierającym małe rodzime drapieżniki". Odrębnie pismo z 21 maja 2014 r. złożyli przedstawiciele Szkolnego Ekozespołu w Zespole Szkół [...] w [...], powielając zastrzeżenia wyrażone już we wcześniej składanych pismach. Do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęła także petycja mieszkańców [...] i [...]. Z kolei, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (pismo z 22 maja 2014 r.) zwrócił się do Burmistrza Dobrodzienia, aby przy ustalania warunków zabudowy dla fermy uwzględnił fakt, że w przypadku realizacji inwestycji w obrębie łąk należy przeanalizować możliwość łamania zakazów obowiązujących w stosunku do zwierząt chronionych na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, tj. zakazu umieszczenia ich siedlisk i ostoi (§ 7 pkt 5). W dniu 22 maja 2014 r. Ogólnopolskie Towarzystwo [...] wystąpiło do organu I instancji o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla fermy norek, stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. W dniu 11 czerwca 2014 r. organ I instancji zawiadomił W. i Z. W., iż uznaje ich za stronę postępowania, bowiem w jego ocenie działka nr e znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Jednocześnie inwestor wskazał, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym "analiza modelowania rozprzestrzeniania się substancji (odorantów), które pobudzając komórki nabłonka węchowego, powodują nieprzyjemne wrażenia węchowe u ludzi nie jest wymagana dla planowanej inwestycji". W ocenie wnioskodawcy, oddziaływanie "inwestycji zamyka się w granicach działek nr a, b, c, d, f. Wszystkie obiekty (urządzenia towarzyszące) zostały naniesione na planie zagospodarowania terenu załączonym do wniosku z dnia 11 kwietnia 2014 r. Teren utwardzony płytami betonowymi będzie zadaszony dachami pawilonów hodowlanych. Odcieki planowanej płyty obornikowej zbierane będą w zbiorniku bezodpływowym opisanym we wniosku. W ocenie inwestora "na etapie planowania inwestycji oraz pozyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, nie jest możliwe dokładne i szczegółowe określenie ilości generowanych ścieków, ilości wytwarzanych odpadów. Jednak ilości ścieków w całości zostaną zagospodarowywane w planowanych zbiornikach bezodpływowych, odpady w bardzo niewielkich ilościach zostaną przekazane do firm posiadających wymagane prawem zezwolenia na gospodarowanie odpadami". Postanowieniem z 4 lipca 2014 r., na podstawie art. 123 K.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. b i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Burmistrz Dobrodzienia dopuścił Ogólnopolskie Towarzystwo [...] (dalej przywoływane jako OT[...]) do udziału na prawach strony. Następnie, pismem z 4 lipca 2014 r. organ I instancji ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku, akcentując konieczność sprecyzowania danych charakteryzujących inwestycję w zakresie parametrów wynikających z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b, i lit. c, art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Nadto ponowił żądanie uzupełnienia określenia dostępu do drogi publicznej poprzez "przedłożenie umowy użyczenia uzyskanej przez inwestora - przedłożenie zgody dla właściciela, która nie jest tożsama ze zgodą dla inwestora", jak również wskazanie dostępu do drogi publicznej. Dodatkowo wskazano, iż organ żądał wyjaśnienia co do ilości pawilonów w związku ze zmianą ilości obsady zwierząt. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji inwestor wyjaśnił, że dane techniczne obiektów budowlanych zostały zamieszczone we wniosku z dnia 11 kwietnia 2014 r. oraz powtórzone w uzupełnieniach z dnia 15 maja 2014 r. oraz 17 czerwca 2014 r. Zaznaczył, że hodowla norek w ilości 38 DJP jest działalnością czysto rolniczą, niepowodującą szczególnego oddziaływania na środowisko i ludzi. Obszar wyznaczony działkami o numerach a, b, c, d, f jest terenem rolniczym, na którym planowane przedsięwzięcie nie zakłóci równowagi ekologicznej na terenach sąsiednich. Równocześnie Nadleśnictwo [...] przedstawiło negatywną opinię w sprawie inwestycji polegającej na budowie hodowli norek. W dniu 3 lutego 2016 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Burmistrza Dobrodzienia o uznanie Gminy [...] za stronę postępowania, z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo planowanej inwestycji z ujęciami wody pitnej dla Gminy. Postanowieniem z 23 lutego 2016 r. organ I instancji, stosownie do art. 123 K.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. b i d oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuścił Gminę [...] do udziału na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu. Decyzją z 30 sierpnia 2016 r., podjętą na podstawie art. 104 § 1, art. 107 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Burmistrz Dobrodzienia odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy norek na działkach nr a, nr b, nr c i nr d. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji opisał przebieg postępowania i wskazał: "biorąc pod uwagę 5-krotną szerokość frontu terenu planowanej inwestycji organ I instancji stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Na analizowanym obszarze występuje wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (2 budynki) z budynkami gospodarczymi. Istniejąca zabudowa nie pozwala więc określić wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Wobec czego organ I instancji stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędny do wydania decyzji o warunkach zabudowy". Nadto Burmistrz Dobrodzienia zaznaczył, iż "aktualnie dojazd do nieruchomości, na której planowana jest budowa fermy norek odbywa się na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ppkt 7 ustawy z dnia 20 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r., nr 12, poz. 59, z późn. zm.), za pośrednictwem części działki nr [...] - lasy, na której nie jest geodezyjnie wydzielony użytek jako droga". W sytuacji, gdy nastąpi zmiana sposobu użytkowania nieruchomości, nie będzie możliwe korzystanie z dostępu do drogi publicznej w oparciu o wskazane przepisy, co akcentowało Nadleśnictwo [...]. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji inwestor wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz wyłączenia z prawa strony Ogólnopolskie Towarzystwo [...] oraz Gminę [...], zarzucając przewlekłe prowadzenie postępowania, "powoływanie stron uczestniczących w postępowaniu tylko w celu przewlekania postępowania administracyjnego, bezpodstawne żądania uzupełnienia wniosku, pozorne działania polegające na planowaniu MPZP na terenie planowanego przedsięwzięcia, zapisy niezgodne z wymaganiami prawnymi w pismach kierowanych do stron postępowania". W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż organ I instancji żądał uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie powołując przy tym przepisów stanowiących podstawę żądania, nadto zarzucił przewlekłe postępowanie, na które składało się dopuszczanie do udziału w postępowaniu kolejnych podmiotów, co było nieuzasadnione. Wobec braku w aktach części graficznej i tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, pismem z 31 stycznia 2017 r. wystąpiło o uzupełnienie akt w tym zakresie. Wskazana analiza została przedłożona przy piśmie z 22 lutego 2017 r. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako Kolegium lub SKO) doszło do przekonania, że decyzję organu I instancji należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, niemniej z innych względów niż wskazała strona w odwołaniu. W pierwszej kolejności podało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Po przywołaniu art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy Kolegium odnotowało, że Burmistrz Dobrodzienia odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy norek o obsadzie max. 55 DJP (średniorocznie 32 DJP) w [...], na działkach nr a, nr b, nr c i nr d przy ul. [...], wskazał jako podstawę okoliczność, iż w obszarze analizowanym znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (2 budynki) z budynkami gospodarczymi. Przyjął, iż istniejąca zabudowa nie pozwala określić wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, gdyż w okolicy nie ma zabudowy rolniczo-hodowlanej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Następnie SKO podało, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o lasach ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb. Zakaz powyższy dotyczący użytkowania dróg leśnych nie dotyczy sytuacji, gdy wykonywane są czynności służbowe lub gospodarcze pracowników nadleśnictw (pkt 1), osób nadzorujących gospodarkę leśną oraz kontrolujących jednostki organizacyjne Lasów Państwowych (pkt 2), osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie (pkt 3), funkcjonariuszy Straży Granicznej chroniących granicę państwową oraz funkcjonariuszy innych organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny (pkt 4), osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej oraz właścicieli pasiek zlokalizowanych na obszarach leśnych (pkt 5), właścicieli lasów we własnych lasach (pkt 6), osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów (pkt 7), pracowników leśnych jednostek naukowych, instytutów badawczych i doświadczalnych, w związku z wykonywaniem badań naukowych i doświadczeń z zakresu leśnictwa i ochrony przyrody (pkt 8), wojewódzkich konserwatorów przyrody oraz pracowników Służb Parków Kraj obrazowych (pkt 9), osób sporządzających plany urządzenia lasu, uproszczone plany urządzenia lasu lub inwentaryzację stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 3 (pkt 10). Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji w kwestii dostępu do drogi publicznej wskazał, iż aktualnie dojazd do nieruchomości, na której planowana jest budowa fermy norek odbywa się na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ppkt 7 ustawy o lasach, za pośrednictwem części działki nr [...], stanowiącej lasy, na której jest geodezyjnie wydzielony użytek jako droga. Zauważyło, że organ I instancji powołał w decyzji stanowisko Nadleśnictwa [...] (zarządcy działki nr [...]) wyrażone w piśmie nr [...] z dnia 15 maja 2014 r., w którym określono, że "w przypadku zmiany charakteru użytkowania nieruchomości (dz. nr a, b, c i nr d) w związku z budową i późniejszą obsługą fermy norek dojazd do ww. nieruchomości drogą leśną nie będzie mógł odbywać się w oparciu o przepisy ustawy o lasach". Kolegium przypomniało, że w decyzji pierwszoinstancyjnej uznano, że skoro planowana inwestycja spowoduje, iż dojazd do nieruchomości nie będzie mógł odbywać się w oparciu o przepis pozwalający na ruch w lesie osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów, to stwierdzić należy że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy- teren nie ma dostępu do drogi publicznej. SKO stwierdziło, że okoliczność usytuowania fermy na działkach nr a, nr b, nr c i nr d k.m. [...], obręb [...], nie zmieni sposobu użytkowania gruntów, bowiem fermy hodowlane są jednym z działów rolnictwa. Przedmiotowe grunty nadal będą gruntami rolnymi, choć w części zabudowanymi. Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji dodatkowo będzie musiał wyjaśnić kwestię związaną z możliwością korzystania z drogi leśnej nr [...] przez inwestora. W tych okolicznościach, według SKO, Burmistrz Dobrodzienia nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy, bowiem w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono w jaki sposób będzie się odbywać dostęp do drogi publicznej, zważywszy, że inwestor podnosił wielokrotnie możliwość alternatywnego dojazdu do inwestycji. W ocenie Kolegium, wyjaśnienie tej okoliczności będzie niezbędne do prawidłowego sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy kwestia dostępu do drogi publicznej jest warunkiem niezbędnym do ustalenia warunków zabudowy. Nadto Kolegium wskazało, że z treści art. 54 pkt 3 ustawy wynika, że załącznik graficzny do decyzji zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji wchodzi w zakres decyzji ustalającej warunki zabudowy. Niewątpliwe jest, że w tej sytuacji, stosownie do art. 54 ustawy, powinien on zostać doręczony stronom postępowania. Z kolei § 9 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji, co oznacza, iż także one powinny zostać doręczone stronie. W przedmiotowej sprawie w aktach organu I instancji nie było analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stąd Kolegium pismem z 31 stycznia 2017 r. wystąpiło o uzupełnienie akt w tym zakresie. Analizę organu I instancji przesłał do Kolegium, jednak z treści zaskarżonej decyzji Burmistrza Dobrodzienia wynika, że nie zawierała ona załączników. Tym samym stronom doręczono niekompletne rozstrzygnięcie, co stanowi postawę do jego uchylenia, bowiem w sposób rażący naruszono § 9 ust. 2 rozporządzenia. SKO wywiodło, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 908/11, że brak doręczenia stronom załączników do decyzji o warunkach zabudowy traktowane jest jako wada kwalifikowana i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał rozstrzygnięcie bez załączników wymaganych powołanymi przepisami, co uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. W dalszej kolejności Kolegium podniosło, iż ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy), którego treść składa się z części graficznej i opisowej. Część graficzna w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 winna zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, a w jej braku mapy katastralnej, w skali 1:500 lub 1:1000, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Prócz tego musi ona określać granice obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Część opisowa winna zawierać charakterystykę inwestycji (art. 52 ust. 2 pkt 2) obejmującą określenie zapotrzebowania w wodę, energię i sposobu usuwania lub oczyszczania ścieków oraz unieszkodliwiania odpadów (lit. a), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (lit. c), a także przedstawione w formie graficznej i opisowej, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych (lit. b). Dowodziło, że ferma norek usytuowana w otoczeniu lasu i łąk będzie oddziaływać na lokalną faunę i florę, w ocenie Kolegium, przyjęcie tego założenia nie wymaga wiedzy fachowej. Dostrzegło, że zwierzęta te nie są typowymi w naszej części geograficznej zwierzętami hodowlanymi. SKO dodało, że z uwagi na charakterystykę norki amerykańskiej, tj. jej niewielkie rozmiary, sposób poruszania się (jest zwierzęciem zwinnym, szybko przemieszczającym się), jest mięsożerna i charakteryzuje się dużą ilością małych w miocie (nawet kilkanaście sztuk), inwestor musi brać pod uwagę duże prawdopodobieństwo ucieczki tych zwierząt z klatek hodowlanych. W konsekwencji, istnieje duże ryzyko ich rozprzestrzenienia się na terenach lasów i łąk sąsiadujących z terenem inwestycji, bowiem obszary te są doskonałym środowiskiem do życia norki amerykańskiej. Dodatkowo podkreślono, iż we wniosku nie wskazano sposobu usuwania lub oczyszczania ścieków oraz unieszkodliwiania odpadów, wbrew twierdzeniom inwestora ma on obowiązek wskazania tego typu danych. Nadto organ odwoławczy zauważył, że Burmistrz Dobrodzienia dopuścił jako stronę Gminę [...], przy czym z uzasadnienia postanowienia z dnia 23 lutego 2016 r. nie wynika jaki interes prawny posiada Gmina, aby uzyskać status strony. Zdaniem Kolegium, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien wyjaśnić na jakiej podstawie uznał Gminę [...] za stronę, tj. jakie nieruchomości będące jej własnością znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Reasumując, Kolegium stanęło na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie decyzja przez organ I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W sprzeciwie od decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2016 r. strona skarżąca Ogólnopolskie Towarzystwo [...] (dalej także jako skarżący lub OT[...]) wniosła uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ponieważ błędnie zastosowano w niej art. 138 par. 2 K.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik podjętego przez wymieniony organ odwoławczy rozstrzygnięcia, oraz o uchylenie postanowienia SKO w Opolu z dnia 31 października 2017 r. o odmowie uzupełnienia decyzji własnej z dnia 27 lutego 2017 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżonej decyzji zarzucono błędne zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. z uwagi na: - nieprzeprowadzenie przez SKO w Opolu (bądź też - na polecenie SKO w Opolu - przez Burmistrza Dobrodzienia) dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym jest mowa w art. 136 K.p..a., - przeprowadzenie postępowania odwoławczego z naruszeniem art. 7 K.p.a.- gdyż SKO w Opolu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odstąpiło od zajęcia stanowiska wobec wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, wniesionym od odmowy ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji budowlanej. Nadto w skardze sformułowano zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 61 ust. 1 pkt. 1, 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ponieważ z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej dla omawianej inwestycji i brak kontynuacji planowanej zabudowy - w nawiązaniu do już istniejącej - odmowa ustalenia warunków zabudowy, dokonana przez organ I instancji była prawidłowa; art. 54 pkt. 3 ustawy w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, gdyż - zdaniem OT[...] i zgodnie z wykładnią celowościową przywołanego przepisu - dołączenie do odmownej decyzji organu I instancji załącznika graficznego - w przeciwieństwie do tego, co twierdzi SKO w Opolu - nie było konieczne. Uzasadniając przedstawione zarzuty skarżący wywodził, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano przepis art. 138 § 2 K.p.a., gdyż w omawianej sprawie nie powinno zapaść rozstrzygnięcie typu kasacyjnego. Organ odwoławczy nie uwiarygodnił bowiem, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy upoważniał do wydania tego rozstrzygnięcia, jak również - iż nie było możliwe wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym jest mowa w art. 136 K.p.a. Nie przekraczało bowiem kompetencji organu odwoławczego, rozstrzygnięcie zagadnienia, czy Gmina [...] jest stroną postępowania, czy też nie, jak również wezwanie inwestora (wnioskodawcę ustalenia warunków zabudowy i zarazem - stronę odwołującą się), aby uzupełnił on swój wniosek w zakresie opisu rozwiązań w zakresie ochrony środowiska wokół planowanej fermy. OT[...] podkreślało, iż z akt sprawy wynikało, że nie sposób jest ustalić warunków zabudowy w okolicznościach, gdy planowana inwestycja nie posiada dostępu do niej drogą publiczną. Nie można także ustalić pozytywnie warunków zabudowy, gdy zabudowa ta nie nawiązuje do charakteru i parametrów zabudowy już istniejącej w sąsiedztwie (art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy). Wobec powyższego - uchylenie przez SKO w Opolu odmowy dla ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji nieposiadającej udokumentowanego dostępu do takiej drogi i charakteryzującej się zabudową nienawiązującą do istniejącej - było niezgodne z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto OT[...] zwróciło uwagę, iż SKO w Opolu nie ustosunkowało się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu inwestora. OT[...] uznało także za niesłuszne twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy powinien być dołączony załącznik graficzny z liniami rozgraniczającymi planowaną inwestycję, o którym jest mowa w art. 54 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przekonaniu skarżącego, załącznik ten jest niezbędny wyłącznie w okolicznościach, gdy warunki zabudowy zostały pozytywnie ustalone i - następnie - będą one służyć inwestorowi do ubiegania się o udzielenie zezwolenia na budowę fermy hodowlanej norek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) - dalej jako P.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wskazać także należy, że zaskarżona decyzja została doręczona stronom w dniu 18 września 2017 r., a więc po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), którą do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadzono Rozdział 3a dotyczący sprzeciwu od decyzji. Stosownie do art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 P.p.s.a.). Analiza zawartego w zaskarżonej decyzji pouczenia co do sposobu i trybu jej zaskarżenia wskazuje, że zawiera ono błędną informację o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Uznając, że błędne pouczenie o środkach zaskarżenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony, w szczególności odrzuceniem sprzeciwu, jako wniesionego po terminie, Sąd rozpoznał sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona. Jej przedmiotem jest, jak już wspomniano, wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, którą organ ten uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania. Przystępując do rozpoznania sprzeciwu, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że na podstawie art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wyjaśnienia zatem wymaga, że wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe tylko wówczas, gdy organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, przy czym nie każde naruszenie procedury może skutkować uchyleniem decyzji pierwszoinstancyjnej, a jedynie takie, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W szczególności dotyczy to niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Warto przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż organ odwoławczy posiada własną inicjatywę dowodową, o czym mowa w art. 136 K.p.a. Stosownie do art. 136 § 1 K.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy jest wykluczone jedynie w takich przypadkach, gdy postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji zawiera takie braki, których uzupełnienie prowadziłoby w istocie do przeprowadzenia postępowania w znacznej jego części, a w konsekwencji mogłoby skutkować całkowicie odmiennymi ustaleniami co do stanu faktycznego. W pozostałych przypadkach, gdy zakres materiału dowodowego, który należy uzupełnić jest niewielki, to rzeczą organu odwoławczego jest jego uzupełnienie i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. W realiach rozpoznawanej sprawy należy zatem udzielić odpowiedzi na pytanie, czy organ pierwszej instancji naruszył przepisy procedury w taki sposób, że mogło to mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz, czy przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie i zgromadzony materiał dowodowy wymagały uzupełnienia w takim zakresie, że nie mogło to zostać uczynione przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca w całości decyzję Burmistrza Dobrodzienia, mocą której odmówiono ustalenia warunków zabudowy terenu, obejmującego nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków nr a, b, c i d - na karcie mapy [...], obręb [...], dla inwestycji pn.: [...]. Na wstępie zauważyć przyjdzie, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zainicjonowane zostało wnioskiem inwestora M. U. z dnia 31 marca 2014 r. skorygowanego pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r., o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy norek o obsadzie 38 DJP (średniorocznie 22,8 DPJ). Trafnie zatem przyjął organ I instancji, że w świetle § 2 ust. 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) pierwotnie planowana inwestycja o obsadzie powyżej 40 DJP była zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego przeprowadzenia postępowania, stosownie do przepisów art. 63 i art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, z późn. zm.). Natomiast, po korekcie wniosku planowana inwestycja o maksymalnej obsadzie do 40 DJP, nie wymaga przeprowadzenia procedury wynikającej z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 590, z późn. zm.), tj. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ewentualnego sporządzania raportu oddziaływania na środowisko lub braku takiej potrzeby. Równocześnie zgodzić się przyjdzie z organami, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy wskazane są w treści art. 61 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (ust. 1 pkt 1 ustawy), teren ma dostęp do drogi publicznej (ust. 1 pkt 2 ustawy), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (ust. 1 pkt 3 ustawy), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (ust. 1 pkt 4 ustawy), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1 pkt 5 ustawy). Powtórzyć przyjdzie, że Burmistrz Dobrodzienia odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji wskazał jako podstawę okoliczność, iż w obszarze analizowanym znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (2 budynki) z budynkami gospodarczymi. Przyjął, że istniejąca zabudowa nie pozwala określić wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, gdyż w okolicy nie ma zabudowy rolniczo-hodowlanej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Burmistrz Dobrodzienia w swojej decyzji, odnosząc się do kwestii dostępu do drogi publicznej wskazał, iż aktualnie dojazd do nieruchomości, na której planowana jest budowa fermy norek odbywać się będzie na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ppkt 7 ustawy o lasach, za pośrednictwem części działki nr [...] stanowiącej lasy, na której jest geodezyjnie wydzielony użytek jako droga. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 z późn. zm.) ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Organ I instancji przywołał stanowisko strony - Nadleśnictwa [...] (zarządcy działki nr [...]), wyrażone w piśmie nr [...] z dnia 15 maja 2014r., w którym wskazano, że "w przypadku zmiany charakteru użytkowania nieruchomości (dz. nr a, b, c i nr d) w związku z budową i późniejszą obsługą fermy norek dojazd do nieruchomości drogą leśną nie będzie mógł odbywać się w oparciu o przepisy ustawy o lasach". Według organu I instancji, skoro planowana inwestycja spowoduje, że dojazd do nieruchomości nie będzie mógł odbywać się w oparciu o przepis pozwalający na ruch w lesie osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów, zatem inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy- teren nie ma dostępu do drogi publicznej. W nawiązaniu do powyższego, Sąd zauważa, że organ I instancji trzykrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia wniosku, zaś inwestor nie udzielił stosownej odpowiedzi i nie podał informacji odnośnie do alternatywnego dostępu do drogi publicznej. Stąd nie można zgodzić się ze stanowiskiem SKO, iż w sprawie nie wyjaśniono, jak będzie odbywać się dostęp do drogi publicznej, co z kolei uzasadniać ma rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym. W tej kwestii to rzeczą organu odwoławczego było stwierdzenie, czy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ I instancji wyczerpał możliwości dokonania własnych ustaleń, wobec biernej postawy inwestora. W ocenie Sądu, również nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że niedoręczenie stronom załącznika do decyzji o warunkach zabudowy - analizy wraz z załącznikiem graficznym, w realiach rozpoznawanej sprawy, musiało być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide: wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r. , w sprawie o sygn. akt IV SA 1727/96, LEX nr 45723). Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, reguła ta w konkretnych sytuacjach może ze względów praktycznych i ekonomicznych doznawać wyjątków. Pogląd taki jest również akceptowany w orzecznictwie sądowym (porównaj wyroki: NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1368/09, WSA w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 619/10, CBOSA). Należy w tym kontekście zwrócić uwagę i na te poglądy orzecznictwa, które uznają, że doręczenie decyzji bez wymaganego załącznika może być rozpatrywane jedynie w kategoriach "zwykłego" naruszenia przepisów postępowania. W wyroku z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 385/15 (CBOSA), NSA stwierdził, że naruszenie takie może stanowić podstawę uchylenia skarżonej decyzji, a więc decyzji niekompletnej, bez załącznika, jednakże pod warunkiem uprawdopodobnienia, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w żadnym wypadku doręczenie stronie decyzji bez załącznika, do którego decyzja odsyła, nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby "rażący" charakter. W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy, przedstawiony pogląd zasługuje na pełną aprobatę. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzja w przedmiocie warunków zabudowy dla spornej farmy była odmowna, w tym sama analiza stwierdzała, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. teren nie ma dostępu do drogi publicznej. Inne niż inwestor strony postępowania miały zapewnioną możliwość zapoznania się z treścią wspomnianego załącznika, poprzez analizę akt sprawy, o czym zostały zawiadomione w trybie art. 10 § 1 K.p.a. W tej kwestii organ odwoławczy zajmie własne stanowisko, a wątpliwości związane z dostępem lub nie do drogi publicznej, w świetle zgromadzonych dowodów w sprawie, nie mogą powodować, że sprawa winna być przekazana organowi I instancji. Sąd nie zgadza się także z organem odwoławczym, iż dopuszczenie do postępowania w charakterze strony Gminy [...], gdy z postanowienia organu I instancji nie wynika, jaki interes prawny ona posiada, wymagało podjęcia decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zauważyć przyjdzie, że postanowienie pozytywne, tj. postanowienie o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu w charakterze strony, nawet jeśli odbyło się z naruszeniem art. 28 K.p.a., na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium, a wobec organizacji społecznej po spełnieniu przesłanek z art. 31 § 1 K.p.a., nie mogło być zakwalifikowane w świetle art. 124 § 2 K.p.a., jako mające wpływ na wynik sprawy. Nadto warto wskazać, że wobec zmiany wniosku (pismo inwestora z dnia 31 marca 2014 r. i dnia 11 kwietnia 2014 r.) planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, a zatem nie jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływaniu na środowisku i przeprowadzenie procedury w rozumieniu art. 63 i nast. ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Z dotychczas naprowadzonych przyczyn Sąd uznał, że sprzeciw jest uzasadniony, bowiem organ odwoławczy nie wykazał przesłanek zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium będzie związane oceną prawną i wytycznymi wynikającymi z uzasadnienia tego wyroku. Granice orzekania o sprzeciwie zakreślone w art. 64e P.p.s.a. spowodowały brak konieczności odnoszenia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Na koniec można jeszcze dodać, że jeśli w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy uzna, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione, czyli w sprawie występują przesłanki z § 4 art. 136 K.p.a., będzie uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej, ale musi to wynikać w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i pozwalający Sądowi na akceptację motywów podjętego rozstrzygnięcia. Dodatkowa argumentacja decyzji nie może jednak wynikać ani z odpowiedzi na skargę/sprzeciw. Musi, zgodnie z wymogami kodeksowymi czynić zadość art. 7 i 77 K.p.a. W tej sytuacji należało skargę uznać za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.