II SAB/Op 31/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Prokuratora Rejonowego w Nysie do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2020 r. o udostepnieniu informacji publicznej, 2) stwierdza, że Prokurator Rejonowy w Nysie dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Prokuratora Rejonowego w Nysie na rzecz skarżącego K. R. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. R. (zwanego dalej skarżącym) jest bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie (zwanego dalej również organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 3 marca 2020 r., złożonym za pośrednictwem ePUAP, skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej, obejmującej zapytanie: czy postępowanie przygotowawcze toczące się pod sygn. akt [...] zostało zakończone, a jeżeli nie, na jakim jest etapie. Następnie pismem z dnia 25 marca 2020 r., złożonym za pośrednictwem ePUAP, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie w związku z nieudostępnieniem żądanej informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - dopisek Sądu), zwanej dalej w skrócie u.d.i.p. Na podstawie tego zarzutu skarżący domagał się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w terminie 3 dni od otrzymania odpisu wyroku, stwierdzenia bezczynności Prokuratora oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W motywach skargi skarżący opisał przebieg postępowania zainicjowanego jego wnioskiem i wywiódł, że żądana informacja mieści się w kategorii informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p. Tymczasem organ pomimo upływu terminu 14 dni na jej udzielenie, nie załatwił sprawy. Skarżący podkreślił też, że Prokurator jest organem wyspecjalizowanym w stosowaniu prawa, stąd nierozpoznanie wniosku w ustawowym terminie powinno być uznane za rażące. Ponadto, zdaniem skarżącego, w okresie biegu terminu na załatwienie sprawy nie wystąpiły żadne obiektywne przeszkody uniemożliwiające załatwienie sprawy, ponieważ jednostki Prokuratury działały w zaistniałej sytuacji epidemiologicznej. Poza tym pisemne udzielenie odpowiedzi nie wymagało znacznego nakładu pracy ze strony organu. W tych okolicznościach skarga jest zasadna, ponieważ organ dopuścił się bezczynności. Pismem z dnia 27 marca 2020 r., nr [...], przesłanym za pośrednictwem e-PUAP, organ poinformował skarżącego, że złożony wniosek oraz skarga na bezczynność, wobec braku dostępu Prokuratury do e-PUAP, zostały odebrane dopiero 26 marca 2020 r. i z tą datą po raz pierwszy zarejestrowane. Organ podał również, że postępowanie o sygn. akt [...], dotyczące czynu z art. 207 § 1 k.k., zostało zakończone wydaniem w dniu 19 marca 2019 r. postanowienia o umorzeniu dochodzenia wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Organ zwrócił się też do skarżącego o ustosunkowanie się, czy cofa skargę na bezczynność w związku z udzieleniem wnioskowanej informacji. W piśmie z dnia 27 marca 2020 r. skarżący potwierdził odbiór odpowiedzi organu i wyjaśnił, że cofnięcie skargi jest niecelowe z punktu widzenia jego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, a w uzasadnieniu przedstawił chronologię przebiegu postępowania związanego z rozpatrywaniem złożonego przez skarżącego wniosku. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi podniósł, że opóźnienie w odbiorze wniosku związane było z okresowym brakiem dostępu do ePUAP, wynikającym z nieobecności [...] Prokuratury Rejonowej w Nysie posiadającej uprawnienia dostępowe do tej platformy, która przebywała na zwolnieniu lekarskim. Poza tym wystąpiła potrzeba reorganizacji pracy Prokuratury w związku z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433), a następnie ogłoszeniem stanu epidemii na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491). W dalszej kolejności konieczne było uzyskanie ponownie uprawnień przez innego pracownika [...], co w rezultacie spowodowało odbiór wniosku skarżącego oraz skargi w dniu 26 marca 2020 r. Natomiast w dniu 27 marca 2020 r. niezwłocznie udzielono informacji publicznej. Zdaniem organu, wobec wystąpienia obiektywnych przeszkód w rozpoznaniu wniosku, nie można stwierdzić, że Prokurator Rejonowy w Nysie pozostawał w bezczynności, bo taka nie zaistniała. W przekonaniu organu, terminy ustawowe do udzielenia informacji publicznej, określone w art. 13 ust. 1, jak i w ust. 2 u.d.i.p., nie minęły. Reasumując, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie tylko nie wystąpiła bezczynność, ale również nie nosiła ona znamion rażącego naruszenia prawa. Na poparcie swojego stanowiska odwołał się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowym. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z treścią art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568), do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 - zwanej dalej ustawą o COVID-19) został dodany między innymi "art. 15 zzs ust. 9". Przepis ten stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie stosuje się przepisów o bezczynności organów. Końcowo organ wyraził wątpliwość, czy celem wnioskodawcy było faktycznie uzyskanie informacji publicznej, czy też może jego zachowanie zmierzało do nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na zapytanie organu wskazał bowiem, że nie cofa skargi, gdyż nie leży to w jego interesie prawnym, którego jednocześnie nie doprecyzował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że Prokurator Rejonowy w Nysie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie jest sporne w niniejszej sprawie również to, że żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Informacja może dotyczyć m.in. zasad funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.). Stosownie do powyższego uznać trzeba, że informacja o stanie toczącego się postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę niewątpliwie mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej, a więc został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. Przesądzenie, że objęta wnioskiem z dnia 3 marca 2020 r. informacja stanowi informację publiczną oraz że Prokurator Rejonowy w Nysie jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia ww. wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do "zareagowania" na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom nie udostępnił w nakazanym terminie - w drodze czynności materialno-technicznej - żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., dopuszcza się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Na tle poczynionych uwag nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ uchybił ustawowemu terminowi do udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji. Z akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony przez skarżącego za pośrednictwem ePUAP, wpłynął do organu w dniu 3 marca 2020 r., co wynika z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (k. 23 akt sąd.). Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin udostępnienia informacji upłynął zatem z dniem 17 marca 2020 r. Wnioskowana informacja została natomiast udostępniona skarżącemu przez organ dopiero w dniu 27 marca 2020 r., a więc z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co stanowi podstawę do stwierdzania, że organ dopuścił się bezczynności. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawem określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził on postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności w prawem przewidzianym terminie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 28/17; wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2733/15, orzeczenia powołanie w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić należy również, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów u.d.i.p. W związku z udzieleniem skarżącemu w dniu 27 marca 2020 r. wnioskowanej informacji, tj. przed wydaniem przez Sądu wyroku w sprawie, doszło do ustania stanu bezczynności, który istniał w dniu wniesienia skargi. Tym samym bezprzedmiotowe stało się orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne, orzekając o powyższym w punkcie 1 wyroku. Natomiast, zdaniem Sądu, okoliczność wystąpienia w organie problemów kadrowych czy technicznych, powodujących brak możliwości udzielenia w ustawowo określonym terminie żądanej informacji, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że organ nie dopuścił się bezczynności. Z uwagi na argumentację organu wyraźnie powiedzieć trzeba, że problemy związane z odbiorem korespondencji z uwagi na nieobecność pracownika wyznaczonego do obsługi platformy ePUAP nie mogą obciążać wnioskodawcy kierującego swój wniosek na prawidłowy adres skrzynki odbiorczej organu. Do organów administracji publicznej należy bowiem takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty, aby zapewnić niezwłoczny odbiór przesyłanych na jej adres podań, wniosków i pism, wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich drogą elektroniczną (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2946/15; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 613/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 207/17 i powołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym trafnie podkreśla się, że ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, a tym bardziej elektronicznej skrzynki podawczej zlokalizowanej na ePUAP, obciąża ten organ (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 110/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 45/19). Słusznie też wywodzi się, że skutki błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1622/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 475/19). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżący kierując wiadomość na oficjalną elektroniczną skrzynkę podawczą organu, zlokalizowaną na ePUAP, skutecznie złożył wniosek, co potwierdza przedstawiony przez niego wydruk Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia, zaś powinnością organu było załatwienie tego wniosku w wyznaczonym przepisami terminie. Odnosząc się z kolei do argumentacji organu dotyczącej wprowadzenia przepisów szczególnych związanych z ogłoszonym w kraju stanem zagrożenia epidemicznego i następnie stanem epidemii, wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o COVID-19 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Natomiast w art. 15zzs ust. 2 ustawy o COVID-19 wskazano, że wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5. Ostatni z powołanych przepisów wskazuje zaś sprawy uznane przez ustawodawcę za pilne, których nie dotyczy wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów. Zgodnie z art. 14a ust. 5 ustawy o COVID-19 sprawami pilnymi są sprawy, w przypadku których ustawa określa termin ich rozpatrzenia przez sąd. Taki przypadek zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ art. 21 pkt 2 u.d.i.p. stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a. z tym, że skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Z powyższego wynika, że sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej stanowią kategorię spraw pilnych, w stosunku do której wyłączona została regulacja z art. 15zzs ust. 1 ustawy o COVID-19. W konsekwencji powiedzianego powyżej Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że problemy techniczne czy też organizacyjne po stronie organu, jak również stan zagrożenia epidemiologicznego, nie mogą rodzić negatywnych skutków dla organu dotyczących stwierdzenia jego bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skoro, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, bo nie zareagował w terminie na wniosek skarżącego, to dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalniała jednak Sądu z obowiązku dokonania oceny, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając zatem stopień naruszenia prawa w związku z ujawnioną bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika, że choć z uchybieniem terminu, to jednak organ przesłał skarżącemu informacje żądane we wniosku. Ponadto, nie można stwierdzić, aby przyczyną bezczynności organu było zamierzone uniemożliwienie stronie skarżącej dostępu do informacji publicznej, skoro do bezczynności doszło z uwagi na problemy organizacyjne organu. Wpływ na uznanie, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem miała również okoliczność, że w okresie biegu terminu na rozpatrzenie wniosku skarżącego ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego, co mogło wywołać pewne trudności w pracy organu. Z tych przyczyn Sąd - na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 3 wyroku. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w pkt 4 wyroku Sąd orzekł natomiast o kosztach postępowania. Na wysokość tych kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł, ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wpis od skargi uiszczony w kwocie 100 zł.