I OSK 2733/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.), Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt IV SAB/Gl 9/15 w sprawie ze skargi K.M. na bezczynność [..] Sp.z.o.o. w C.-D. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt: IV SAB/Gl 9/15 oddalił skargę K.M. na bezczynność [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. w przedmiocie informacji publicznej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 10 czerwca 2014 r. K.M. wystąpiła do [..] S.A. w T. z wnioskiem "o informację w jaki sposób [..] stało się właścicielem sieci wodociągowej w rejonie między ulicami [..] a [..] w C.-D. Czy budowało tą sieć od podstaw czy przejęło początki sieci od innego podmiotu i rozbudowało ją. W jednym i drugim przypadku proszę o umożliwienie mi wglądu w dokumentację z tego okresu". W piśmie z dnia 21 lipca 2014 r. Prezes Zarządu [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-.D poinformował wnioskodawczynię, że [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. jest następcą [..] S.A. w T. w zakresie wszelkich praw i obowiązków wynikających z eksploatacji sieci wodociągowej na terenie gminy C.-D.. Jednocześnie wyjaśniono, że sieć wodociągowa zlokalizowana na obszarze między ulicami [..] a [..] w C.-D. została wykonana w latach 70-tych i 80-tych XX wieku przez wielu nieistniejących już inwestorów (podano nazwy tych inwestorów). Sieci te dokumentami przekazania zmieniały właścicieli, aż stały się własnością [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. Poinformowano też wnioskodawczynię, że dokumenty dotyczące majątku Spółki są archiwizowane i nie są udostępniane osobom postronnym. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. adresowanym do [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. K.M. podniosła, że o ile częściowo otrzymała wnioskowane informacje, to nie otrzymała dokumentów potwierdzających te informacje, o co również wnosiła. W konsekwencji wezwała do wykonania przez Spółkę jej wniosku i umożliwienie zapoznanie się z żądanymi przez wnioskodawczynię dokumentami. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. Prezes Zarządu [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. poinformował wnioskodawczynię, że ze względu na to, że zakres żądanych informacji dotyczy dokumentów archiwalnych, mogących znajdować się w kilku miejscach, nie dających się aktualnie wskazać, a ich udostępnienie wymaga zaangażowania kilku podmiotów i wymaga nakładu czasu i pracy, nie jest możliwe udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, że udostępnienie informacji nastąpi nie później niż w terminie 2 miesięcy (art. 13 ust. 2 cyt. ustawy), po uprzednim doprecyzowaniu przez wnioskodawczynię jej wniosku "w zakresie granic obszaru, którego ma dotyczyć informacja publiczna". Precyzując wniosek K.M. w piśmie z dnia 3 września 2014 r. wskazała, że chodzi jej "o informację kto i kiedy położył pierwszą rurę wodociągową na ulicy [..]". W piśmie z dnia 24 października 2014 r. Prezes Zarządu [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. poinformował wnioskodawczynię, że w dostępnych materiałach Spółka nie posiada informacji o tym, w jaki sposób jej poprzednicy prawni stali się właścicielami sieci wodociągowej w ul. [..] w C.-D.. Wskazano też, że podjęto próby uzyskania dokumentacji archiwalnej w tym zakresie i zadeklarowano udzielenie wnioskowanej informacji po uzyskaniu tych dokumentów zapraszając wnioskodawczynię na spotkanie w siedzibie Spółki. W skardze na bezczynność [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.M. wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej wniosku z dnia 10 czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając przebieg postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku i ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oceniając, czy po stronie zobowiązanego wystąpiła bezczynność stwierdził, że w sprawie nie doszło do bezczynności, albowiem organ odpowiedział na żądanie strony przekazując posiadane informacje i wskazując tryb udostępnienia tych, których na obecnym etapie nie posiada. Sąd podkreślił jednocześnie, że strona zarzucała organowi bezczynność a nie przewlekłość postępowania. W ocenie Sądu I instancji poza sporem było to, że organ od początku informował stronę o podmiotach, w których dyspozycji "być może" pozostają wnioskowane przez skarżącą dokumenty, których on sam nie jest dysponentem. Wyjaśnił sposób zawiązania spółki, zmiany właścicielskie i wskazał na działania, jakie podejmuje, aby wejść w posiadanie wnioskowanych informacji, które z kolei mógłby przekazać stronie. Sąd podniósł, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że tylko w sytuacji, gdy organ dysponuje informacją publiczną, ale ze względu na wynikające z prawa ograniczenia nie może jej udzielić lub gdy zachodzą warunki do umorzenia postępowania – organ może wydać decyzję administracyjną. W pozostałych sytuacjach albo udziela wnioskowanej informacji albo gdy zachodzą inne powody niż wskazane w art. 16 w związku z art. 5 i 14 ust. 2 u.d.i.p. informuje pismem o powodach nieudzielenia informacji – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej zachodzi, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. Sąd wyjaśnił, że bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje, gdy organ "milczy" czy też "jest bierny" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, a więc "milczenie" organu trzeba odróżnić od sytuacji, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób czy też tryb, "drogę" udostępnienia żądanych informacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła K.M. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez nieuwzględnienie całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń podnoszonych przez skarżącą wraz z przedstawionymi dowodami, ponieważ przy takim stanie faktycznym sprawy Sąd I instancji nie mógł oddalić skargi, a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez brak wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie stanu faktycznego sprowadzającego się do nieprawidłowego wskazania, że postępowanie zostało zakończone prawidłowo, czyli zastosowania art. 151 p.p.s.a., ponieważ wskazany stan faktyczny sprawy przez skarżącą winien doprowadzić do uwzględnienia skargi, a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy"; 2) naruszenie prawa materialnego, tj.: - błędną wykładnię art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej polegającą na przyjęciu, że dowolne udzielanie odpowiedzi, które nie realizuje wprost przedmiotu żądania nie prowadzi do naruszenia prawa do informacji publicznej, - błędną wykładnię art. 10 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prowadzącą do uznania, że wykonując wniosek o udostępnienie informacji podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności jeżeli w każdym dowolnym momencie powiadomi osobę wnioskującą o procedowaniu wniosku i rzeczywistym braku zakończenia postępowania w terminach określonych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.; - pominięcie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. "w zakresie, w jakim strona przeciwna nie jest w rzeczywistym posiadaniu informacji powinna pismem o tym powiadomić skarżącą w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.". Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że Sąd I instancji prawidłowo wskazał stan faktyczny sprawy, jednakże wyciągnął z niego błędne wnioski. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji powinien ustalić czy na dzień rozstrzygnięcia strona przeciwna wykonała wniosek. Błędne lub niepełne ustalenie wszystkich faktów prowadzi do istotnego naruszenia przepisów postępowania. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesiono, że na podstawie art. 10 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. strona przeciwna była zobowiązana do wykonania wniosku zgodnie z jego zakresem i w sposób oraz formie w nim wskazanym - jeżeli nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 5 ust. i 2 u.d.i.p. Sąd I instancji oceniając postępowanie strony przeciwnej powinien ustalić czy jest w posiadaniu, czy też nie jest w rzeczywistym posiadaniu wszystkich (części) wnioskowanych informacji. Do dnia wydania wyroku strona przeciwna żadnym aktem nie zakończyła postępowania z wniosku skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zawarto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). W pierwszej kolejności wskazano w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń skarżącej wraz z przedstawionymi dowodami, co doprowadziło do oddalenia skargi. Zarzut ten w realiach niniejszej sprawy nie mógł osiągnąć skutku. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie bezczynności organu zobowiązanego ustawą o dostępie do informacji publicznej do jej udzielenia, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Złamania omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - WSA w Gliwicach powinien uwzględnić z urzędu. Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745). W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie stanu faktycznego sprowadzającego się do nieprawidłowego wskazania, że postępowanie zostało zakończone prawidłowo i w tej sytuacji oddalenie skargi zauważyć należy, że w istocie skarżąca kasacyjnie zarzuca w ten sposób wadliwą ocenę przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy skutkującą nieprawidłowym rozstrzygnięciem tej sprawy. Tymczasem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I FSK 408/05, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyrok poddaje się kontroli, a jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie są również uzasadnione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy dotyczącej bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej przede wszystkim należy podkreślić, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawem określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 782) – dalej u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Na gruncie u.d.i.p. zasadą jest, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku". Zwrócić jednak uwagę należy, że terminy te mają charakter instrukcyjny. W tym kontekście należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p., czego strona skarżąca upatruje w pominięciu tego unormowania czyli jego niezastosowaniu podnosząc, że "w zakresie, w jakim strona przeciwna nie jest w rzeczywistym posiadaniu informacji powinna pismem o tym powiadomić skarżącą w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.". Przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi, że "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji". W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wniosek skarżącej z dnia 10 czerwca 2014 r. został częściowo uwzględniony, co zresztą skarżąca sama potwierdziła w piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r., a jego zakres w pozostałej części został ostatecznie sprecyzowany przez skarżącą w jej piśmie z dnia 3 września 2014 r., w którym wskazała, że chodzi jej "o informację kto i kiedy położył pierwszą rurę wodociągową na ulicy [..]", a Prezes Zarządu [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. w istocie już w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. informował wnioskodawczynię, że nie jest w posiadaniu dokumentów objętych wnioskiem przy czym wskazywał jednocześnie, że udostępnienie informacji nastąpi nie później niż w terminie 2 miesięcy (art. 13 ust. 2 cyt. ustawy), po uprzednim doprecyzowaniu przez wnioskodawczynię jej wniosku "w zakresie granic obszaru, którego ma dotyczyć informacja publiczna". Po sprecyzowaniu przez skarżącą wniosku pismem z dnia 3 września 2014 r. (data wpływu: 5 września 2014 r.), podmiot zobowiązany podejmował dalsze działania w celu wejścia w posiadanie wymaganych dokumentów (ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Wiceprezesa Zarządu [..] S.A. w T. z dnia 12 listopada 2014 r. wynika, że prowadzona była korespondencja w sprawie wniosku skarżącej pomiędzy [..] S.A. a [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D., a jedyna i istniejąca dokumentacja została przekazana w dniu 17 października 2014 r. i w dniu 24 września 2014 r., przy czym analiza tej dokumentacji wykazuje, że pochodzi ona z 2008 r. – 2009 r. i dotyczy przebudowy i wymiany istniejącej sieci wodociągowej, a zatem nie zawiera informacji, "kto i kiedy położył pierwszą rurę wodociągową na ulicy [..]"), po czym pismem z dnia 24 października 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że w dostępnych materiałach Spółka nie posiada informacji o tym, w jaki sposób jej poprzednicy prawni stali się właścicielami sieci wodociągowej w ul. [..] w C.-D. wskazując jednocześnie, że podjęto próby uzyskania dokumentacji archiwalnej w tym zakresie i zadeklarowano udzielenie wnioskowanej informacji po uzyskaniu tych dokumentów. W realiach niniejszej sprawy wystosowanie pisma z dnia 24 października 2014 r. (w następstwie wcześniejszego pisma z dnia 22 sierpnia 2014 r.) informującego wnioskodawczynię o nieposiadaniu przez [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. było zatem prawidłowym i dokonanym w terminie zakończeniem postępowania o udostępnienie informacji publicznej w sytuacji, gdy w świetle akt sprawy jako wystarczająco uprawdopodobnioną należy ocenić okoliczność nieposiadania przez [..] Sp. z o.o. z siedzibą w C.-D. dokumentów, których domagała się skarżąca. Tym samym niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że "wykonując wniosek o udostępnienie informacji podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności, jeżeli w każdym dowolnym momencie powiadomi osobę wnioskującą o procedowaniu wniosku i rzeczywistym braku zakończenia postępowania w terminach określonych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.", a także, że "dowolne udzielanie odpowiedzi, które nie realizuje wprost przedmiotu żądania nie prowadzi do naruszenia prawa do informacji publicznej", a zatem zarzuty błędnej wykładni art. 10 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jak i art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie znajdują żadnych podstaw. Należy przy tym podkreślić, że postępowaniu sadowoadministracyjnym w niniejszej sprawie nie zostało zakwestionowane prawo do uzyskania informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani taki właśnie charakter informacji objętej wnioskiem skarżącej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.